A+ A A-

«Θα τα ξαναπούμε στο Πάλε…» του Πέτρου Γκάτζια

«Θα τα ξαναπούμε στο Πάλε…» του Πέτρου Γκάτζια


Η πόλη καίγεται σαν ένα κομμάτι θυμίαμα. Στον καπνό βρυχάται η συνείδησή μας.

Ράντοβαν Κάρατζιτς

Ο Μπόμπαν δακρύζει όταν του ζητούν να πει δυο λόγια στον παλιό του γείτονα, τον Εμίρ, μπροστά σε μια κάμερα. Τους χώρισε εδώ και πολλά χρόνια ο εμφύλιος στη Βοσνία. Σέρβος εκείνος, Μουσουλμάνος ο γείτονας. Ο Μπόμπαν αρχίζει να μιλάει με λόγια απλά, που δείχνουν ότι θέλει να ξεχάσει τη φρίκη και να δώσουν τα χέρια με τον Εμίρ, εάν και εκείνος το θέλει. Ο Εμίρ όμως δεν είναι στη Βοσνία. Έφυγε τότε και δεν ξαναγύρισε. Εάν δει το βίντεο, μπορεί να απαντήσει. Έπειτα είναι και η Μελίσα. Υπήρξε κάποτε ερωτευμένη με τον Ντάρκο, αλλά τώρα δεν ξέρει αν ο «Σέρβος» της ζει.

 

Εμφανίσεις: 800

Περισσότερα...

«Για τη Βούλα Μάστορη» του Μάνου Κοντολέων

«Για τη Βούλα Μάστορη» του Μάνου Κοντολέων


«Δεν μπορείς να πετάξεις κρατώντας το κλουβί σου»

Το έργο ενός συγγραφέα αποτιμάται όταν πλέον μπορεί να θεωρηθεί πως έχει περατωθεί. Και η περάτωση ενός συγγραφικού έργου είμαστε βέβαιοι πως συντελείται με το θάνατο του δημιουργού του.

Η Βούλα Μάστορη δεν είναι πλέον ανάμεσά μας. Υπάρχουν όμως τα βιβλία της. Πρέπει να πλησιάζουν τα πενήντα. Το πρώτο κυκλοφόρησε το 1975 και το τελευταίο λιγότερο από δυο μήνες πριν από το θάνατό της. Με λένε Αλέξη – με αυτό τον τίτλο η Βούλα Μάστορη δήλωνε το «παρών» της στο χώρο της παιδικής λογοτεχνίας. Σήμερα το βιβλίο εκείνο δεν κυκλοφορεί, αλλά ο τίτλος του νομίζω πως είναι δηλωτικός για την πορεία της Μάστορη. Μια πορεία που δεν πέρασε απαρατήρητη – καθόλου μάλιστα. Λες και η τριαντάχρονη τότε πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας είχε αποφασίσει να έχει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανανέωση της λογοτεχνίας για παιδιά και νέους που θα υλοποιηθεί μέσα στη δεκαετία του ’80 και θα ολοκληρωθεί εντός των χρόνων της δεκαετίας του ’90.

 

Εμφανίσεις: 4175

Περισσότερα...

«Γιώργος Χρονάς: Το μέλλον διαρκεί πολύ» του Σταύρου Σταυρόπουλου

«Γιώργος Χρονάς: Το μέλλον διαρκεί πολύ» του Σταύρου Σταυρόπουλου


«Το μέλλον διαρκεί πολύ». Η φράση είναι του Αλτουσέρ και αποτελεί και τον τίτλο της αυτοβιογραφίας του. Βέβαια, υπάρχει μια συνθήκη, μια αναγκαία παράμετρος. Να το τροφοδοτείς συνέχεια με παρόν. Ξεκινώντας να σημειώσω δύο ελάχιστα λόγια για τον ποιητή Γιώργο Χρονά, η πρώτη φράση που μου ήρθε στο μυαλό ήταν αυτή. Οι μεγάλοι ποιητές δεν ακκίζονται με το παρελθόν. Τροφοδοτούν συνέχεια με παρόν, όντας παρόντες-απόντες, την προσωπική τους στενογραφία. Οι αναμνήσεις τους είναι απ’ το μέλλον. Πράττουν διά της ζωής τους, με την ίδια της την υπέρβαση. Είναι εξωπραγματικό; Μπορεί, μα ο Χρονάς είναι εξωπραγματικός, όντας πιο πραγματικός απ’ τον καθένα. Ακόμα και το τρίτο του πόδι, αυτό που απέκτησε τελευταία, ο τρόπος που το χρησιμοποιεί ή το αφήνει στην άκρη είναι Τέχνη. Το έχουν αυτό οι αριστοκράτες του πνεύματος, οι εστέτ που συνομιλούν με τους καθημερινούς και τους συνηθισμένους, με αμόλυντους εργάτες, με διαβάτες της πόλης. Μπορούν να κάνουν τους ερασιτέχνες εραστές, ενώ έχουν τη δυνατότητα και το ηθικό πλεονέκτημα να είναι αναβάτες. Ο Χρονάς είναι καταβάτης. Άστεγος, δίπλα σε τόσους «στεγασμένους», αλλά πιο στεγασμένος από τους περισσότερους. Μέσα στο προσωπικό του καταφύγιο, το αδαμαντωρυχείο της ποιητικής εξιλέωσης, με ακριβά μέταλλα. Ευγενή, όπως και ο ίδιος. Στα χρόνια της «Ελευθεροτυπίας» τον γνώρισα καλύτερα – και σαν συνεργάτη. Είναι ισότιμος. Ισόνομος. Ισοστρεφής. Θα τον δείτε να μιλάει με τον Τζον Λένον στους δρόμους των παγκόσμιων πόλεων, με τον Ντέιβιντ Μπάουι, τον Ρασούλη και τον Γκοντάρ, ή τον Χατζιδάκι και την Καίτη Γκρέυ, κουβαλώντας στην τσέπη του σακακιού του πάντα ένα βιβλίο. Θα τον δείτε πίσω από τους πάγκους των εκδόσεών του, των εκδόσεων Οδός Πανός (νομίζω συμπλήρωσαν 35 χρόνια αδιάλειπτης προσφοράς), που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στο χώρο, να πουλάει ο ίδιος τα βιβλία του, να επικοινωνεί με τον κόσμο, να ανταλλάσει ουσία. Υπό το βλέμμα του Καντ. Ίσως και του Μπομπ Ντίλαν ή της Μέριλιν Μονρό. Ο Μιχάλης Κατσαρός ήταν ένας τέτοιος ποιητής, ένας ποιητής του άστεως, της αέναης διαδρομής. Ο Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου ήταν, για την πόλη της Θεσσαλονίκης –και όχι μόνον–, ένας άλλος.

 

Εμφανίσεις: 1379

Περισσότερα...

«Εργάσιμη επέτειος» του Δημήτρη Μακρίδη

«Εργάσιμη επέτειος» του Δημήτρη Μακρίδη


Σηκώθηκε γρήγορα μετά το τηλεφώνημά του. Του είχε απαντήσει στα ελληνικά μέσα στον ύπνο της. Ούτε καν θυμόταν πως του είχε υποσχεθεί να βγούνε, με τον κακό χαμό στο γραφείο. Δούλευαν πυρετωδώς καθώς έπρεπε να παραδώσουν τα σχέδια στο τέλος του μήνα για το καινούργιο εμπορικό στο Μπρίστολ. Τέλη Οκτωβρίου και η δουλειά έπρεπε να παραδοθεί, οι προϋπολογισμοί να εγκριθούν, για να ξεκινήσει η κατασκευή με τον καινούργιο χρόνο. Η Δανάη με τόση λοιπόν δουλειά είχε ξεχάσει πως ήταν αργία στην Ελλάδα. Της το υπενθύμισε o Tim λέγοντας της πως «it’s your national holiday» στο τηλέφωνο. Σκεφτόταν διάφορα ενώ ετοιμαζόταν.

 

Εμφανίσεις: 1361

Περισσότερα...

«Διονύσιος Σολωμός: “Η γυναίκα της Ζάκυθος”» του Ηλία Κεφάλα

«Διονύσιος Σολωμός: “Η γυναίκα της Ζάκυθος”» του Ηλία Κεφάλα


Ο Διονύσιος Σολωμός (Ζάκυνθος 1798−Κέρκυρα 1857) κατάφερε να επιτύχει μία πρωτοφανή μοναδικότητα στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας: με έργα ημιτελή αναδείχθηκε κορυφαίος ποιητής μεταξύ των Ελλήνων ομοτέχνων του, αλλά και βεβαίως ένας εκ των πλέον σημαντικών ολόκληρου του κόσμου. Λάτρης μιας πατρίδας, την οποία περισσότερο οραματίστηκε παρά γνώρισε εξ ολοκλήρου, και μιας γλώσσας, την οποία περισσότερο πόνεσε ως έλλειψη παρά απόλαυσε ως επαρκή λειτουργική γνώση, δυνήθηκε να αναγάγει ως ύψιστο σκοπό του την εξύμνηση των εθνικών ιδεωδών, μέσα από την επίτευξη της ελευθερίας του έθνους του και την ανύψωση του φρονήματός του. Την προσπάθεια αυτή επικύρωσε με το μεγαλόπνοο εν συνόλω έργο του και κυρίως με το πολύστροφο ποίημά του Ύμνος εις την ελευθερίαν, ενώ ακατάπαυστη υπήρξε η προσπάθεια και η αγωνία του για τη γλωσσική έκφραση. Μέσα στη θεϊκών συντεταγμένων ευαισθησία του, εξετίμησε με πρόθεση δικαίου τις ανθρώπινες αδυναμίες και υπέδειξε τρόπους άντλησης και εκμετάλλευσης των ιδανικών στοιχείων της ωραιότητας. Κατέδειξε δηλαδή εκείνες τις πηγές της ομορφιάς, οι οποίες ενυπάρχουν είτε ως δεδομένα της πραγματικότητας, είτε ως εκλάμψεις ονείρων που υποστασιοποιούν και επεκτείνουν αιθέρια την ανθρώπινη παρουσία, ως αναγκαίες συνθήκες για τη δόμηση του ποιήματος. Και όλα αυτά μέσα σε μια προδρομική εποχή, σε μια λογοτεχνική κατάσταση που δεν είχε ουσιώδες προηγούμενο.

 

Εμφανίσεις: 1272

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr