A+ A A-

«Περί χρήματος», συλλογικό

«Περί χρήματος», συλλογικό


Προδημοσίευση από το βιβλίο Περί χρήματος με κείμενα των Θωμά Ακινάτη, Αριστοτέλη, Σούσουι Κότοκου, Καρλ Μαρξ, Σαρλ Μπωντλαίρ, Άντι Ουόρχολ, Λεβ Τολστόι (μτφρ. Ζ. Δ. Αϊναλής, Γιώργος Μπλάνας, Λαμπριάνα Οικονόμου, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος) και με εισαγωγή του Γιώργου Μπλάνα. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις αρχές Ιουνίου από τις εκδόσεις Κοβάλτιο.

 

Εμφανίσεις: 711

Περισσότερα...

«Το παιδί της τρικυμίας» της Margaret Atwood

«Το παιδί της τρικυμίας» της Margaret Atwood


Προδημοσίευση από το μυθιστόρημα Το παιδί της τρικυμίας της Margaret Atwood που θα κυκλοφορήσει στις 11 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

«Το παιδί της τρικυμίας» της Margaret Atwood 

13. Ο Φίλιξ απευθύνεται στους ηθοποιούς

Την ίδια ημέρα

 

Ο Φίλιξ στέκεται δίπλα στον λευκοπίνακα στο µπροστινό µέρος της µεγάλης αίθουσας, απέναντι από τη φετινή τάξη. Αν και έχει διαβάσει τον κατάλογο των εγγεγραµµένων και έχει στείλει τα πακέτα του µαθήµατος —το κείµενο του έργου, τις σηµειώσεις—, δεν γνωρίζει ποτέ εκ των προτέρων ποιος θα εµφανιστεί πράγµατι. Υπάρχουν πάντα κάποιοι που υπαναχωρούν, οπότε οι κενές θέσεις καλύπτονται από τη λίστα αναµονής. Προς τιµήν του, υπάρχει πάντα λίστα αναµονής. Μπορεί επίσης να υπάρχουν απουσίες για άλλους λόγους. Μεταφορές σε άλλα ιδρύµατα, πρόωρες αποφυλακίσεις, τραυµατισµούς που απαιτούν χρόνο νοσηλείας.

Σαρώνει µε το βλέµµα την αίθουσα. Πρόσωπα γνώριµα, βετεράνοι από προηγούµενα έργα του: Αυτοί τον χαιρετούν κουνώντας το κεφάλι, του χαµογελούν αχνά. Νέα πρόσωπα, ανέκφραστα ή θορυβηµένα: Αυτοί δεν ξέρουν τι να περιµένουν. Χαµένα παιδιά όλοι τους, µόλο που δεν είναι παιδιά: Οι ηλικίες τους κυµαίνονται από δεκαεννιά µέχρι σαράντα πέντε. Υπάρχουν πολλές αποχρώσεις, από λευκό µέχρι µαύρο, µε κίτρινο, κόκκινο και µελαψό στο ενδιάµεσο· υπάρχουν πολλές εθνικότητες. Τα εγκλήµατα για τα οποία έχουν καταδικαστεί είναι ποικίλα. Το µόνο που έχουν κοινό, πέρα από το ότι είναι φυλακισµένοι, είναι η επιθυµία να συµµετάσχουν στον θίασο του Φίλιξ. Με διαφορετικά κίνητρα ο καθένας, υποθέτει.

Έχει διαβάσει τους φακέλους τους, που έφτασαν στα χέρια του χάρη στην Εστέλ µέσω κάποιας µυστηριώδους διαδικασίας, αν και προσποιείται ότι δεν τους έχει διαβάσει· γνωρίζει εποµένως για ποιο λόγο βρίσκονται εδώ. Άλλοι είναι µέλη συµµοριών που πληρώνουν τη νύφη για κάποιον ψηλότερα στην ιεραρχία, άλλους τους έπιασαν για ηµιερασιτεχνική διακίνηση ναρκωτικών. Για κλοπές, από τράπεζες µέχρι διαρρήξεις αυτοκινήτων και ψιλικατζίδικων. Ένα παιδί-θαύµα, µισθωµένος χάκερ που καταδικάστηκε για κλοπή εταιρικών πληροφοριών. Ένας απατεώνας και ειδικός στην πλαστοπροσωπία. Ένας αντισυµβατικός γιατρός. Ένας λογιστής από µια αξιοσέβαστη εταιρεία, που εκτίει ποινή για υπεξαίρεση. Ένας δικηγόρος που είχε στήσει µια επενδυτική πυραµίδα.

Ορισµένοι απ’ αυτούς είναι ηθοποιοί µε εµπειρία, αφού συµµετείχαν σε αρκετά από τα έργα του. Στην πραγµατικότητα δεν θα έπρεπε να συµµετέχουν στο µάθηµα παραπάνω από µία φορά, αλλά ο Φίλιξ παρακάµπτει αυτό τον περιορισµό εµπλουτίζοντας τη βασική προσφορά του µε οδηγίες και πρόσθετα που κατεβάζει από το ίντερνετ. Στην «Τεχνολογία για το θέατρο» µαθαίνουν φωτισµό, σκηνικά αντικείµενα, ειδικά εφέ και ψηφιακή σκηνογραφία. Στον «Θεατρικό σχεδιασµό» µαθαίνουν ενδυµατολογία, µακιγιάζ, περούκες και µάσκες. Στην «Επεξεργασία βίντεο για το θέατρο» µαθαίνουν πώς να φτιάχνουν µεταξωτά πουγκιά από αυτιά γουρούνας. Ο Φίλιξ µοιράζει ανάλογα διδακτικές µονάδες. Στα χαρτιά όλα φαίνονται καλά στους αρµόδιους. Ο κύριος Ντιουκ είναι αληθινό κελεπούρι: τέσσερα µαθήµατα στην τιµή του ενός.

Στο µεταξύ έχει καλλιεργήσει µια σειρά δεξιότητες τις οποίες µπορεί να επιστρατεύει όταν τις χρειάζεται. Έχει στη διάθεσή του σχεδιαστές κοστουµιών, επεξεργαστές βίντεο, υπευθύνους φωτισµού και ειδικών εφέ, κορυφαίους καλλιτέχνες µεταµφίεσης. Αναρωτιέται µερικές φορές πόσο οι τέχνες που διδάσκει θα µπορούσαν να φανούν χρήσιµες σε µια ληστεία τράπεζας, λόγου χάρη, ή σε µια απαγωγή, αλλά παραµερίζει αυτές τις ευτελείς σκέψεις ευθύς µόλις εµφανίζονται.

Κοιτάζει γύρω την αίθουσα, µοιράζοντας ήδη τους ρόλους στο µυαλό του. Να ο τέλειος Φερδινάνδος, πρίγκιπας της Νάπολης, που τον κοιτάζει µε στρογγυλά, άδολα µάτια σαν έτοιµος να ερωτευτεί: το Παιδί-Θαύµα, ο απατεώνας. Να ο Άριελ, εκτός κι αν έχει πέσει εντελώς έξω, στοιχειακό αερικό, λεπτοκαµωµένος κι επιδέξιος, που ακτινοβολεί ψυχρή νεανική ευφυΐα: ο 8Handz, ο οκταχέρης, ιδιοφυής χάκερ. Κοντόχοντρος Γκονζάλο, ο βαρετός, άξιος σύµβουλος: το Στραβό Μολύβι, ο διεφθαρµένος λογιστής. Και Αντώνιος, ο ύπουλος, σφετεριστής αδερφός του µάγου Πρόσπερου: ο Φιδοµάτης, ο απατεώνας που είχε στήσει τις κοµπίνες µε την πυραµίδα και τα ακίνητα, µε το λοξό αριστερό µάτι και το στραβό του στόµα που τον κάνουν να µοιάζει σαν να γελάει χλευαστικά.

Το απόρριµµα ο Τρίνκουλος, ο τρελός, ο γελωτοποιός. Δεν φαίνεται πουθενά Στέφανος, ο µέθυσος αρχιυπηρέτης. Διάφοροι Κάλιµπαν, βλοσυροί και µυώδεις: γήινοι, ενδεχοµένως βίαιοι. Κάποιον θα διαλέξει. Πριν αποφασίσει όµως για οποιονδήποτε, θα χρειαστεί να τους ακούσει να λένε µερικούς στίχους.

Χαµογελάει µε αυτοπεποίθηση, το χαµόγελο κάποιου που ξέρει τι κάνει. Έπειτα επιχειρεί µια παραλλαγή της οµιλίας µε την οποία αρχίζει κάθε νέα περίοδο.

«Καληµέρα» λέει. «Καλώς ορίσατε στη Θεατρική Οµάδα του Σωφρονιστηρίου Φλέτσερ. Δεν µ’ ενδιαφέρει γιατί είστε εδώ µέσα ή τι λένε ότι κάνατε: Γι’ αυτό το µάθηµα το παρελθόν είναι πρόλογος, που σηµαίνει ότι αρχίζουµε να µετράµε τον χρόνο και τις επιδόσεις ακριβώς εδώ, ακριβώς τώρα.

»Από αυτή τη στιγµή είστε ηθοποιοί. Θα παίξετε όλοι σ’ ένα έργο· καθένας θα έχει µια λειτουργία, όπως θα σας πουν οι παλιές καραβάνες που το έχουν ξανακάνει. Η Θεατρική Οµάδα του Σωφρονιστηρίου Φλέτσερ ανεβάζει αποκλειστικά έργα του Σαίξπηρ, επειδή αυτός είναι ο καλύτερος και πληρέστερος τρόπος για να µάθει κανείς θέατρο. Ο Σαίξπηρ έχει κάτι για τον καθένα, επειδή αυτό ακριβώς ήταν το κοινό του: ο καθένας, από τους πιο υψηλά ιστάµενους µέχρι τους πιο χαµηλά και αντιστρόφως.

»Το όνοµά µου είναι κύριος Ντιουκ και είµαι ο σκηνοθέτης. Αυτό σηµαίνει ότι είµαι υπεύθυνος για τη συνολική παραγωγή κι ότι έχω τον τελευταίο λόγο.

»Αλλά δουλεύουµε σαν οµάδα. Καθένας από σας θα έχει κάποιο σηµαντικό ρόλο να εκπληρώσει και, αν κάποιος δυσκολεύεται, είναι καθήκον των µελών της οµάδας να τον βοηθήσουν, επειδή ένας αδύναµος κρίκος καθορίζει πόσο δυνατό θα είναι το έργο µας: Αν αποτύχει ένας από µας, θα αποτύχουµε όλοι. Εποµένως, αν κάποιος στην οµάδα σας δυσκολεύεται να διαβάσει τα λόγια, πρέπει να τον βοηθήσετε. Όπως πρέπει να βοηθάτε ο ένας τον άλλο να µάθει τους ρόλους και να καταλαβαίνετε τι σηµαίνουν τα λόγια και πώς να τα λέτε µε δύναµη. Αυτή είναι η αποστολή σας. Πρέπει να αρθούµε όλοι στο ανώτερο επίπεδο. Η Θεατρική Οµάδα του Σωφρονιστηρίου Φλέτσερ πρέπει να δικαιώσει τη φήµη της, και ό,τι δηµιουργούµε µαζί τιµά αυτή τη φήµη.

»Με έχετε ακούσει να αναφέρω οµάδες, κι όσοι από σας συµµετείχατε σε κάποιο από τα έργα µου στο παρελθόν γνωρίζετε τι σηµαίνει αυτό. Καθένας από τους πρωταγωνιστές θα περιβάλλεται από µία οµάδα, όλα τα µέλη της οποίας πρέπει να µάθουν τα λόγια αυτού του πρωταγωνιστή. Κι αυτό επειδή κάθε βασικός ηθοποιός πρέπει να έχει µερικούς αντικαταστάτες, για την περίπτωση που αρρωστήσει ή για οποιοδήποτε άλλο… για την περίπτωση που υπάρξουν απρόβλεπτες, έκτακτες περιστάσεις, όπως πρόωρη αποφυλάκιση, λόγου χάρη. Ή αν τύχει και γλιστρήσει στο ντους. Το έργο πρέπει να συνεχιστεί παρ’ όλ’ αυτά: Έτσι γίνεται στο θέατρο. Σ’ αυτό τον θίασο στηρίζουµε ο ένας τον άλλο.

»Θα χρειαστεί να κάνετε ορισµένες γραπτές εργασίες. Θα γράψετε για πλευρές του έργου, αλλά θα ξαναγράψετε επίσης εκείνα τα µέρη που θα κρίνετε —θα κρίνουµε— ότι θα µπορούσαν να γίνουν πιο κατανοητά στο σύγχρονο κοινό. Θα βιντεοσκοπήσουµε την παράστασή µας· το βίντεο θα προβληθεί για όλους στη — για όλους στο Φλέτσερ. Το βίντεό µας θα είναι κάτι για το οποίο θα είµαστε περήφανοι, όπως έγινε και µε τις προηγούµενες παραστάσεις µας».

Χαµογελάει καθησυχαστικά, συµβουλεύεται έναν φάκελο. «Στη συνέχεια θα χρειαστεί να διαλέξετε ένα καλλιτεχνικό όνοµα. Είναι κάτι που έκαναν πολλοί ηθοποιοί στο παρελθόν, καθώς και τραγουδιστές της όπερας και ταχυδακτυλουργοί. Το πραγµατικό όνοµα του Χάρι Χουντίνι ήταν Έρικ Βέις, του Μποµπ Ντίλαν Ρόµπερτ Ζίµερµαν, του Στίβι Γουόντερ Στέβλαντ Τζάντκινς». Τις πληροφορίες γι’ αυτά τα ονόµατα τις βρήκε στο ίντερνετ, αναζητώντας καλλιτεχνικά ψευδώνυµα. Γνωρίζει µόνο ορισµένους απ’ αυτούς: Προσθέτει µερικούς νεότερους κάθε φορά που βγάζει αυτό τον λόγο. «Το ίδιο κάνουν και οι ηθοποιοί του κινηµατογράφου, για να µην αναφέρω τους τραγουδιστές της ροκ και της ραπ. Ο Σνουπ Ντογκ λεγόταν Κάλβιν Μπρόουντους. Καταλαβαίνετε τι εννοώ; Σκεφτείτε λοιπόν το καλλιτεχνικό σας όνοµα. Είναι σαν τίτλος».

Ακολουθούν νεύµατα και ψίθυροι. Οι ηθοποιοί µε κάποια εµπειρία έχουν ήδη καλλιτεχνικά ονόµατα από παλαιότερες παραστάσεις. Τώρα χαµογελούν: Καλωσορίζουν την επιστροφή αυτού του άλλου εαυτού τους, που στέκει εκεί µπροστά τους σαν κοστούµι και περιµένει να τον αποδεχτούν. 

Ο Φίλιξ κάνει παύση, ατσαλώνεται για το ζόρικο ψήσιµο. «Και τώρα το φετινό έργο». Γράφει στον λευκοπίνακα µε κόκκινο µαρκαδόρο: Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ. «Λοιπόν» λέει. «Έχετε πάρει το κείµενο εκ των προτέρων, έχετε πάρει τις σηµειώσεις µου, είχατε τον χρόνο να τα κοιτάξετε». Για µερικούς απ’ αυτούς αυτό ισχύει µόνο ως τρόπος του λέγειν, επειδή στην καλύτερη περίπτωση έχουν πάει µέχρι την τρίτη δηµοτικού. Θα βελτιωθούν, πάντως: Η οµάδα τους θα τους βελτιώσει. Θα τους τραβήξει ν’ ανέβουν βήµα βήµα τη σκάλα της παιδείας.

«Θ’ αρχίσω µε τις κεντρικές ιδέες» συνεχίζει ο Φίλιξ. «Αυτές είναι τα σηµαντικά πράγµατα που πρέπει να αναζητήσουµε όταν θα µας απασχολήσει το πώς θα παρουσιάσουµε αυτό το έργο».

Χρησιµοποιώντας τον µπλε µαρκαδόρο, γράφει:

ΕΙΝΑΙ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ: Έχει την περισσότερη µουσική + τα περισσότερα τραγούδια στον Σξπ.

Μουσική που χρησιµοποιείται για ποιο σκοπό;

ΜΑΓΕΙΑ: Που χρησιµοποιείται για ποιο σκοπό;

ΦΥΛΑΚΕΣ: Πόσες;

ΤΕΡΑΤΑ: Ποιος είναι τέρας;

ΕΚΔΙΚΗΣΗ: Ποιος την επιθυµεί; Γιατί;

Παρατηρώντας τα πρόσωπά τους —ανέκφραστα, σκυθρωπά ή εντελώς απορηµένα— σκέφτεται: Δεν το καταλαβαίνουν. Δεν είναι όπως µε τον Ιούλιο Καίσαρα, δεν είναι όπως µε τον Μάκβεθ: Εκεί έπιασαν αµέσως το νόηµα. Ούτε καν όπως µε τον Ριχάρδο Γ΄, που ήταν µια πρόκληση, καθώς πάρα πολλοί απ’ αυτούς είχαν πάρει το µέρος του Ριχάρδου.

Παίρνει βαθιά ανάσα. «Πριν πάµε παρακάτω, υπάρχουν ερωτήσεις;»

«Ναι, αµέ» λέει ο Λεγκς. Διάρρηξη, βιαιοπραγία. Είναι βετεράνος στη σκηνή του Σωφρονιστηρίου Φλέτσερ, καθώς έχει παίξει τον Μάρκο Αντώνιο στον Ιούλιο Καίσαρα, µία από τις µάγισσες στον Μάκβεθ και τον Κλάρενς στον Ριχάρδο Γ΄. «Το διαβάσαµε. Αλλά γιατί κάνουµε αυτό το έργο; Δεν υπάρχει σκηνή µάχης κι έχει και µια νεράιδα µέσα, αδερφή δηλαδή».

«Εγώ νεράιδα δεν κάνω» λέει ο ΠίΠοντ. Έκανε τη λαίδη Μάκβεθ στον Μάκβεθ και τον Ρίτσµοντ στον Ριχάρδο Γ΄. Είναι ένας γαλίφης µε ένα σµάρι —απ’ ό,τι λέει ο ίδιος— αφοσιωµένες καλλονές που τον περιµένουν µε το που θα βγει.

«Ούτε εγώ κάνω κορίτσι». Αυτός είναι ο Σιβ: Έχει διασυνδέσεις µε µια συµµορία ναρκωτικών και συνελήφθη σ’ ένα µεγάλο ντου που έκανε αιφνιδιαστικά η αστυνοµία πριν από µερικά χρόνια. Κοιτάζει γύρω στην αίθουσα για υποστήριξη: εριστικά νεύµατα, ψίθυροι αποδοχής. Κανείς δεν θέλει αυτούς τους δύο ρόλους: ούτε του Άριελ ούτε της Μιράντας.

Ο Φίλιξ βρίσκεται µπροστά σε µια πιθανή εξέγερση, αλλά την έχει προβλέψει. Έχει αντιµετωπίσει το ζήτηµα του φύλου και σε άλλα έργα, αλλά εκείνοι οι γυναικείοι ρόλοι ήταν αφενός ώριµες γυναίκες και αφετέρου είτε ασήµαντες είτε απολύτως αντιπαθητικές, οπότε γίνονταν αποδεκτές ευκολότερα. Οι µάγισσες στον Μάκβεθ ήταν παιχνιδάκι —τα παιδιά δεν είχαν αντίρρηση να παίξουν γριές γκιόσες που ήταν τέρατα, όχι πραγµατικές γυναίκες— και η Καλπουρνία ήταν δευτερεύων ρόλος. Η λαίδη Μάκβεθ ήταν χειρότερο τέρας κι από τις µάγισσες: Ο ΠίΠοντ έλεγε ότι ήταν ολόιδια η µάνα του και την είχε παίξει πολύ καλά. Η λαίδη Άννα στον Ριχάρδο Γ´ ήταν θυµωµένη κι αψίκορη· στην πραγµατικότητα έσταζε φαρµάκι. Ο Σιβ είχε παιδευτεί πολύ µε δαύτη.

Η Μιράντα όµως δεν είναι τέρας, ούτε µεγάλη γυναίκα. Είναι κορίτσι, και κορίτσι ευάλωτο. Όποιος άντρας την παίξει θα χάσει το κύρος του µε ολέθριο τρόπο. Θα γίνει περίγελος, στόχος. Υποδυόµενος το κορίτσι, κινδυνεύει να του φερθούν σαν να ήταν κορίτσι. Ολέθριο θα ήταν και για τον Φερδινάνδο: να πρέπει να σερβίρει εκστασιασµένος εκείνες τις ερωτικές εξοµολογήσεις σ’ έναν µουτρωµένο συγκρατούµενο.

«Ας αφήσουµε για την ώρα στην άκρη το ζήτηµα µε το κορίτσι» λέει ο Φίλιξ. «Πρώτ’ από όλα, κανείς εδώ µέσα δεν θα χρειαστεί να παίξει τη Μιράντα. Η Μιράντα είναι µια γλυκιά, αθώα δεκαπεντάχρονη. Δεν βλέπω ποιος από σας θα µπορούσε να είναι πολύ πειστικός σ’ αυτό τον ρόλο».

Τα µουγκρητά ανακούφισης ακούγονται καθαρά. «Εντάξει, ωραία» λέει ο Σιβ. «Μα, αν δεν την κάνει κανείς αποδώ, τότε ποιος θα την κάνει;»

«Θα προσλάβω…» Ο Φίλιξ κοντοστέκεται, προσαρµόζει το λεξιλόγιό του. «Θα αγκαζάρω µια επαγγελµατία ηθοποιό» λέει. «Μια πραγµατική γυναίκα» προσθέτει ώστε να πιάσουν στ’ αλήθεια το νόηµα.
«
Θα έρθει εδώ µέσα;» λέει ο ΠίΠοντ. «Για να παίξει στο έργο µας;» Κοιτάζονται µεταξύ τους, δεν το πιστεύουν. Η Τρικυµία έχει αρχίσει ήδη να κινεί το ενδιαφέρον ορισµένων απ’ αυτούς.

«Μπορείς να βάλεις κάνα γκοµενάκι να το κάνει;»

Το Παιδί-Θαύµα, ο απατεώνας µε τα εκφραστικά µάτια, παίρνει τον λόγο. «Δεν νοµίζω ότι είναι σωστό να κουβαλήσεις εδώ µέσα µια νέα κοπέλα. Θα τη φέρεις σε περίεργη θέση. Όχι ότι εγώ θ’ άπλωνα χέρι» λέει. «Αλλά… Απλώς το αναφέρω».

«Μωρέ, σιγά που δεν θ’ άπλωνες» λέει µια φωνή από το βάθος. Γέλια.

«Μα θα παίζει τον ρόλο µιας νέας κοπέλας» λέει ο Φίλιξ. «Δεν είπα εγώ ότι θα είναι νέα κοπέλα. Όχι βέβαια ότι θα είναι γριά» προσθέτει για να απαντήσει στις εκφράσεις απογοήτευσης. «Θεωρήστε τη συµµετοχή της προνόµιο. Με το παραµικρό πρόβληµα —κόλληµα, χούφτωµα, τσιµπιά, βροµόλογο και ούτω καθεξής— πήρε δρόµο, το ίδιο και σεις. Περιµένω να φερθείτε όλοι σαν επαγγελµατίες ηθοποιοί, που θεωρώ ότι είστε». Όχι ότι οι επαγγελµατίες ηθοποιοί παραλείπουν να επιδοθούν σε τσιµπιές και χουφτώµατα, υπενθυµίζει στον εαυτό του. Αλλά δεν είναι ανάγκη να µοιραστεί αυτή τη σκέψη.

«Κάποιος τυχεράκιας παιδαράς θα παίξει αυτόν τον πώς τον λένε τον Φέρντι» λέει ο Λεγκς.

«Θα πάρει εκείνα τα καυτά κοντινά πλάνα και θα του σηκωθεί κάγκελο».

«Κάγκελο δεν θα πει τίποτα» λέει ο ΠίΠοντ.

«Τόσο κάγκελο, που θα κοκαλώσει ο τύπος». Ψίθυροι, πνιχτά γέλια.

«Θα ασχοληθούµε µ’ αυτό όταν έρθει η ώρα» λέει ο Φίλιξ.

«Ωραία όλ’ αυτά» λέει το Στραβό Μολύβι, ο καταχραστής λογιστής. Το καλλιτεχνικό όνοµα του έχει δοθεί κοινή συναινέσει. Στην αρχή δεν του πολυάρεσε, προσπάθησε να επιµείνει σε κάτι πιο αξιοπρεπές, όπως «Νουµεράκιας». Ήθελε να διατηρήσει το αίσθηµα ανωτερότητας.

Τελικά όµως αποδέχτηκε το «Στραβό Μολύβι», γιατί είχε µήπως άλλη επιλογή;

Το Στραβό Μολύβι έπαιξε τον Κάσιο στον Ιούλιο Καίσαρα και έχει µανία µε τις λεπτοµέρειες, σε σηµείο που να γίνεται συχνά κουραστικός. Ο Φίλιξ τον θεωρεί δοκιµασία. Θέλει πάντα να δείχνει πόσο καλά προετοιµασµένος είναι. Ο Γκονζάλο, σκέφτεται: Το Στραβό Μολύβι είναι ό,τι πρέπει γι’ αυτόν.

«Πολύ ωραία όλ’ αυτά» συνεχίζει το Στραβό Μολύβι «αλλά δεν σας απασχόλησε καθόλου το, χµ… το ζήτηµα του Άριελ».

«Ναι, βέβαια, το νεραϊδικό» λέει ο Λεγκς.

«Αυτό θα το συζητήσουµε την Παρασκευή» λέει ο Φίλιξ. «Τώρα η πρώτη γραπτή άσκησή σας. Θέλω να διατρέξετε προσεκτικά το κείµενο και να κάνετε έναν κατάλογο µε τις βρισιές που υπάρχουν στο έργο. Αυτές θα είναι οι µοναδικές βρισιές που θα χρησιµοποιήσουµε σ’ αυτή την αίθουσα. Αν πιάσουµε κάποιον να χρησιµοποιεί άλλες, άι γα… και τα λοιπά, χάνει έναν βαθµό από τη σούµα του. Οι πόντοι µετριούνται µε το σύστηµα τιµής, αλλά είµαστε µάρτυρες ο ένας του άλλου. Κατανοητό;»

Χαµόγελα από τους βετεράνους: Ο Φίλιξ βάζει πάντα κάποιο τέτοιο διαγώνισµα στην τάξη.

«Για τσιγάρα παίζουµε;» ρωτάει ο ΠίΠοντ. «Όπως συνήθως;»

«Φυσικά» λέει ο Φίλιξ. «Μόλις φτιάξετε τον κατάλογό σας, διαλέξτε δέκα απ’ αυτές τις βρισιές και αποστηθίστε τες, και µετά µάθετε να τις γράφετε σωστά. Αυτές θα είναι οι δικές σας συγκεκριµένες βρισιές. Μπορείτε να τις χρησιµοποιείτε σ’ αυτή την τάξη για όλους και για όλα. Αν δεν γνωρίζετε τι σηµαίνουν, ευχαρίστως να σας εξηγήσω. Έτοιµοι, εµπρός, πάµε!»

Κεφάλια σκύβουν, τετράδια ανοίγουν, κείµενα διαβάζονται, µολύβια πιάνουν δουλειά.

 

Εμφανίσεις: 1364

«Επιλεγμένα είδη» της Ειρήνης Μαργαρίτη

«Επιλεγμένα είδη» της Ειρήνης Μαργαρίτη


Προδημοσίευση από τη συλλογή διηγημάτων Επιλεγμένα είδη της Ειρήνης Μαργαρίτη που θα κυκλοφορήσει στα μέσα Μαΐου από τις εκδόσεις Μελάνι.


Little girl blue

Χθες με πήρε τηλέφωνο στις 12:48. Εκείνη την ώρα μιλούσα με μια φίλη μου. Της το ’κλεισα κι απάντησα σ’ αυτόν. Αυτός είναι ο σημαντικός. Είναι ο πιο σημαντικός. Είναι το πιο ηλίθια σημαντικό πράγμα που συμβαίνει στη ζωή μου. Με ρώτησε τι κάνω και του απάντησα ότι είμαι μόνη. Ο συγκάτοικος με εγκατέλειψε. Πήγε διακοπές. Κακόμοιρο κορίτσι, μου λέει. Και τι θα κάνεις; Έχεις κάτι να μου προτείνεις; του λέω. Να βρεθούμε, μου λέει. Σκέφτομαι, επιτέλους αποφάσισε. Του λέω, θες να ’ρθεις από δω; Μου λέει, δεν έχω λεφτά πάνω μου και το τελευταίο τρένο πέρασε στις δώδεκα. Είμαι έτοιμη να του πω, πάρε ένα ταξί και θα το πληρώσω εγώ, τίποτ’ άλλο, μόνο να ’ρθεις εδώ και θα πληρώσω εγώ, θα κάνω τα πάντα για να ’ρθεις στο σπίτι μου. Μόνο έλα και θα σου μαγειρέψω αν πεινάς και δεν θα σε κάνω να σκέφτεσαι αφού δεν θες, στ’ ορκίζομαι, θα είμαι το καλύτερο κορίτσι του κόσμου. Αλλά χτυπάει το τηλέφωνο το σταθερό και το ακούει ρε γαμώτο και μου λέει, καλά, θα μιλήσου- με, και του λέω όχι, περίμενε, όμως το κλείνει. Είναι η φίλη μου πάλι. Είναι θυμωμένη. Μου λέει, αισθάνομαι ότι με εκμεταλλεύεσαι, ότι υπάρχεις μόνο στη δική σου σφαίρα. Μιλάει ασταμάτητα. Λέει ότι είμαι εγωίστρια κι ότι τώρα που έχει πραγματικά ανάγκη επειδή της έκλεψαν το laptop και δεν έχει λεφτά κι είναι μόνη στην Ολλανδία χωρίς κανέναν τρελό έρωτα να ασχολείται, εγώ εξαφανίστηκα. Γαμώτο δεν μπορώ να το κλείσω, μάλλον παίζεται η φιλία μας. Μιλάω και περπατάω νευρικά. Έχω γυρίσει όλο το σπίτι έντεκα φορές. Αλλά δεν θα το λύσουμε, γαμώτο, σύντομα. Δεν θα το λύσουμε. Κι ο χρόνος περνάει. Και τον ξέρω, μπορεί να του περάσει. Δεν πρέπει να του περάσει, όχι σήμερα, πρέπει να τον δω απόψε κι η φίλη μου συνεχίζει να μιλάει κι εγώ σκέφτομαι να προσβληθώ. Δεν πάει άλλο, κάτι πρέπει να κάνω για να της το κλείσω. Της λέω, αν το πιστεύεις αυτό (κάτι μου είπε) δεν μπορούμε να μιλάμε άλλο. Αλλά δεν πιάνει. Τι να κάνω; Ξέρει ότι μίλησα μαζί του, άρα είμαι πάλι στη σφαίρα μου. Θα θυμώσει πολύ. Και συνεχίζω να μιλάω. Έτσι πρέπει. Να ασχοληθώ. Έχουν περάσει δώδεκα λεπτά που με κατηγορεί και ξαφνικά λέω, κλείνω, καλό βράδυ. Χωρίς λόγο, απλώς είπα ότι θα το κλείσω. Μου είπε εντάξει, κι εγώ μάλλον έχασα μια φίλη.

Έχουν περάσει δεκατρία λεπτά και τον παίρνω τηλέφωνο. Δεν απαντάει. Το ήξερα. Γαμώτο, το ήξερα. Ξαναπαίρνω μήπως είναι στο μπάνιο. Δεν απαντάει. Μπορεί να έρχεται, σκέφτομαι, να είναι στον δρόμο και να μην το ακούει. Στέλνω μήνυμα ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ; κι ανοίγω τη μπαλκονόπορτα. Δεν του έχω πει όνομα στο κουδούνι. Μπορεί να έχει ξεχάσει το κινητό του σπίτι. Και δεν ξέρει το όνομα στο κουδούνι. Είμαι στη βεράντα και σκέφτομαι, δεν γίνεται ρε πούστη, όχι σήμερα.

Και τότε το παίρνω απόφαση ότι θα πάω εγώ. Αλλά τον προειδοποιώ. ΑΝ ∆ΕΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΘΑ ΕΡΘΩ ΕΓΩ. Τίποτα. Καμία απάντηση. Παίρνω τηλέφωνο έναν φίλο.

Κοίτα τι μου κάνει, του λέω, είναι απίστευτος. Θα πάω και θα τα κάνω όλα λίμπα. Τι να σου πω, μου απαντάει, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις. Με προκαλεί, θέλει να με τρελάνει, του λέω. Ηρέμησε, μου λέει. Καλά, του λέω. Κλείνω, αλλάζω μπλούζα, βάζω μάσκαρα, χτενίζομαι και φεύγω.

Παίρνω ταξί. Ο οδηγός είναι μεθυσμένος κι αντί να ξεκινήσει, μιλάει μ’ έναν άλλο που έχει σταματήσει δίπλα μας. Πού να πάνε, λένε. Τα νεύρα μου. Βιάζομαι, λέω. Τίποτα. Να πάνε στη Μαρία στην Κεφαλληνίας, λένε, οπότε αρχίζω να ουρλιάζω. Είστε καλά; Βιάζομαι σας λέω, θα κατέβω, ξεκινήστε, βιάζομαι, καταλαβαίνετε; Ξεκινάει. Με κοιτάει. Βλέπει μια τρελή; Άγιο Νικόλαο, του λέω.

Είμαστε στη Μιχαήλ Βόδα. Μα τι κάνω; σκέφτομαι. Μου απαντάω ότι καλά κάνω. Μόλις μου έδωσε το δικαίωμα. Δεν μπορεί να παίζει έτσι με το νευρικό μου σύστημα. Η Μιχαήλ Βόδα γίνεται Ιωνίας; Σίγουρα πηγαίνουμε καλά; φωνάζω στον ταξιτζή. Ναι, μου λέει, κοπελιά, ηρέμησε. Φτάνουμε. Πληρώνω και κατεβαίνω. Λέω καληνύχτα κι η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή. Προχωράω προς το σπίτι. Νιώθω ότι παίζω σε ταινία. Το σκέφτομαι κι αναρωτιέμαι αν είναι καλό αυτό τώρα.

Είμαι κάτω από το σπίτι. Σκέφτομαι να χτυπήσω το κουδούνι αλλά λέω καλύτερα όχι και βγάζω από την τσάντα τα κλειδιά του. Μου τα είχε δώσει την τελευταία φορά που ήμουν εκεί. Όχι επειδή σημαίνει κάτι αυτό, αλλά γιατί δεν κλείνει η πόρτα αλλιώς. Ανοίγω, μπαίνω στο ασανσέρ και πατάω το κουμπί. Αναρωτιέμαι αν έχει καταλάβει ότι είμαι εκεί. Χτυπάω το κουδούνι. Ετοιμάζομαι ψυχολογικά, θα του φωνάξω, θα τον βρίσω, θα του πω ότι δεν μπορεί να μου το κάνει εμένα αυτό. Όμως δεν ανοίγει. Μαλάκα, δεν πάει καλά! Τι θέλει πια από μένα; Να του αποδείξω ότι τολμάω; Ε, λοιπόν τολμάω. Βάζω το κλειδί στην κλειδαριά, το γυρίζω μα η πόρτα δεν ανοίγει. Τι γίνεται; Ξαναχτυπάω. Τίποτα. Σκέφτομαι μήπως δεν έχω ξεκλειδώσει. Γυρίζω το κλειδί. Όχι, δεν είναι κλειδωμένη. Ξανά. Τίποτα. Παίρνω τηλέφωνο. Το ακούω να χτυπάει κάπου μέσα. Δεν απαντάει. Άι γαμήσου. Τηλέφωνο ξανά. Καμία απάντηση. Χτυπάω το κουδούνι πολλή ώρα, αφήνω το δάχτυλό μου εκεί κολλημένο και παράλληλα έχω τον νου μου στο πώς φαίνομαι. Μήπως και κοιτάει από το ματάκι. Να φαίνομαι θυμωμένη αλλά όχι γελοία. Γιατί μου το κάνει αυτό ρε πούστη; Γιατί; Τον φαντάζομαι να στέκεται από πίσω, τώρα. Να σπρώχνει την πόρτα. Ξαναπιάνω το κλειδί, σπρώχνω κι εγώ. Σπρώχνω σαν να φωνάζω «σ’ αγαπάω ρε». Λες και μπορώ να του αποδείξω πόσο δυνατή είμαι. Θα νικήσω όλες σου τις αντιστάσεις, όλες. Όμως η πόρτα παραμένει κλειστή. Τον φαντάζομαι να στέκεται από πίσω. Σκίζω ένα χαρτάκι κι ετοιμάζομαι να του γράψω κάτι, να το περάσω από τη χαραμάδα. Σταματάω, λέω στον εαυτό μου όχι, πρέπει να ηρεμήσεις. Κλωτσάω την πόρτα και φεύγω.

Μπαίνω στο ασανσέρ. Κατεβαίνω. Πηγαίνω σ’ ένα παγκάκι εκεί κοντά. Παίρνω τον φίλο που πήρα και πριν. Μαλάκα, είναι τρελός, του λέω, δεν μου ανοίγει. Φύγε, πήγαινε σπίτι σου, μου λέει. Όχι, λέω κι εκείνη τη στιγμή το παίρνω απόφαση. Θα κάτσω στα σκαλιά του κι όλη νύχτα αν χρειαστεί.

Ανεβαίνω ξανά. Προσπαθώ ν’ ανοίξω. Σκέφτομαι, μάλλον έχει βάλει κάποιο έπιπλο πίσω απ’ την πόρτα. Του γράφω. Ή ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΤΩΡΑ Ή ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΩΙ. ΠΑΝΤΩΣ ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΣΗΜΕΡΑ. Λέω να ελαφρύνω λίγο το κλίμα και του ξαναστέλνω ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΚΑΙ ΤΟΥΑΛΕΤΑ. Τον φαντάζομαι να χαμογελάει καθώς διαβάζει.

Χαλαρώνω. Αφήνω το φως να σβήσει. Σκέφτομαι ότι αυτή είναι η τελευταία μου δοκιμασία, σίγουρα. Με τεστάρει. Θα μείνω εδώ και θα του αποδείξω τα πάντα. Ότι αξίζω να με αγαπάει. Αξίζω. Κοιμάμαι στα σκαλιά γι’ αυτόν. Τον φαντάζομαι μετά από καμιά ώρα να ανοίγει την πόρτα, να με βλέπει να κοιμάμαι εκεί, διπλωμένη, να με παίρνει στην αγκαλιά του και να με πηγαίνει στο κρεβάτι. Να μου λέει πως μ’ αγαπάει και πως τώρα πιστεύει ότι τον αγαπάω κι εγώ και να κάνουμε έρωτα ως την αιωνιότητα. Να ζήσουμε καλά και καλύτερα σ’ όλα τα παραμύθια του κόσμου. Ανάβω τσιγάρο. Είμαι σίγουρη πια. Έκανα το σωστό κι όλα θα πάνε καλά.

Έχει περάσει κάνα τέταρτο που είμαι ήρεμη και σκέφτομαι να δοκιμάσω μια τελευταία φορά. Αυτήν τη φορά δεν ανοίγω το φως. Βγάζω το κλειδί απ’ την τσάντα και προσπαθώ να βρω την κλειδαριά. Δεν τη βρίσκω. Ακούω το κλειδί να γρατζουνάει γλυκά την πόρτα. Ανοίγω το φως και ξαφνικά ακούω βήματα. Ένας μεταλλικός ήχος και η πόρτα ανοίγει. Με κοιτάει ξαφνιασμένος. Του λέω, τι κάνεις, είσαι τρελός; και μου απαντάει, κοιμόμουν.

 

Εμφανίσεις: 2316

«Θα μου χαρίσετε αυτό το χορό;» του Olivier Bourdeaut

«Θα μου χαρίσετε αυτό το χορό;» του Olivier Bourdeaut


Προδημοσίευση από το μυθιστόρημα του Olivier Bourdeaut Θα μου χαρίσετε αυτό το χορό; που θα κυκλοφορήσει στις 11 Μαΐου από τις εκδόσεις Στερέωμα.

1

Ο πατέρας μου μού είχε πει ότι προτού γεννηθώ, η δουλειά του ήταν να κυνηγάει μύγες μ’ ένα καμάκι. Μου έδειξε μάλιστα το καμάκι και μια λιωμένη μύγα.

«Δύσκολη και κακοπληρωμένη δουλειά, γι’ αυτό και τη σταμάτησα», με είχε διαβεβαιώσει καθώς τακτοποιούσε τα παλιά του σύνεργα σ’ ένα λακαρισμένο κασελάκι. «Τώρα ανοίγω συνεργεία, σκληρή δουλειά αλλά καλοπληρωμένη».

 

Εμφανίσεις: 1295

Περισσότερα...

«Στο Κάσελ δεν υπάρχει λογική» του Enrique Vila-Matas

«Στο Κάσελ δεν υπάρχει λογική» του Enrique Vila-Matas


Προδημοσίευση από το μυθιστόρημα του Enrique Vila-Matas Στο Κάσελ δεν υπάρχει λογική που θα κυκλοφορήσει στα μέσα Μαΐου από τις εκδόσεις Ίκαρος.

 

Εμφανίσεις: 1845

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr