«Ο ιδεολόγος Τάκης» του Dr. Πινόκιο

«Ο ιδεολόγος Τάκης»

Ο Τάκης ήταν όμορφο παιδί, προικισμένο από τη φύση κι είχε ευγενικούς τρόπους, μια έμφυτη ευγένεια που προέρχεται πάντα και μόνο από καλά παιδικά χρόνια και σωστή ανατροφή. Κατέφτασε στο Δαφνί περιτριγυρισμένος από μια άλω επαναστάτη και μποέμ χαρακτήρα, αφού γρήγορα μάθαμε πως εγκατέλειψε την οικογενειακή Ψυχιατρική Κλινική σε κάποια πόλη της Θεσσαλίας, για να υπηρετήσει ως επιμελητής βήτα στο νεοσύστατο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Η απόρριψη του ρόλου του Κλινικάρχη, που του είχαν προετοιμάσει οι γονείς του ως ιδιοκτήτες μεγάλης Ψυχιατρικής Κλινικής, φάνταζε στα μάτια μας ως έμπρακτη απόδειξη της ιδεολογίας του Τάκη. Ήταν η εποχή, θα μου πείτε, και θα συμφωνήσω μαζί σας, «επαναστατική» και ο Τάκης δεν αποκλείεται να έκανε τη μεγαλοπρεπή χειρονομία του από μιμητισμό και μόνο.

 

Περισσότερα...
«Το πιατάκη Γιάννης» του Dr. Πινόκιο

«Το πιατάκη Γιάννης»

Μόλις έμπαινε ο Οκτώβριος, οι κάτοικοι του θερινού συγκροτήματος στο Πόρτο Ράφτη το γιορτάζαμε με ιδιαίτερη επισημότητα. Οι βάρβαροι του Θέρους είχαν εξαφανισθεί ως διά μαγείας, οι ώρες κοινής ησυχίας τηρούνταν από όλους χωρίς ιδιαίτερο κόπο, τα νεογέννητα γατάκια απολάμβαναν τη συνδρομή όλων μας. Μαζευόμασταν Παρασκευή βράδυ στο φιλόξενο σπίτι της Ειρήνης στον δεύτερο όροφο με θέα το νησάκι μπροστά μας και το Αιγαίο Πέλαγος. Είχε παντρευτεί τον Γιάννη, έναν αχαΐρευτο χαρτοπαίκτη κι αλογομούρη και αδελφό εν υπνώσει, μόνο και μόνο επειδή την έκανε να γελάει με το αστείρευτο χιούμορ του και τις διακυμάνσεις του βίου του. Ο Γιάννης έκανε συν τοις άλλοις και καταπληκτική σκορδαλιά με πατάτες! Είχε θείο έναν ξακουστό μουσικοσυνθέτη, τον Απόστολο Καρδάρα, από τον οποίο έμαθε την τέχνη να προσκαλείς πνεύματα στο τραπέζι σου ακόμη και μέρα μεσημέρι: ο θείος του είχε χάσει την πολυαγαπημένη του κόρη στα δεκάξι της κι έκτοτε απαρηγόρητος ήθελε να συνομιλεί μαζί της μέσα από πνευματιστικές συνεδρίες. Μικρό παιδάκι ο Γιάννης έβλεπε την παρέα του μπάρμπα του να κάθεται στο τραπέζι κι αντί για τραπεζομάντιλο να χρησιμοποιούν ένα μεγάλο χαρτόνι ζωγραφικής, όπου ήταν σχεδιασμένα τα 24 γράμματα της αλφαβήτου εξωτερικά, και σ' έναν μικρότερο κύκλο πιο μέσα οι αριθμοί από το μηδέν μέχρι το εννιά, κι έξω από τους αριθμούς συμμετρικά στα αριστερά το ΟΧΙ και δεξιά το ΝΑΙ, για τις μονολεκτικές απαντήσεις του πνεύματος. Στο κέντρο του τραπεζιού, μέσα στον μικρό κύκλο με τους αριθμούς, βάζανε αναποδογυρισμένο ένα μικρό πιατάκι του καφέ. Καλούνταν οι συμμετέχοντες να ακουμπήσουν όλοι μαζί το ακροδάχτυλο από τον δείκτη χωρίς να ασκούν καμία πίεση και να σκέφτονται σιωπηλώς κάποιον δικό τους πεθαμένο, να διατυπώνουν έναν διακαή πόθο ή να θέτουν πάντα σιωπηλώς κάποιο μεταφυσικό ερώτημα.

 

Περισσότερα...
«Μια τυχαία συνάντηση του ροκερ Βασίλη» του Dr. Πινόκιο

«Μια τυχαία συνάντηση του ροκερ Βασίλη»

Ο Βασίλης μπαινόβγαινε στα Ψυχιατρεία κουβαλώντας στις τσέπες του στιχάκια και «κουμπιά». Κουμπιά και τραγούδια και κιθάρες και φυσαρμόνικες, όσο τα μάθαινε από μέσα. Τα Ψυχιατρεία δεν είναι μόνον τόποι μαρτυρίου, αλλά και τόποι αναψυχής. Τόποι σκιεροί και χλοεροί, όπου ανθίζουν άνθη, έρωτες και όνειρα. Οι άνθρωποι δεν παύουν, ευτυχώς, να ονειρεύονται ακόμα και μέσα στο Άουσβιτς. Ο Βασίλης ακολούθησε το πεπρωμένο των πολλαπλών νοσηλειών και τη συνάρτηση, όπως γίνεται πάντα, με την οικονομική του κατάσταση: από το μονόκλινο στα τρίκλινα των Ιδιωτικών Κλινικών και μετά στα δημόσια κολαστήρια, στο Δρομοκαΐτειο και το Δαφνί. Στo blog του Μανώλη Νταλούκα βρήκα μια χαμένη δικιά μου ανάμνηση (καθώς και τη φωτογραφία του Βασίλη) και τον ευγνωμονώ: «Μια φορά, μου διηγήθηκε με λεπτομέρειες το πώς, σε ένα από αυτά τα ψυχιατρικά ιδρύματα, είχαν σχηματίσει συγκρότημα και έπαιζαν τα δικά τους τραγούδια: ο Βασίλης, ο Πρίγκιπας και ένας άλλος, επίσης απροσάρμοστος, ο ποιητής Άκης Χανδρινός».

 

Περισσότερα...
«Ανιχνευτής Νικόλ» του Dr. Πινόκιο

«Ανιχνευτής Νικόλ»

Είχε κλείσει ραντεβού για να δω την κόρη του, Νικόλ, στη Γ' Λυκείου, αλλά τελικά ήρθε μόνος του: βιαστικός, αμήχανος, φαινόταν πως ήταν σκαστός από τη δημόσια υπηρεσία στην οποία δούλευε. Μου ζήτησε ένα ποτήρι κρύο νερό και λίγο μετά να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα μου. Ήθελε μια απάντηση ή μάλλον έναν ενθαρρυντικό λόγο για το μέλλον της κόρης του: η οποία μόλις γύρισε από την 5η Πανελλήνια Ναυτοπροσκοπική Regatta στα Καλά Νερά, στο Πήλιο, έσπευσε να του ανακοινώσει πως ήταν ερωτευμένη με μια ανιχνευτή. Την είχε απομονώσει το βράδυ στη σκηνή και το ειδύλλιο αναπτύχθηκε ανάμεσα σε μαθήματα κωπηλασίας με τη μυθική Αργώ και την εκδρομή με τον Μουτζούρη ως τις Μηλιές. Κοιτάζονταν στα μάτια όταν περνούσαν από την Άνω Γατζέα, την Άγια Τριάδα, τον Άγιο Αθανάσιο Πινακάτων και τα Αργυρέικα. Στη γέφυρα του Εβαρίστο ντε Κίρικο, πάνω από τον χείμαρρο Ταξιάρχη, έδωσαν αιώνιο όρκο αγάπης. Στις Μηλιές, η Νικόλ αγόρασε στην καλή της ένα δακτυλιδάκι από χρωματισμένο μέταλλο και μια ψεύτικη κίτρινη χάντρα.

 

Περισσότερα...
«Ο Ρόμπιν Ουίλιαμς και ο ψυχίατρος στο χιόνι» του Dr. Πινόκιο

«Ο Ρόμπιν Ουίλιαμς και ο ψυχίατρος στο χιόνι»

«Μπορούμε να κάνουμε δύο πράγματα: να αυξήσουμε την ήδη υπάρχουσα φαρμακευτική αγωγή ή να αλλάξουμε τα κύρια φάρμακα και να δοκιμάσουμε κάποια άλλα». Πόσες φορές ένας Ψυχίατρος στη διάρκεια της καριέρας του έχει εκστομίσει την παραπάνω φράση; Πάμπολλες. Στα χρόνια περιστατικά συμβαίνει πάντα μια υποτροπή εκεί που όλα πηγαίνουν καλά και τότε πρέπει να κάνει ένα από αυτά τα δύο πράγματα. Ακόμα και σε οξέα περιστατικά χρειάζεται στην πορεία κάποια διόρθωση. Θα την άκουσε αρκετές φορές και ο Ρόμπιν Ουίλιαμς, μπορεί και την τελευταία ημέρα της ζωής του, και μετά αποφάσισε να δέσει μια πλαστική σακούλα γύρω από το κεφάλι του...

 

Περισσότερα...
«Το μακρύ καλοκαίρι με τα συνοδά μέλη» του Dr. Πινόκιο

«Το μακρύ καλοκαίρι με τα συνοδά μέλη»

Τσιπούρα και Χατζημιχάλη. Οι κυρίες των Ιατρών που συνόδευαν τους συζύγους τους στα πρώτα τραπέζια που άρχισαν να παραθέτουν ευπροσήγορα οι φαρμακευτικές εταιρείες, εκεί τέλη '80, αρχές '90, αναγνώριζαν μόνο δύο «ακριβά» πράγματα στο μενού: τις τσιπούρες ιχθυοτροφείου, που μόλις είχαν αρχίσει να καταλαμβάνουν την αγορά, και το εμφιαλωμένο κρασί Χατζημιχάλη, που εκείνη την εποχή προσπαθούσε να ξεπεράσει τον προκάτοχό του Δεμέστιχα και να καταλαμβάνει επίσης δειλά δειλά την πρώτη θέση στην αγορά. Δεν γνώριζαν το φρέσκο ψάρι, δεν γνώριζαν καν πώς τρώγεται το ψάρι κι από κρασιά είχαν περάσει από το Απέλια στο Δεμέστιχα και μόλις είχαν ανακαλύψει τις ποικιλίες Χατζημιχάλη.

 

Περισσότερα...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER