«Θέλω μια χώρα» του Ανδρέα Φλουράκη

«Θέλω μια χώρα» του Ανδρέα Φλουράκη


– Πώς διαλύθηκαν όλα;
– Κάποια στιγμή διαλύονται όλα.
– Τόσο γρήγορα;
– Στα ξαφνικά.
– Αν μπαίναμε σ’ ένα πλοίο να φύγουμε...
– Να το σκάγαμε σαν τα ποντίκια;
– Δεν υπάρχει μέλλον για εμάς εδώ.
– Δεν υπάρχει μέλλον για τα παιδιά μας.
– Δεν υπάρχει μέλλον για τα γηρατειά μας.
– Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον.
– Το να μείνεις υπ’ αυτές τις συνθήκες είναι σκέτη αυτοκτονία.
– Να μπαίναμε σ’ ένα πλοίο να φύγουμε...
– Αυτό το πλοίο θα γινόταν μια χώρα για μας.
– Πλωτή.
– Ήρεμη στη νηνεμία.
– Νευρική στην τρικυμία.
– Κι αν το πλοίο ναυαγούσε;
– Έτσι στα ξαφνικά;
– Μόλις βγαίναμε απ’ τη Μεσόγειο.
– Ύστερα από μια μεγάλη καταιγίδα.
– Θα χωρούσαμε όλοι σε μία σχεδία.
– Αυτή η σχεδία θα γινόταν μια χώρα για μας.
– Θα πεθαίναμε απ’ τη δίψα.
– Θα πεθαίναμε απ’ την πείνα.
– Θα ’τρωγε ο ένας τον άλλον.
– Ηρεμήστε.
– Όταν ακούω «ηρεμήστε», με πιάνει πανικός.
– Εκείνη τη στιγμή από μακριά θα εμφανιζόταν ένα νησί.
– Πού;
– Εκεί.
– Με κοκοφοίνικες;
– Με σπιτάκια λευκά.
– Αιγαιοπελαγίτικα.
– Στη μέση του Ατλαντικού;
– Θα φτάναμε τόσο μακριά;
– Αν ταξιδεύαμε για μήνες.
– Για κοίτα καλύτερα.
– Είναι ένα ελληνικό νησί.
– Καταμεσής του Ατλαντικού;
– Άλλο πάλι και τούτο.
– Είσαι σίγουρος;
– Θα φαίνονταν οι γάτες, τα γεράνια, ο πλακόστρωτος δρόμος, το ’κλησάκι, οι γριούλες...
– Αποκλείεται, τα ελληνικά νησιά τ’ αγοράζουν ένα ένα οι ξένοι.
– Αυτές οι μαυροφορεμένες γριές σίγουρα δεν είναι ξένες.
– Τι ατενίζουν;
– Εμάς.
– ΓΕΙΑ ΣΑΣ!
– ΓΕΙΑ ΣΑΣ!
– ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ.
– Αυτό το νησί θα γινόταν μια χώρα για μας.
– Κι έτσι δεν θα χάναμε τη γλώσσα μας.
– Την ταυτότητά μας.
– Το ποιοι είμαστε, ρε παιδί μου.
– Τα παιδιά μας δεν θ’ άκουγαν να μιλάμε στο σπίτι ελληνικά και θα ρώταγαν τι λέμε.
– Κι αν το κύμα απομάκρυνε τη σχεδία μας μακριά απ’ αυτό το νησί;
– Θα περνάγαμε τα πάθη του Οδυσσέα.
– Γαμώ τον Ποσειδώνα μου.
– ΝΑ ΑΝΑΨΕΤΕ ΕΝΑ ΚΕΡΑΚΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ.
– ΝΑ ΑΝΑΨΕΤΕ ΕΝΑ ΚΕΡΑΚΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ.
– Δεν πεθάναμε κιόλας.
– Δεν φαίνεται πια.
– Ποιο;
– Το νησάκι.
– Ποιο νησάκι;
– Έγινε κουκκίδα.
– Έσβησε.
– Σταματήστε! Αρκετά!
– Έχει δίκιο, παιδιά. Τέρμα με τις φαντασιώσεις.
– Αρκετά με τα όνειρα.
– Έχουμε φτάσει στο χείλος του γκρεμού.
– Πρέπει να δράσουμε.
– Εδώ ο τόπος δεν μας χωρά.
– Πρέπει επειγόντως να βρούμε μια άλλη χώρα.
– Μετανάστες;

[Φέρνουν επί σκηνής τις βαλίτσες τους.]

– Κλείστε τα μάτια για ένα λεπτό.
– Για ένα βράδυ.
– Για μία ζωή.
– Τώρα ανοίξτε τα.
– Η χώρα πέθανε.
– Να πάει στον αγύριστο.
– Μας έβγαλε τα συκώτια.
– Σαν να πέθανε ένα κομμάτι μας.
– Θεός σχωρέσ’ την.
– Πάει, πέθανε.
– Ζήτω η νέα χώρα.
[Όλοι μαζί.] ΖΗΤΩ!
[Με λιγότερο ενθουσιασμό.] Ζήτω!

[Σιωπή.]

– Θα ήθελα μια χώρα χωρίς...
– Χωρίς...;
– Ναι, χωρίς.
– Καταλαβαίνω.
– Αλήθεια;
– Ναι, χωρίς...
– Αυτό λέω κι εγώ.
– Χίλιες φορές χωρίς...

[Οι μισοί κάθονται πάνω στις βαλίτσες τους, οι άλλοι μισοί τις χρησιμοποιούν για μαξιλάρι.]

– Θέλω μια χώρα σαν παραμύθι της γιαγιάς.
– Να μπορώ να κοιμάμαι ήρεμος τα βράδια.
– Ν’ ακουμπώ το κεφάλι μου στη χώρα.
– Να βουλιάζω πάνω της μαλακά.
– Χωρίς την παραμικρή ανησυχία.

[Κλείνουν τα μάτια τους.]

– Ωραία χώρα.
– Ωραία δεν θα πει τίποτα.

[Σκοτάδι.]

 

Απόσπασμα από το έργο Θέλω μια χώρα του Ανδρέα Φλουράκη, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στα αγγλικά σε μετάφραση του Alexi Kaye Campbell στο Royal Court Theatre στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 2013, σε σκηνοθεσία του Richard Twyman. Στην Ελλάδα παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών, στις 30 και 31 Ιουλίου 2015, με τη συμπαραγωγή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν σε σκηνοθεσία της Μαριάννας Κάλμπαρη. Το θεατρικό έργο κυκλοφορεί από την ΚΑΠΑ Εκδοτική.

Ο Ανδρέας Φλουράκης γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα και θέατρο στην Αγγλία. Στο θέατρο εμφανίζεται πρώτη φορά το 2001 με το συλλογικό έργο Πίστη (Θέατρο του Νότου). Το 2003 διακρίνεται στον διαγωνισμό μονόπρακτων του Θεάτρου Τέχνης, το 2004 του απονέμεται η υποτροφία Fulbright, το 2006 το έργο του Αντιλόπες επιλέγεται ως ένα από τα δεκαέξι καλύτερα θεατρικά της Ευρώπης στο πρόγραμμα JANUS, το 2008 βραβεύεται στον διαγωνισμό μονόπρακτων του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρόδου, καθώς και στον διεθνή Διαγωνισμό Μονοδράματος 2006-2008 των UNESCO-Ι.Τ.Ι., ενώ πέρυσι το έργο του Ασκήσεις Για Γερά Γόνατα επιλέγεται στην τριάδα έργων του Eurodram. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, τουρκικά, ρουμάνικα, πολωνικά και φινλανδικά και έχουν παρασταθεί/αναγνωσθεί στα Royal Court Theatre, Gate Theatre, West Yorkshire Playhouse και Tristan Bates στη Μεγάλη Βρετανία, στο φεστιβάλ Oyun Yaz στην Κωνσταντινούπολη, στο Φεστιβάλ του Ελσίνκι, στα Comparative Drama Conference, φεστιβάλ HotINK, φεστιβάλ GI60 στις Η.Π.Α. κ.α.

 

Εμφανίσεις: 1791

«Παιχνίδια εξουσίας» της Λείας Χατζοπούλου-Καραβία

Ιωάννα Ασσάνη
Αλεξάνδρα: (Καθισμένη δίπλα στον Μάριο.) Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ.
Μάριος: Πού με βάζεις;
Αλεξάνδρα: Στην καρδιά μου, Μάριε.
Μάριος: Μόνο στην καρδιά σου;
Αλεξάνδρα: Και στη ζωή μου.
Μάριος: Μόνο στη ζωή σου;
Αλεξάνδρα: Σε τι άλλο;
Μάριος: Στο μυαλό σου, Αλεξάνδρα. Έχεις επιφυλάξεις;
Αλεξάνδρα: Μα σου είπα ότι σε αγαπώ.
Μάριος: Χωρίς επιφυλάξεις;
Αλεξάνδρα: Χωρίς, αλλά θέλω να καταλάβω.
Μάριος: Χωρίς επιφυλάξεις σημαίνει χωρίς ερωτήσεις. Ζητώ να με βάλεις και στο μυαλό σου. Αν δεν μου έχεις εμπιστοσύνη...
Αλεξάνδρα: Να ξαναπώ ότι σε αγαπώ;
Μάριος: Μπορούμε να αφήσουμε λίγο τη συναισθηματολογία;
Αλεξάνδρα: Γιατί;
Μάριος: Πάλι ερώτηση; Γιατί έτσι σου ζητά ο αγαπημένος σου. Εντάξει;
Αλεξάνδρα: Εντάξει, αλλά...
Μάριος: Χωρίς «αλλά». Με βάζεις ή δε με βάζεις και στο μυαλό σου;
Αλεξάνδρα: Στο μυαλό μου σε έχω συνέχεια, κουτό!
Μάριος: Με θεωρείς κουτό;
Αλεξάνδρα: Χαϊδευτικά το είπα! Να θεωρώ τον αγαπημένο μου κουτό;
Μάριος: Αν δεν είναι κουτός και ζητά κάτι, κάν’ το και τέρμα.
Αλεξάνδρα: Όχι τέρμα, μόλις αρχίζουμε την κοινή ζωή μας!
Μάριος: Γιατί με παντρεύεσαι, Αλεξάνδρα;
Αλεξάνδρα: Για να πορευτούμε μαζί στη ζωή. Όχι για να τερματίσουμε.
Μάριος: Για να πορευτούμε μαζί, ζητώ να με βάλεις στο μυαλό σου. Αλλιώς μπορεί να τραβήξουμε χωριστούς δρόμους.
Αλεξάνδρα: Τι λόγια είναι αυτά;
Μάριος: Σοφά. Γνωρίζεις την Όλγα και τον Δημήτρη.
Αλεξάνδρα: Φυσικά. Τόση παρέα κάναμε πριν χωρίσουν.
Μάριος: Και γιατί χώρισαν;
Αλεξάνδρα: Τι σχέση έχει τώρα αυτό;
Μάριος: Απάντησέ μου.
Αλεξάνδρα: Η Όλγα σπούδασε γιατρός και δε δέχτηκε να γίνει απλά γραμματέας του Δημήτρη.
Μάριος: Ο Δημήτρης την αγαπούσε πολύ και την ήθελε κοντά του. Βρίσκεις άσχημο να την αγαπά πολύ;
Αλεξάνδρα: Άσχημο βρίσκω να σπουδάσει και να μην ασκήσει όσα έμαθε.
Μάριος: Λες να είχε μυαλό να πάρει το πτυχίο της και δεν έφτανε το μυαλό της για γραμματέας;
Αλεξάνδρα: Δεν είπα αυτό. Όμως...
Μάριος: Χωρίς «όμως». Ούτε «αλλά», ούτε «όμως». Τέρμα!
Αλεξάνδρα: Πάλι τέρμα; Αύριο παντρευόμαστε, μεθαύριο ξεκινάμε για ταξίδι μέλιτος...
Μάριος: Πού θα πάμε;
Αλεξάνδρα: Στο νησί που διάλεξες.
Μάριος: Είχες αντίρρηση;
Αλεξάνδρα: Καμία. Το κουβεντιάσαμε και είπα ότι είναι θαυμάσια επιλογή.
Μάριος: Αν μου είχες απόλυτη εμπιστοσύνη, δε θα χρειαζόταν να το είχαμε καν κουβεντιάσει.
Αλεξάνδρα: Το ξέρω. Μου αρέσει όμως να κουβεντιάζουμε.
Μάριος: Όμως!
Αλεξάνδρα: Τι όμως;
Μάριος: Όμως σου αρέσει να κουβεντιάζουμε.
Αλεξάνδρα: Λοιπόν;
Μάριος: Είπα ούτε «όμως», ούτε «αλλά»!
Αλεξάνδρα: Βρε Μάριε! Ξεκινήσαμε από το άσχετο πτυχίο της Όλγας και...
Μάριος: Καθόλου άσχετο. Χώρισαν. Θέλεις να καταλήξουμε εκεί κι εμείς;
Αλεξάνδρα: Σ’ αγαπώ, σ’ έβαλα στην καρδιά και στη ζωή μου, γιατί να χωρίσουμε;
Μάριος: Εσύ δεν έχεις πτυχίο;
Αλεξάνδρα: Αρχαιολόγου. Πτυχίο για το οποίο είσαι υπερήφανος.
Μάριος: Δε θα παντρευόμουν μη πτυχιούχο! Έχουμε παράδοση στην οικογένειά μου. Νομική επιστήμη πάππου προς πάππου.
Αλεξάνδρα: Το ξέρω, ψυχή μου! Θα παντρευόμουν εγώ μη πτυχιούχο;
Μάριος: Οι δικηγόροι είναι σε γραφείο. Οι αρχαιολόγοι στα χωράφια και στις ρούγες, σε ανασκαφές.
Αλεξάνδρα: Όχι πάντα. Υπάρχει δουλειά και στο γραφείο.
Μάριος: Πότε πότε.
Αλεξάνδρα: Τι συμβαίνει, καλέ μου;
Μάριος: Συμβαίνει ότι περιμένω ακόμη την απάντησή σου. Με βάζεις και στο μυαλό σου ή όχι;
Αλεξάνδρα: Αν σε βάλω στο μυαλό μου, θα το κατευθύνεις προς τις μη ανασκαφές;
Μάριος: Τόσο σπουδαία σημασία έχουν για σένα; Πιο σπουδαία από την αγάπη μας; Κι από τα παιδάκια που θα ζωντανέψουν το σπιτικό μας;
Αλεξάνδρα: Όλα σπουδαία, μα η δουλειά είναι άσχετη με αυτά. Αναποδογύρισε την ερώτηση. Σου φαίνεται πιο σπουδαία η δουλειά σου από μας;
Μάριος: Μη μου πεις ότι θα ήθελες να κάθομαι σπίτι να φροντίζω τα πιτσιρίκια μας!
Αλεξάνδρα: Θα με ήθελες εσύ να κάθομαι στο σπίτι;
Μάριος: Όχι. Πάντως... Ξέρεις πόση δουλειά έχει το δικηγορικό μας γραφείο;
Αλεξάνδρα: Θα με ήθελες για βοηθό σου;
Μάριος: Προσφέροντάς σου μονιμότητα και...
Αλεξάνδρα: Απεριόριστη άδεια εγκυμοσύνης, τοκετού, γαλουχίας...
Μάριος: Όλα αυτά.
Αλεξάνδρα: Σε ενδιαφέρει η αρχαιολογία;
Μάριος: Δεν μπορώ να πω «ναι».
Αλεξάνδρα: Εγώ μπορώ να πω ξεκάθαρα «όχι» για τη δικηγορία.
Μάριος: Εσύ δε θα ανακατώνεσαι! Μόνο γραφική δουλειά θα κάνεις.
Αλεξάνδρα: Με αγαπάς;
Μάριος: Αμφιβάλλεις;
Αλεξάνδρα: Όχι. Πιστεύω όμως...
Μάριος: Πάλι «όμως»;
Αλεξάνδρα: Αλλά όμως πιστεύω ότι έκανες λάθος επιλογή. Μια δικηγόρος...
Μάριος: Μη λες ανοησίες! Θα έπληττα παντρεμένος με συνάδελφο. Ίσως είχαμε αντιπαλότητες, κόντρες...
Αλεξάνδρα: Ενώ με μια πτυχιούχο που δεν έχει ιδέα από νομικά...
Μάριος: Και είναι μορφωμένη, πανέξυπνη, όμορφο και χρυσό κορίτσι...
Αλεξάνδρα: Λες περί χρυσού κοριτσιού είτε σε βάλω στο μυαλό μου για να το διαφεντεύεις είτε όχι;
Μάριος: Πώς το είπες; Για να το κάνω τι;
Αλεξάνδρα: Για να το διαφεντεύεις. Αυτό δε θέλεις;
Μάριος: Όχι! Θέλω απλά να έχεις εμπιστοσύνη ότι διαλέγω το καλύτερο για μας.
Αλεξάνδρα: Το καλύτερο το αποφασίζεις εσύ ή το συζητάμε;
Μάριος: Αν δε μου έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη, το συζητάμε.
Αλεξάνδρα: Ωραία. Το συζητάμε κι αποφασίζουμε μαζί.
Μάριος: Κι αν διαφωνήσεις;
Αλεξάνδρα: Με ξέρεις. Διαφωνώ μόνο αν υπάρχει σοβαρός λόγος.
Μάριος: Θα διαφωνούσες να με βοηθήσεις για ένα διάστημα στο γραφείο;
Αλεξάνδρα: Για πόσο;
Μάριος: Για λίγο.
Αλεξάνδρα: Μέχρι να έρθει ο διορισμός μου;
Μάριος: Ας πούμε.
Αλεξάνδρα: Και μόλις έρθει, γίνομαι αρχαιολόγος;
Μάριος: Εκτός αν είσαι σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Δεν πιστεύω να πας σε ανασκαφές με την κοιλιά στο στόμα και να γεννήσεις σε κάποια ερημιά!
Αλεξάνδρα: Βρε Μάριε! Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τονε βγάλαμε;
Μάριος: Γιάννη ή Γιαννούλα. Υποσχέσου ότι δε θα πας σε ανασκαφές με την κοιλιά στο στόμα.
Αλεξάνδρα: Το υπόσχομαι. Είσαι ευχαριστημένος;
Μάριος: Σχεδόν.
Αλεξάνδρα: Μόνο σχεδόν; Συμφώνησα να έρθω στο γραφείο για ένα διαστηματάκι...
Μάριος: Για ένα διάστημα. Χωρίς υποκοριστικό.
Αλεξάνδρα: Έστω. Συμφώνησα να περιμένω το μωρό πριν πάω στις ανασκαφές...
Μάριος: Δε θα πας αμέσως, βέβαια. Αφού ξεπεταχτεί λίγο.
Αλεξάνδρα: Φυσικά. Συμφώνησα σε όλα κι είσαι σχεδόν ευχαριστημένος;
Μάριος: Πώς άρχισε η κουβέντα μας. Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ. Πού με βάζεις;
Αλεξάνδρα: Στην καρδιά μου.
Μάριος: Και πού αλλού;
Αλεξάνδρα: Στη ζωή μου.
Μάριος: Και πού αλλού; Πες το!
Αλεξάνδρα: Με συζήτηση.
Μάριος: Όποτε χρειάζεται. Πες το!
Αλεξάνδρα: Και στο μυαλό μου.
Μάριος: Σ’ αγαπώ! Για πάντα! Πες κι εσύ για πάντα να το ακούσω.
Αλεξάνδρα: Για πάντα.
Μάριος: Ψυχή μου, γυναίκα μου, όμορφή μου! Θα βρίσκομαι στο μυαλό σου για πάντα!
(Μένουν ακίνητοι.)

Η Λεία Χατζοπούλου-Καραβία γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε Αγγλική και Κλασική Φιλολογία (1972), έκανε Διδακτορικό Συγκριτικής Γραμματολογίας στη Σορβόννη (1992). Έχει γράψει 79 βιβλία: ποίηση, πεζογραφία, θέατρο (3 κρατικά βραβεία για θεατρικά έργα). Δίδαξε γλώσσες, έκανε μεταφράσεις από ισπανικά, γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά. Βραβεύτηκε ως μεταφράστρια (2003). Είναι ηθοποιός (δυο βραβεία, Φεστιβάλ Ιθάκης 1977 και 1978). Έδωσε παραστάσεις αγγλικά σε πολλές ξένες χώρες. Πρόεδρος Διεθνούς Φόρουμ Θεατρικών Συγγραφέων, ΙΤΙ (UNESCO) 2000-2006. Η Φυλακή παίχτηκε στο Εθνικό Θέατρο Σάμι, Νορβηγίας, σε μετάφραση Σάμι, στο θέατρο Σιλπακάλαν Μπανγκλαντές και συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κατμαντού (2010). Ο μακαρίτης παίχτηκε στο Poquelin Théâtre, Μπορντό (2013) κι εκδόθηκε εκεί (Les Dossiers d’Aquitaine). Διευθύνει το Θεατρικό Εργαστήρι Νέας Σμύρνης από το 1990. Βραβείο ARDUA για τα θεατρικά Φυλακή και Πρόσφυγας, Μπορντό 2008 (μτφρ. Michèle Duclos), Χρυσό Μετάλλιο Ν. Σμύρνης για το σύνολο του έργου της 2008, Βραβείο Ποίησης Léopold Sédar Senghor, Παρίσι 2009.

Εικαστικό: Η συζήτηση (υδατογραφία σε χαρτί κ ζελατίνες, 50 Χ 70, 2010) της Ιωάννας Ασσάνη ©

 

Εμφανίσεις: 1575

«Δεν μπορώ να φανταστώ το αύριο» του Τενεσί Ουίλιαμς

«Δεν μπορώ να φανταστώ το αύριο» του Τενεσί Ουίλιαμςμετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη


ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

ΕΝΑ: μια γυναίκα
ΔΥΟ: ένας άνδρας

Το ΕΝΑ και το ΔΥΟ είναι αντίστοιχα μια γυναίκα και ένας άνδρας που πλησιάζουν τη μέση ηλικία. Ο καθένας τους είναι ο μοναδικός φίλος του άλλου. Στο σκηνικό δεν υπάρχουν τοίχοι, υπάρχουν μόνο μερικά έπιπλα (ένας καναπές, μια καρέκλα, μια άλλη καρέκλα στο πλατύσκαλο μιας χαμηλής σκάλας, ένα τραπεζάκι με μια λάμπα και ένα τραπέζι για χαρτιά), τα οποία χρειάζονται στη δράση του έργου. Υπάρχει το περίγραμμα μιας πόρτας στο μπροστά αριστερά μέρος της σκηνής. Ο φωτισμός του έργου είναι ένα απαλό μπλε χρώμα δειλινού με απαλούς κεχριμπαρένιους προβολείς που ακολουθούν τους ηθοποιούς. Ο καναπές και οι καρέκλες θα πρέπει να είναι ντυμένες με σατέν παστέλ αποχρώσεις, ανοιχτό ροζ ίσως, και τιρκουάζ. Δίπλα στην καρέκλα που βρίσκεται στο πλατύσκαλο μπορεί να υπάρχει μια μεγάλη γλάστρα με έναν φοίνικα ή μια φτέρη. Η γυναίκα, ΕΝΑ, στέκεται στο προσκήνιο κοντά στο περίγραμμα της πόρτας, με τα χέρια απλωμένα σαν να ανοίγει κουρτίνες για να κοιτάξει έξω από ένα παράθυρο. Φοράει μια λευκή σατέν ρόμπα, η οποία έχει επάνω της έναν λεκέ από κρασί. Ο άνδρας, ΔΥΟ, εμφανίζεται στο περίγραμμα της πόρτας. Η γυναίκα κάνει πίσω και σκεπάζει το πρόσωπό της με τα χέρια της. Το ΔΥΟ σηκώνει το χέρι του σαν να πρόκειται να χτυπήσει την πόρτα. Η κίνηση αυτή επαναλαμβάνεται δύο ή τρεις φορές προτού η γυναίκα κατευθυνθεί προς το περίγραμμα της πόρτας και κάνει μια κίνηση σαν να ανοίγει την πόρτα.

 

Εμφανίσεις: 1745

Περισσότερα...

«Μήδεια· μηδέν στο κόκκινο» της Σοφίας Διονυσοπούλου

«Μήδεια• μηδέν στο κόκκινο» της Σοφίας Διονυσοπούλου
Σκοτάδι. Από το βάθος της σκηνής ακούγεται ψιθυριστά μια μελωδία. Καθώς τα φώτα ανάβουν, διακρίνονται δύο γυναικείες φιγούρες, η μία ντυμένη χρυσοκίτρινα και η άλλη βαθυπόρφυρα. Πλησιάζουν στο κέντρο της σκηνής τραγουδώντας την ίδια μελωδία ταυτόχρονα, αλλά με παραλλαγμένα λόγια. Κάθονται στις άκρες ενός πάγκου, που στηρίζεται σε δύο κύβους.

Μ1: Πού πήγ' η οργή, το μίσος κι η ματιά σου
που τη ζηλεύαν οι θεοί, που τη σκιαχτήκαν οι θνητοί;
Θυμήσου. Σε πρόδωσε.
Θυμήσου. Σ' εκθρόνισε.
Θυμήσου. Σ' εξόρισε.
Βαριά ντροπή για μια γυναίκα.
Για μια βασίλισσα είν' αίτιο πολέμου.
Κι ο πόλεμος, για να τραφεί, ζητάει θύματα και όπλα.
Κι εσύ τα έχεις και τα δυο. Και τα όπλα και τα θύματα.
Έτσι θα τον νικήσεις. Με όπλα τα παιδιά σου.
Με το δικό του σπέρμα. Με το δικό τους αίμα.
Θα κυλήσει εδώ, σ' αυτό το χώμα.
Η ανάσα τους τα φύλλα θα νοτίσει.
Δροσοσταλίδες κόκκινες θα βάψουν τα μαλλιά τους.
Κι ύστερα πάγος. Και σιωπή.
Πριν την κραυγή.
Θ' αντέξεις τον πόνο, θ' αντέξεις την τρέλα.

 

Εμφανίσεις: 1470

Περισσότερα...

BLASTED – ΕΡΕΙΠΙΑ της Σάρα Κέιν

BLASTED – ΕΡΕΙΠΙΑ της Σάρα Κέινμετάφραση: Δημήτρης Τάρλοου

 

Η Κέιτ σκέφτεται. Κατόπιν σηκώνεται και ψάχνει ολόγυρα, με το μωρό στην αγκαλιά. Βλέπει το περίστροφο στο χέρι του Στρατιώτη και το κοιτάζει έντονα αρκετή ώρα.
ΙΑΝ: Το βρήκες;
ΚΕΪΤ: Όχι.
Παίρνει το περίστροφο από τον Στρατιώτη και το περιεργάζεται. Το ανοίγει και κοιτάζει απλανώς τις σφαίρες. Τις αφαιρεί και κλείνει το όπλο.
ΙΑΝ: Αυτό είναι;
ΚΕΪΤ: Ναι.
ΙΑΝ: Μου το δίνεις;
ΚΕΪΤ: Δεν νομίζω.
ΙΑΝ: Κέιτι.

 

Εμφανίσεις: 3212

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr