Διαμαρτυρίες για το νέο χαρτονόμισμα των £10 που απεικονίζει την Jane Austin

Διαμαρτυρίες για το νέο χαρτονόμισμα των £10 που απεικονίζει την Jane Austin

Το καινούριο χαρτονόμισμα των 10 λιρών, που απεικονίζει την Αγγλίδα μυθιστοριογράφο Τζέιν Όστιν, παρουσιάστηκε επίσημα στις 18 Ιουλίου, κατά τη 200ή επέτειο από τον θάνατό της, στον Καθεδρικό Ναό του Γουίντσεστερ, όπου ετάφη η συγγραφέας το 1817.

Με εξαίρεση τη βασίλισσα, η Τζέιν Όστιν είναι η μοναδική γυναίκα που εικονίζεται σε χαρτονόμισμα, μετά την απόσυρση και των χαρτονομισμάτων των 5 λιρών που απεικόνιζαν την Ελίζαμπεθ Φράι και την αντικατάσταση του πορτρέτου της με αυτό του Ουίνστον Τσόρτσιλ. Για το νέο χαρτονόμισμα των 10 λιρών, πάνω από 35.000 άνθρωποι υπέγραψαν το αίτημα να απεικονίζει κάποιο γυναικείο πρόσωπο.

Ωστόσο, η κυκλοφορία του έχει προκαλέσει κατακλυσμό αντιδράσεων στην Αγγλία – αφενός εξαιτίας της συγκεκριμένης προσωπογραφίας της Όστιν και αφετέρου λόγω του παραθέματος που έχει επιλεγεί: «Δηλώνω πάνω απ’ όλα ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση από το διάβασμα!».

Ατυχώς, πρόκειται για λόγια που λέει ένας από τους πιο ανειλικρινείς χαρακτήρες της Όστιν, η Καρολάιν Μπίνγκλεϊ, στο Περηφάνια και προκατάληψη (1813), η οποία Καρολάιν, στην πραγματικότητα, δεν δίνει δεκάρα για τα βιβλία. Τη συγκεκριμένη φράση τη λέει μόνο και μόνο επειδή θέλει να κερδίσει την αποδοχή του Φιτζγουίλιαμ Ντάρσι, σε ένα λογοτεχνικό σύμπαν όπου οι γυναίκες εξαρτώνται από τους άντρες – και ακριβώς αυτή την εξάρτηση θεματοποιεί με τα έργα της η Τζέιν Όστιν. Άρα, γιατί να επιλεγεί μια φράση που δεν εκφράζει στ’ αλήθεια τις πεποιθήσεις της Καρολάιν;

Όσον αφορά τη φωτογραφία, η κατηγορία έγκειται στο ότι η Τράπεζα της Αγγλίας επέλεξε να χρησιμοποιήσει ένα πορτρέτο του 1870 που είχαν παραγγείλει τα ανίψια της Τζέιν Όστιν και είχε στηριχτεί στο αυθεντικό, που είχε ζωγραφίσει η αδερφή της Τζέιν, Κασσάνδρα, όσο η συγγραφέας ήταν ακόμη ζωντανή. Φαίνεται πως οι υπεύθυνοι στην Τράπεζα της Αγγλίας ένιωσαν την ανάγκη να παρουσιάσουν «πιο όμορφη» τη συγγραφέα, αφού το αυθεντικό πορτρέτο δείχνει την Τζέιν Όστιν με ροδαλά μάγουλα, χαλαρή και κάπως συνοφρυωμένη έκφραση, και με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Και το ερώτημα που τίθεται είναι: Έτσι αντιμετωπίζονται και οι άντρες εικονιζόμενοι πάνω στα χαρτονομίσματα της Αγγλίας;

Οι διαμαρτυρίες των οπαδών της «αυθεντικής» Τζέιν Όστιν έχουν κατακλύσει αυτές τις μέρες το τουίτερ.

 

«Κώστας Μουρσελάς: Έρωτας για τη ζωή» της Μαρίας Σκιαδαρέση

«Κώστας Μουρσελάς: Έρωτας για τη ζωή» της Μαρίας Σκιαδαρέση

Χτύπησε το τηλέφωνο πρωί της Κυριακής, «πέθανε ο μπαμπάς μου», σπασμένη η φωνή της Κλεοπάτρας. Μ’ έπιασε ζάλη σαν από πλοίο σε φουρτούνα. Ναι, ήταν άρρωστος καιρό, περνούσε μέρες δύσκολες, όμως ποτέ δεν τον φαντάστηκα νεκρό. Ίσως γιατί αγαπούσε τη ζωή με πάθος, όχι με πάθη όπως αυτοί που την ξοδεύουν σπάταλα. Ο Κώστας προσκυνούσε το μεδούλι της ζωής, τον έρωτα, την κινητήρια δύναμή της που δίνει ρυθμό στα ανθρώπινα. Γι’ αυτό κι αγάπησε τον άνθρωπο, έσκυψε απάνω του, τον ένιωσε, οσμίστηκε τις ανάγκες του, τους πόνους, τις μικρότητές του, το μεγαλείο, την ανημπόρια του.

Στην τότε παρέα μας με τη σχεδόν ζουρ φιξ μία φορά την εβδομάδα, όταν ακόμα ζούσαν όλοι, μεσήλικες εκείνοι τότε, Μιγάδης, Μουρσελάς, Τσοκόπουλος, Μαρκάκης, νέοι εμείς, ο Σφακιανάκης, η Χουζούρη, εγώ, ψυχαγωγία αληθινή! Ανάμεσα στην ευφορία που φέρνει ένα τραπέζι φίλων σε ταβέρνα, ανάμεσα σε μεζέδες και σε γέλια, θέματα σοβαρά –πολιτική, πορεία της Ελλάδας, εικαστικά, θέατρο, μουσική, κόμποι που πάλευε ο καθένας μας να λύσει στην καθημερινή του δραστηριότητα, γράφοντας, ζωγραφίζοντας, συνθέτοντας. Ο πιο στοχαστικός πάντα ο Κώστας, ήρεμος, ουδέποτε ύψωσε φωνή να επιβληθεί στους άλλους, πάντα τα ανθρώπινα προείχαν κι εκείνος έτοιμος να ερμηνεύσει την όποια κίνηση του καθενός, γαλήνια. Η σκέψη του πρωτογενής, ποτέ μου δεν τον άκουσα να παραθέτει ιδέες άλλων, παρότι διάβαζε πολύ, αληθινός διανοητής και στοχαστής μαζί, είχε μια σκέψη καθαρή και μια προσέγγιση στα ανθρώπινα βαθιάς θυμοσοφίας. Άνθρωπος με υψηλή αίσθηση του χιούμορ, διασκέδαζε χωρίς γέλια πλατιά και ηχηρά, στα μάτια του φαινόταν περισσότερο η αρέσκεια ή απαρέσκειά του, τον ενοχλούσαν οι δυνατές φωνές και η αγοραία μουσική που βάζουν στα φαγάδικα και κλέβει πάντα κάτι απ’ τη μαγεία της συζήτησης. Αρκετές φορές κάλεσε τον σερβιτόρο για να του πει –προσεκτικά, ευγενικά, να μην τον θίξει– να χαμηλώσει λίγο την ένταση της μουσικής, «και χωρίς αυτήν καλύτερα θα είναι!» συμπλήρωνε σκάζοντας ένα παιδικό χαμόγελο. Η μουσική για κείνον ήταν μέθεξη, μυσταγωγία, λάτρης της κλασικής, χαιρόταν να τη χαίρεται μονάχος σ’ εκείνο τον μικρό, δικό του χώρο, στο κάτω μέρος του σπιτιού, η πολυθρόνα με το αυτοσχέδιο γραφειάκι του –μια απλή σανίδα που πάταγε στα μπράτσα του καθίσματος– έγραφε εκεί απομονωμένος ανάμεσα στη μυρωδιά του εσπρέσο από τη μηχανή του δίπλα και την αγαπημένη μουσική, υπόκρουση στη βάσανο της δημιουργίας.

Φίλος καλός, όποτε είχες την ανάγκη του πάντα έτοιμος να σε ακούσει –ένα απ’ τα πιο σπουδαία στοιχεία του χαρακτήρα του– αλλά και να μιλήσει, να εκφράσει γνώμη, όχι σαν συμβουλή με υψωμένο δάχτυλο, αλλά σε μια κουβέντα κατάθεσης εμπειριών και άντλησης από αυτές της όποιας λύσης. Αν είχες πρόβλημα και του το ομολογούσες, σου χάριζε γενναιόδωρα κομμάτι από τον χρόνο του –πολύτιμο για τον δημιουργό– με στόχο να λυθεί το ζήτημα που είχες. Ο Κώστας αγαπούσε τους ανθρώπους συνειδητά, ουσιαστικά. Λάτρευε την Κική του, σύντροφο της ζωής του, όταν μιλούσε για εκείνη το βλέμμα του έλαμπε, επαναλάμβανε σε κάθε ευκαιρία πως είναι ο τρυφερότερος άνθρωπος που γνώρισε ποτέ. Λάτρευε τα παιδιά του και τα καμάρωνε σε κάθε τους επίτευγμα.

Βαθύς, στοχαστικός, διακριτικός, ευγενικός, άριστος παρατηρητής και σχολιαστής της ανθρώπινης ψυχής, ο Κώστας Μουρσελάς, εκτός από ένας σπουδαίος συγγραφέας, ήταν, για όσους τον έζησαν από κοντά, φίλος νηφάλιος και σοφός που στη χαρά σου θα χαιρόταν ανυπόκριτα και στο αδιέξοδό σου θα έβρισκε πάντα κάτι να σου πει για να γλιτώσεις την απελπισία.

Είμαι σίγουρη πως, στον κήπο των αγγέλων όπου τώρα πια βρίσκεται ο Κώστας, συνάντησε ήδη τους φίλους που έφυγαν πριν απ’ αυτόν, σφιχταγκαλιάστηκαν και πιάσαν να θυμούνται τα παλιά!

 

«Ο έγκλειστος του πύργου (Σαλβαντόρ Νταλί)» του Πέτρου Γκάτζια

«Ο έγκλειστος του πύργου (Σαλβαντόρ Νταλί)» του Πέτρου Γκάτζια

Ο άνδρας με το λεπτό παράξενο μουστάκι, ντυμένος σαν δανδής, με ένα μπαστούνι άλλων εποχών στα χέρια και ένα διαπεραστικό βλέμμα, κατεβαίνει με αργά βήματα προς το χωριό που βρίσκεται στις παρυφές του πύργου. Το βελούδινο ριγέ σακάκι με τα μεγάλα πέτα δείχνει ξένο πάνω του. Τα τελευταία χρόνια έχει αδυνατίσει αρκετά. Ο άνθρωπος αυτός περνάει σχεδόν όλη την ημέρα του στον πύργο, στο Pubol, στην Ισπανία, όταν όμως αποφασίσει να κατέβει στο χωριό είναι είδηση.

Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Ο Νταλί σ’ αυτό το σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο, βρίσκεται ανάμεσα σε κόσμο και κάνει αυτό που αγαπάει περισσότερο: να δείχνει στα παιδιά πώς να σχεδιάζουν, να ζωγραφίζουν. Δίπλα του, γονείς, κάτοικοι και τουρίστες παρακολουθούν τον τρόπο που εκείνος διδάσκει.

Ο καλλιτέχνης βρίσκεται πια στη δύση της ζωής του, αλλά όχι και της Τέχνης του.
Στα χρόνια που προηγήθηκαν έγινε θρύλος όχι μόνο λόγω της ζωγραφικής του αλλά και λόγω της προσωπικής του ζωής.

Ο Νταλί αγόρασε τον πύργο στο Pubol για την αιώνια μούσα του, τη σύζυγό του Γκαλά, την οποία έκλεψε από τον ποιητή Πολ Ελιάρ, και τον μετέτρεψε σε ένα τεράστιο εργαστήριο. Εκεί χανόταν για ώρες, δημιουργώντας, με την Γκαλά να περιφέρεται στα τεράστια δωμάτια. Σύμφωνα με τις πληροφορίες της εποχής, δεν ήταν και τόσο απλό το να τη συναντήσει. Εκείνη είχε μια παράξενη επιρροή πάνω του, κυριαρχούσε στο μυαλό και το κορμί του. Για να τη δει, λοιπόν, έπρεπε να υποβάλει γραπτό αίτημα.

Λέγεται πως η σχέση τους έφθανε τόσο πολύ στα άκρα, που κάποια η στιγμή η Γκαλά στεκόταν στην άκρη ενός γκρεμού και ο Νταλί απελπισμένος της φώναζε: «Μα τι θέλεις επιτέλους από μένα;». Για να πάρει την απάντηση: «Θέλω να με σκοτώσεις!».

Το περιοδικό Vanity Fair έγραφε το 1998, πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του ζευγαριού, πως η Γκαλά, ακόμη και όταν είχε πατήσει τα ογδόντα, συνήθιζε να φέρνει στον πύργο τους εραστές της. Ένας απ’ αυτούς ήταν και ο Τζεφ Φένχολτ, πρωταγωνιστής του διάσημου τότε μιούζικαλ Jesus Christ Superstar, ο οποίος είχε φτιάξει εκεί και ένα στούντιο ηχογραφήσεων.

Η Γκαλά προκαλούσε πάθη αν και ήταν τουλάχιστον δέκα χρόνια μεγαλύτερη από τον Νταλί. Ο Ελιάρ, παρά τον τρόπο του χωρισμού τους, δεν κατάφερε ποτέ πραγματικά να την ξεπεράσει. Ήταν μάλιστα και μάρτυρας στον γάμο του ζευγαριού, ενώ έχουν μείνει στην ιστορία οι καυτές ερωτικές επιστολές που της έστελνε.

Η ζωή του Νταλί ήταν πάντοτε αντισυμβατική, από τότε που εγκατέλειψε τη Σχολή Καλών Τεχνών στις τελικές εξετάσεις λέγοντας: «Κανείς από τους καθηγητές δεν είναι ικανός να με κρίνει. Αποσύρομαι!», με τον ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, στενό του φίλο, να τρέχει πίσω του για να του αλλάξει γνώμη, μέχρι τα χρόνια του πύργου, τα οποία γι’ αυτόν ήταν τα πιο ευτυχισμένα της ζωής του.

Οι γραμματείς του τον περιέγραφαν ως έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν σαν να έδινε καθημερινά μια παράσταση, αλλά επί της ουσίας ένιωθε μόνος, πολύ μόνος.

Τα πρώτα χρόνια δεν τους έδινε χρήματα, παρά μόνο σημειώματα, κάτι σαν πρόχειρες συναλλαγματικές, με υποσχέσεις ότι στο μέλλον θα πληρώνονταν αδρά. Μόνο που η ζωή τον δικαίωσε. Όλες τους πήραν, πολλά χρόνια αργότερα, τεράστια ποσά ως αποζημίωση.

Ο Νταλί, άλλωστε, δεν ήταν που έλεγε «Δεν χρειάζομαι τα ναρκωτικά! Είμαι ο ίδιος ναρκωτικό!»;

 

Πέθανε ο Κώστας Μουρσελάς

Πέθανε ο Κώστας Μουρσελάς

Πέθανε σήμερα σε ηλικία ογδόντα πέντε ετών ο Κώστας Μουρσελάς, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς.

Ο Κώστας Μουρσελάς γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Το 1951, πρωτοετής φοιτητής της Νομικής, συλλαμβάνεται ως στέλεχος της ΕΠΟΝ και δικάζεται από έκτακτο στρατοδικείο της εποχής (υπόθεση Μπελογιάννη). Για χρόνια σπούδαζε βιολί, που το διέκοψε όταν άρχισε να τον θέλγει το θέατρο. Σπούδασε νομικά, αλλά λίγο πριν πάρει την άδεια δικηγόρου εγκατέλειψε τη δικηγορία και διορίστηκε ως δημόσιος υπάλληλος μέχρι το 1969, οπότε τον απέλυσε η Χούντα. Έκτοτε αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά –και επαγγελματικά πια– στο γράψιμο. Έργα του παίχτηκαν από θιάσους του Ελεύθερου Θεάτρου, από το Εθνικό Θέατρο, από το Θέατρο Τέχνης, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, από Δημοτικά Θέατρα, καθώς και από θιάσους του εξωτερικού (Γαλλία, Γερμανία, Κύπρος). Στα γνωστά θεατρικά του έργα περιλαμβάνονται τα ακόλουθα: Ενυδρείο, Μαχαίρι στο κόκαλο, Οι Φίλοι, Το αυτί του Αλέξανδρου, Η κυρία δεν πενθεί, Επικίνδυνο φορτίο, Ω! τι κόσμος μπαμπά!, Το δίκανο, Ημιτελής συνουσία, κ.ά.

Ευρύτερα γνωστός στο πλατύ κοινό έγινε από τη μεταφορά έργων του στη μικρή οθόνη (Μικρές αγγελίες, Σιγά, η πατρίδα κοιμάται, Το ρολόι) και από την περίφημη σατιρική σειρά του Εκείνος και... Εκείνος, με πρωταγωνιστές τους Β. Διαμαντόπουλο και Γ. Μιχαλακόπουλο (130 θεατρικά μονόπρακτα). Από το 1990 ασχολήθηκε συστηματικά με την πεζογραφία εκδίδοντας το μυθιστόρημα Βαμμένα κόκκινα μαλλιά, που αποτέλεσε ένα από τα πιο δημοφιλή και ευπώλητα μυθιστορήματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Ακολούθησαν τα βιβλία: Το παιχνίδι των τεσσάρων (συλλογικό μυθιστόρημα), Κλειστόν λόγω μελαγχολίας (μυθιστόρημα), Ο πόθος καίει τα σωθικά (διηγήματα), Στην άκρη της νύχτας (μυθιστόρημα). Έγραψε, ακόμη, αισθητικά δοκίμια και επιφυλλίδες.

Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη, 18 Ιουλίου, στις 17.00 στο Νεκροταφείο της Κηφισιάς.

 

Πέθανε ο Λου Σιαομπό

Πέθανε ο Λου Σιαομπό

Πέθανε την Πέμπτη στο νοσοκομείο σε ηλικία 61 ετών, μετά από πολυετή φυλάκιση, ο Κινέζος συγγραφέας και υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Λιου Σιαομπό, ο οποίος τιμήθηκε το 2010 με το Νόμπελ Ειρήνης.

Ο Λιου Σιαομπό συνελήφθη και καταδικάστηκε το 2009 σε έντεκα χρόνια φυλάκιση για «υποκίνηση της ανατροπής της κρατικής εξουσίας» λόγω της συμμετοχής του στη συγγραφή και στη διάδοση της περίφημης Χάρτας 08, ζητώντας συνταγματική κυβέρνηση, σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Όσο βρισκόταν στη φυλακή, διαγνώστηκε με καρκίνο του ήπατος σε προχωρημένο στάδιο και αποφυλακίστηκε για να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο κάτω από παρακολούθηση στα τέλη του Ιουνίου.

Ο θάνατός του προκάλεσε ένα κύμα αντιδράσεων σε ολόκληρο τον πλανήτη, ενώ η νορβηγική επιτροπή Νόμπελ δήλωσε πως η κινεζική κυβέρνηση φέρει βαριά ευθύνη για τον πρόωρο θάνατό του. Η Suzanne Nossel του PEN America δήλωσε: «Για το γράψιμο εφτά προτάσεων η Κίνα τιμώρησε τον Λιου Σιαομπό με 11 χρόνια φυλάκιση, περιορίζοντας την πρόσβασή του στη σύγχρονη ιατρική φροντίδα που θα μπορούσε να αποτρέψει την ασθένειά του».

Η συλλογή κειμένων και ποιημάτων του Λιου Σιαομπό κυκλοφορεί στα ελληνικά με τον τίτλο Χωρίς εχθρούς, χωρίς μίσος, με πρόλογο του Βάτσλαβ Χάβελ, από τις Εκδόσεις Πατάκη.

 

Τα θερινά σινεμά της Αθήνας στο COSMOTE HISTORY

Τα θερινά σινεμά της Αθήνας στο COSMOTE HISTORY

Το ντοκιμαντέρ 2013 Θερινά σινεμά στην Αθήνα, που προβάλλεται την Κυριακή 16 Ιουλίου στις 21.00, σε σκηνοθεσία Μαγδαληνής Ρεμούνδου, είναι αφιερωμένο στους θερινούς κινηματογράφους της ελληνικής πρωτεύουσας, οι οποίοι ξεκίνησαν τη λειτουργία τους στις αρχές του 20ού αιώνα και σήμερα είναι αξιοθέατα της πόλης και πόλος έλξης για τους κατοίκους και τους επισκέπτες. Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται στο COSMOTE HISTORY, στο πλαίσιο του μηνιαίου αφιερώματος «Κινηματογραφική Οθόνη».

Την Παρασκευή 14 Ιουλίου στις 22.00 το ντοκιμαντέρ Μανώλης Χιώτης: Ο μάγκας που έβαλε κολόνια στο τραγούδι, με τη σκηνοθετική υπογραφή του Αντώνη Κασσίτα, μας μεταφέρει στιγμές από τη ζωή και το έργο του δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Μανώλη Χιώτη, ενώ πραγματεύεται το πέρασμα του τόπου από το ρεμπέτικο στο έντεχνο τραγούδι.

Ακόμα, την Κυριακή 16 Ιουλίου στις 21.45 προβάλλεται το ντοκιμαντέρ Ζωγραφίζοντας αστέρια για τη ζωή και το έργο του ζωγράφου μεγάλης κλίμακας κινηματογραφικών αφισών Βασίλη Δημητρίου, που η αγάπη για την τέχνη του έγινε άρθρο ακόμα και στους New York Times. Μέσα από την πολύχρονη διαδρομή του, ζωντανεύει περισσότερος από μισός αιώνας κινηματογραφικής ιστορίας στην Ελλάδα.

Την Τρίτη 18 Ιουλίου στις 21.00 το ντοκιμαντέρ Αίγυπτος, η άλλη πατρίδα παρουσιάζει τους Αιγυπτιώτες Έλληνες να γυρνούν στη χώρα όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Μέσω των προσωπικών τους διαδρομών, αλλά και συνεντεύξεων με ειδικούς, ξετυλίγεται η ιστορία της κάποτε πολυάριθμης και δραστήριας ελληνικής κοινότητας της Αιγύπτου.

Δείτε το τρέιλερ του αφιερώματος «Κινηματογραφική Οθόνη» 

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER