«Σταματήστε να πουλάτε βιβλία στο Amazon σε τόσο χαμηλές τιμές»

«Σταματήστε να πουλάτε βιβλία στο Amazon σε τόσο χαμηλές τιμές»

«Σταματήστε να πουλάτε βιβλία στο Amazon σε τόσο δραματικά μειωμένες τιμές». Αυτή είναι η συμβουλή που δίνει η BJ Hegedus, διευθυντικό στέλεχος δύο μεγάλων ανεξάρτητων βιβλιοπωλείων του Λος Άντζελες, στον ιδρυτή της Amazon Τζεφ Μπέζος, υποστηρίζοντας πως οι τεράστιες εκπτώσεις του online βιβλιοπωλείου καταστρέφουν τα παραδοσιακά βιβλιοπωλεία.

Απευθυνόμενη προσωπικά στον Τζεφ Μπέζος σε άρθρο της στους Los Angeles Times, η Hegedus αναφέρει: «Η στρατηγική σας ήταν θαυμάσια. Προσφέρατε βιβλία σε ασυναγώνιστες τιμές και προσθέσατε και δωρεάν μεταφορικά. Το κοινό “κόλλησε”. Διευρύνατε το απόθεμά σας και προσφέρατε νέα προϊόντα. Με την ευκολία των αγορών ανά πάσα στιγμή από τον υπολογιστή, μεταμορφώσατε τη λιανική αγορά. Και σας απέφερε τεράστιο πλούτο. Χρόνια μετά, συνεχίζετε να πουλάτε βιβλία με μεγάλη έκπτωση, συχνά στο μισό της τιμής. Για μας τα παραδοσιακά βιβλιοπωλεία, αυτό το επιχειρησιακό σχέδιο που έχετε καταρτίσει είναι καταστροφικό. Ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία σε όλη τη χώρα αναγκάστηκαν να κλείσουν τις πόρτες τους. Εκεί που κάποτε αφθονούσαν τα συνοικιακά βιβλιοπωλεία, τώρα σε πολλές κοινότητες δεν υπάρχει κανένα».

«Δεν υπάρχει τρόπος ούτε καν να πλησιάσουμε στις μειωμένες τιμές σας. Αν πωλούσαμε βιβλία στις τιμές που το κάνετε εσείς, ίδιες ή και χαμηλότερες αυτών που τα αγοράζουμε από τους εκδότες, δεν θα είχαμε χρήματα για να πληρώσουμε το ενοίκιό μας, το προσωπικό μας ή τους λογαριασμούς. Απλά δε γίνεται» τονίζει η ίδια, ζητώντας από τον ιδρυτή της Amazon να ανεβάσει τις τιμές του σε «δίκαια» για την αγορά επίπεδα.

«Μπορεί να διαπιστώσετε μία πτώση στο πόσα βιβλία πουλάτε, όμως ο κόσμος θα συνέχιζε να χρησιμοποιεί την ιστοσελίδα σας για την ευκολία της. Σίγουρα γνωρίζετε ότι αυτό είναι αλήθεια» σημειώνει.

 

Απαντούν στα φθηνότερα όπλα με φθηνότερα βιβλία

Απαντούν στα φθηνότερα όπλα με φθηνότερα βιβλία

Από το επόμενο Σαββατοκύριακο η πώληση όπλων στην πολιτεία του Μισισίπι στον αμερικανικό νότο θα απαλλάσσεται από τον ΦΠΑ της τάξεως του 7%, στη βάση της δεύτερης τροποποίησης του αμερικανικού Συντάγματος που κάνει λόγο για το δικαίωμα των πολιτών να κατέχουν όπλα.

Ένα βιβλιοπωλείο, με αφορμή την απόφαση αυτή, κάνει τη δική του εκστρατεία για να απαλλαγούν και τα βιβλία από την ίδια φορολογία, επικαλούμενο την πρώτη τροπολογία του Συντάγματος, και ειδικότερα την προστασία της ελευθερίας της έκφρασης και του Τύπου. Έτσι, από το ερχόμενο Σάββατο θα πωλεί τα βιβλία του με έκπτωση 7%, αναλαμβάνοντας ουσιαστικά το βάρος του ΦΠΑ και πιέζοντας τις αρμόδιες αρχές να αντιμετωπίζουν φορολογικά και τα βιβλία με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζουν τα όπλα.

«Αυτή η προσφορά χαιρετίζει τις μεγάλες παραδόσεις της ελεύθερης έκφρασης και της ελευθεροτυπίας στη χώρα μας και την πλούσια παράδοση της λογοτεχνίας του Μισισίπι» αναφέρει σε ανακοίνωσή του το βιβλιοπωλείο Square Books of Oxford, παρακινώντας το νομοθετικό σώμα του Μισισίπι να νομοθετήσει κάποια μέρα και την απαλλαγή των βιβλίων από τον ΦΠΑ.

 

«Στη Σκόπελο όπως τα πεύκα…» της Ανθούλας Δανιήλ

«Στη Σκόπελο όπως τα πεύκα…» της Ανθούλας Δανιήλ

Ιούλιος στο νησί, ο ποιητής, Ιούλιο κι εγώ στη Σκόπελο.

Ας λέει ο Καβάφης σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος. Εγώ με το που μπήκα στο λεωφορείο ευχόμουν να είναι σύντομος. Πλατεία Κάνιγγος, Άγιος Κωνσταντίνος. Καταμαράν, για Σκιάθο, Σκόπελο, Αλόννησο. Εγώ και μερικοί άλλοι για τη Σκόπελο, και οι άλλοι για τα άλλα. Τουρίστες, συρόμενες βαλίτσες, τσάντες, σορτσάκια, καπέλα και άλλα του καλοκαιριού αξεσουάρ. Σε εφτά ώρες έφτασα. Η Μαρία με περίμενε, με πήρε με το αυτοκίνητό της και με πήγε στο «Καλύβι» της – Θεέ μου, για παλάτι πρόκειται, για επίγειο παράδεισο. Δέκα στρέμματα με οπωροφόρα δέντρα. Εσπεριδοειδή, ελιές, αμυγδαλιές, δαμασκηνιές, συκιές και εν τω μέσω του παραδείσου, δεν ῥει ο Μαίανδρος ποταμός, όπως λέει ο αρχαίος Ξενοφών, αλλά βρύσες και βρυσούλες γύρω γύρω ποτίζουν και δροσίζουν τα δέντρα και τα πολύχρωμα ανθισμένα όμορφα λουλούδια, τα πυκνά βασιλικά και την αρμπαρόριζα. Η θέα δεν απλώνεται ως το τρανό Μισσίρι, που λέει ο Εγγονόπουλος, αλλά ως την Εύβοια, τη Σκιάθο και το Πήλιο! Ιδού ο προσανατολισμός του νησιού και τα γειτονικά του. Τώρα, επειδή η Χώρα Σκοπέλου είναι σκαρφαλωμένη στο βουνό, το «Καλύβι», σαν αντίστιξη, είναι σκαρφαλωμένο απέναντι, σαν βίγλα που ελέγχει τη χώρα, ψηλά, και τη θάλασσα, χαμηλά, όπου κάθε λίγο τα πλοία της γραμμής, το καταμαράν ή κάποιο άλλο που δεν θυμάμαι πώς το λένε, έρχονται «να μουντζουρώσουν τα γαλάζια του Aιγαίου και της Mεσογείου / με τους καπνούς των», όπως λέει ο Αλέξανδρος Μπάρας για την Κλεοπάτρα, τη Σεμίραμι και τη Θεοδώρα, να ανακατέψουν για λίγο τον βυθό και να κάνουν το νερό θολό. Για λίγο, όμως, ίσα ίσα να αποβιβάσουν και να επανεπιβιβάσουν τους ταξιδιώτες. Γιατί τα πλεούμενα έρχονται γρήγορα και φεύγουν πάλι γρήγορα. Και μόλις κατακάτσει η ταραχή, να την πάλι η θάλασσα της θαλάσσης, όπως τη βλέπει ο καραβοκύρης Εμπειρίκος. Και το πλεούμενο τρέχει στα κύματα· κύματα, βέβαια, δεν είχε ούτε που ήρθα ούτε που έφυγα, ένα απλό λίκνισμα μόνο, μια απέραντη γαλάζια θάλασσα που στους κόλπους της ο Θεός και ο Ελύτης έσπειρε κόσμους πολλούς. Νησάκια και ξερονησάκια φυτεμένα στον θαλάσσιο κήπο.

Η θέα, λοιπόν, από το αρχοντόσπιτο, που η Μαρία το λέει «Καλύβι», και από το «αβέρτο», το απάνω που άλλοτε φιλοξενούσε το σαλόνι (τώρα το σαλόνι ήταν κάτω και στο «αβέρτο» φιλοξενήθηκα εγώ), απλώνεται ακτινωτά προς πάσα κατεύθυνση. Εγώ εκεί και η ματιά μου εξακτινωμένη κυκλοτερώς στη θέα. Περιστρεφόμενο ευ. Περιστρεφόμενο εγώ και «ευ» το αντικείμενο του «βλέπω» μου. Απέναντι η Χώρα και στη Χώρα και γύρω γύρω, στα βουνά, πολλά εκκλησάκια. Αν τα μετρήσεις θα δεις πως είναι εννιά, ιερός αριθμός, και όλα είναι αφιερωμένα στην Παναγία. Τα βλέπω με τη σειρά, από τη βίγλα της βίλας της Μαρίας, της Ιφιγένειας και του Γιάννη, σαν από το κοίλον γιγάντιου θεάτρου. Σαν να βρίσκομαι στο πάνω διάζωμα της Επιδαύρου και κοιτάζω. Ψηλά και αριστερά ως προς τον θεατή: ο Ευαγγελισμός, μετά τα Εισόδια, πιο κάτω η Κοίμηση, μετά η Φανερωμένη, πίσω μας η Ελευθερώτρια και, παίρνοντας τη στροφή προς τα δεξιά, ως προς τον θεατή πάντα, η Μετάσταση, έπειτα η Ζωοδόχος Πηγή ή Λειβαδιώτισσα και πάνω, απέναντι, πάλι ο Ευαγγελισμός και πιο πάνω η Κοίμηση. Διαγράφοντας όλο τον κύκλο, νιώθεις πως όχι μόνο στα τείχη της Κωνσταντινούπολης αλλά και στα υψώματα της Χώρας Σκοπέλου η Υπέρμαχος Παναγία βρίσκεται πάντα εκεί, πρεσβεία θερμή και τείχος απροσμάχητον ελέους πηγή και κόσμου καταφύγιο.

Το πρωί στο Ασκληπιείο η παθιασμένη με την επιστήμη της αρχαιολόγος Αργυρούλα Ιντζεσίλογλου, η οποία κατέφθασε στο νησί μόνο και μόνο για την εκδήλωση, μας ξενάγησε στον χώρο και μας έδειξε τι θησαυρούς κρύβει η γη στα σπλάχνα της και η θάλασσα στα δικά της, γιατί, όπως μας είπε, ο χώρος δεν σταματάει εκεί που είναι ο μαντρότοιχος αλλά συνεχίζεται κάτω από την άσφαλτο και μέσα στα νερά, υποθαλασσίως. Στο μικρό μουσείο είδαμε μαρμάρινα κεφαλάκια παιδιών, μεγαλύτερα αγάλματα, αγγεία και άλλα του χώρου ευρήματα. Στη Χώρα μέσα είδαμε αρχοντικά και αρχιτεκτονικές. Το σπίτι εκείνο που το ζωγράφιζαν τέσσερις ζωγράφοι ταυτοχρόνως. Η Μαρία, μικρό κορίτσι τότε και φανατικό παιδί για γράμματα, κοιτάζοντας και των τεσσάρων τη ζωγραφιά, ρώτησε τον έναν, τον Νίκο Οθωναίο, γιατί ενώ όλοι το ίδιο βλέπουν αλλιώς το ζωγραφίζουν; Κι εκείνος της μίλησε για τη διαφορετική οπτική του καθενός, για το ότι όλα αλλάζουν, όταν αλλάζει το φως, και τίποτα δεν είναι σταθερό… Την άλλη μέρα η Μαρία ξαναπήγε να δει την πρόοδο των εργασιών. Ο Οθωναίος δεν ήταν εκεί. Εκείνη τη νύχτα πέθανε, σαν να ήθελε να της αποδείξει την αλήθεια των λόγων του με το προσωπικό του παράδειγμα. Τα πάντα ρει και σήμερα δεν είναι αυτός που ήταν χθες εκεί. Όμως μένουν οι ζωγραφιές του, μένουν τα λόγια, που παίρνουν υλική υπόσταση όταν είναι γραμμένα, κι ας έφυγε ο άνθρωπος, όπως τα πεύκα παίρνουν σχήμα και μορφή από τον αέρα, κι ας έφυγε ο αέρας.

Η Μαρία με πήρε με το αυτοκίνητό της και με ξενάγησε στις παραλίες. Δεν είχα ετοιμαστεί για παραλίες. Έτσι σήκωσα τα μπατζάκια, έβγαλα τα παπούτσια και περπάτησα για να συνάξει η πατούσα μου σοφία στην άμμο∙ κάτι ξέρει ο Ποιητής και Άξιον Εστί το έργο του. Κάηκα, όμως, και μπήκα στα νερά και, πλατσουρίζοντας, εγώ διά θαλάσσης και η Μαρία διά άμμου, φτάσαμε στο μνήμα του Στάφυλου, του γιου του Διόνυσου και πρώτου οικιστή του νησιού. Σκαρφάλωσα και είδα από ψηλά την άλλη παραλία γεμάτη με κοπέλες με μαγιό και με ομπρέλες, αλλά και η αποδώ ήταν ωραία, αλλιώς ωραία, και ακόμη πιο ωραία για δύο λόγους. Ο ένας ήταν ένα τεράστιο πεύκο που από χρόνια αποκόπηκε από τις ρίζες του και ξάπλωσε σαν εκείνον τον Κούρο Απόλλωνα στη Νάξο ή σαν μυθικής εποχής, τεραστίων διαστάσεων θηρίο, που είχε ξεβραστεί στην ακτή ή είχε βγει σαν αρχαιολογικό εύρημα μέσα από τα σπλάχνα της γης και έλεγε ιδού εγώ λοιπόν. Μου θύμισε εκείνο το κολάζ του Οδυσσέα Ελύτη που το λέει «Ιερό δέντρο». Το άγγιξα, το χάιδεψα και ήταν λείο και ασημί από την αλισάχνη. Ήταν σαν σώμα που του ’φυγε η ψυχή, αλλά και που κάπου εκεί γύρω πετούσε. Γιατί μπορεί να γκρεμίστηκαν οι ναοί τους, όμως Διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι θεοί, το είπε ο Καβάφης, και Πάντα πλήρη θεών, το είπε και ο Θαλής και ο Σεφέρης, καθένας με τα δικά του λόγια, το θυμήθηκα κι εγώ πλάι στου Στάφυλου το μνήμα.

Το άλλο που πολύ με συγκίνησε ήταν τρεις Ιταλοί. Όρθιοι. Ο ένας στην ηλικία μου, ή πιο κάτω, με το ένα χέρι στον βράχο, μιλούσε στους άλλους δύο για ελληνική φιλοσοφία, στα Ιταλικά, από τα οποία άγρευσα σαν από σπασμένη αρχαία επιγραφή μερικές λέξεις, ελληνικές, και ονόματα, και κατάλαβα πως ο Ιταλός δεν ήταν εκεί με το μαγιό του για να λουστεί και να μεθύσει στα πεντακάθαρα νερά του Στάφυλου, αλλά για να λουστεί και να μεθύσει από το φως το ελληνικό, τον μύθο και τη φιλοσοφία που ένα τέτοιο τοπίο μπορούσε να εμπνεύσει και να κάνει τον ποιητή και τον φιλόσοφο να συλλάβει τις Μεγάλες Ουσίες, όπως λέει και ο Σολωμός.

Ο κόλπος του Στάφυλου από ψηλά σου κόβει την ανάσα. Γαλάζια ή μαλαματένια ή σμαραγδένια η θάλασσα. Ένα κότερο και πάνω του άνθρωποι που έκαναν βουτιές – και τα παιδιά που ’κάναν μακροβούτια, λέει ο Σεφέρης. Δυο τρεις όρθιοι βράχοι, που φιλοσοφούν μονάχοι (θυμήθηκα ένα παλιό τραγουδάκι), πιο πέρα μέσα στο νερό∙ στον ένα, τον πιο μικρό ίσως, είχε φυτρώσει ένα πεύκο, λοξό, σαν μικρή πράσινη καρφίδα σε βουνό. Το αεράκι θείο. Σε δεκαπέντε περίπου μέρες έχουμε Δεκαπενταύγουστο και τα τζιτζίκια κανοναρχούνε ήδη τον Παρακλητικό Κανόνα.

Πιο πέρα, σταματήσαμε να φάμε. Σ’ ένα ριζόρτ. Ένα μαγικό βουνό, όχι σαν του Τόμας Μαν, αλλά υγιές, ελληνικό, ωραίο, πολυτελείας, που, όμως, για να το κατεβείς, παίρνεις το τελεφερίκ, αλλιώς με τα πόδια θα κατεβαίναμε ακόμα, γιατί ο κατήφορος «ήταν κοφτός, κατάρτι», λέει η Μαρία, κι έπειτα κι ο ανήφορος, ακόμα πιο κατάρτι.

Την ώρα που κατεβαίναμε, μεσημέρι με τον ήλιο κάθετο στη θάλασσα, να ανακατεύεται μαζί της και ν’ αστράφτει, cest la mεmeléau soleil, που λέει και ο Ρεμπό, κοιτάζαμε θαμπωμένες τις αστραψιές. Και ιδού ο προβληματισμός μου: σε τι συνίσταται η πολυτέλεια; Στην πλούσια ξενοδοχειακή τουριστική εγκατάσταση ή τη ζείδωρη φύση που δεν τσιγκουνεύτηκε τα σμάραγδά της, τα κρυστάλλινα νερά της και τα γυαλιστερά βότσαλά της; Ποια πλειοδότησε στο ριζόρτ; Μα θέλει ερώτημα; Η μητέρα Φύση-Σκόπελος.

Στον δρόμο της επιστροφής η Μαρία μου έδειξε το Δρακοντόσχισμα. Μια βαθιά χαρακιά στο βουνό σαν να το χωρίζει στα δυο. Εκεί, άνοιξε η γη και κατάπιε τον κυνηγημένο, από τον Αϊ-Γιώργη, δράκο. Και πάει αυτός, σκοτώθηκε. Και ο μύθος κρύπτει νουν αληθείας, κατά Κάλβον, είτε θρησκευτικής είτε άλλης· όποιας αληθείας. Το κακό πολεμήθηκε. Λένε πως για τον Αϊ-Γιώργη τον καβαλάρη, ως καλλιτεχνική έκφραση, το πρότυπο ήταν ο ευγενής Αθηναίος Δεξίλεως, που σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον των Σπαρτιατών στα είκοσί του χρόνια. Ο Παλαμάς τού έχει αφιερώσει ένα ωραίο ποίημα. Οι δικοί του, περί το 390 π.Χ. φιλοτέχνησαν επιτύμβιο στον Κεραμικό που τον παριστάνει καβαλάρη να σκοτώνει τον εχθρό με το κοντάρι. Κι ο Αϊ-Γιώργης, ολόιδιος, σαν τον Δεξίλεω, με το κοντάρι του σκοτώνει τον δράκο και το κάθε κακό.

Το βράδυ ήταν η εκδήλωση. Παρουσίαση του βιβλίου της Μαρίας Δελήτσικου Παπαχρίστου, Σκοπέλου λάλον ύδωρ. Κοσμοσυρροή, επίσημοι και όλοι πολύ ενδιαφέροντες άνθρωποι. Μιλήσαμε η Μαρία, η Ελένη Σπηλιώτη-Τεσμετζή κι εγώ. Η Μαρία, η ευαίσθητη επιστήμονας, με τη συγκίνηση του ανθρώπου που ό,τι κάνει το κάνει από αγάπη και μόνο, για την επιστήμη και για το νησί της. Η Ελένη, επίσης από αγάπη, χειμαρρώδης. Στο κοινό, σε θέση ανάμεσα στο ποίμνιό του, ο πατέρας Κωνσταντίνος Καλλιανός, μας τίμησε με την παρουσία του, σεμνός, μορφωμένος, ενημερωμένος πάνω σε όλα, άνθρωπος της Εκκλησίας, των βιβλίων και της Ποίησης, από τα οποία θηρεύει τα καλά και τα χρήσιμα και τα διδάσκει στους συμπατριώτες του με τα συχνά δημοσιεύματά του.

Την άλλη μέρα ξεναγηθήκαμε στη Χώρα. Η Ελένη ενημερωμένη εφ’ όλης της ύλης, μας έδειξε εκκλησίες και αρχοντικά, μας ενημέρωσε ιστορικά, κοινωνικά, αρχιτεκτονικά και λαογραφικά. Ξεναγηθήκαμε και στο πλουσιόσπιτο μουσείο, αρχοντικό Βακράτσα, συνεχίσαμε τον περίπατό μας στα δρομάκια, κοιτάξαμε από ψηλά το λιμάνι και την παραλία, είδαμε το σπίτι που ζωγράφιζαν οι τέσσερις ζωγράφοι, το φωτογράφισα κι εγώ, αγναντέψαμε, βιγλίσαμε, είδαμε, διψάσαμε και κατεβήκαμε στο παραλιακό ταβερνάκι, όπου μια τσαχπίνα Μανταλένα κοκκινομάλλα μάς σέρβιρε κατσικάκι γιουβέτσι πεντανόστιμο και παγωμένη μπ’ιρα. Η Μανταλένα, σαν να είχε αποκοπεί από ρωμαϊκή τοιχογραφία, όλο νάζι και χάρη, είχε διαβάσει το βιβλίο της Μαρίας Στη Σκόπελο όπως τα πεύκα. Να το, εκεί που δεν το περιμένεις. Ζουμερό, όμορφο, μοντέρνο κορίτσι, ενημερωμένο. Η πιο καλή γκαρσόνα είναι αυτή και είναι κι από καλή γενιά που λέει ο ποιητής.

Τα βιβλία της Μαρίας είναι θησαυροί. Λεξιλογικός θησαυρός, ενδυματολογικός θησαυρός, ιστορικός και ηθογραφικός. Βιβλία που διασώζουν την παράδοση του νησιού, την παλιά ζωή, συνήθειες και συμπεριφορές, εθνικά και άλλα βάσανα. Όλα σωσμένα από τη λήθη. Είναι γνωστό, άλλωστε, πως μόνο ό,τι καταγράφεται σώζεται.

Η βραδιά, όμως, ήταν αφιερωμένη στο Σκοπέλου λάλον ύδωρ. Ήταν πολύ συγκινητική. Και μου έκανε εντύπωση ο απόηχος της εκδήλωσης που έδειχνε τον σεβασμό στην Κυρία, η οποία καταναλώνει χρόνο και χρήμα και ξοδεύει τον άνεμο της ζωής της για να προβάλει το νησί της. Μας σταματούσαν στον δρόμο για να μας συγχαρούν για την εκδήλωση. Να συγχαρούν εκείνη, να την επαναβεβαιώσουν για την εκτίμησή τους, να της δείξουν την αγάπη τους. Η Κυρία Μαρίκα είναι μια πραγματική αρχόντισσα και η οικογένειά της, ο Γιάννης, ο αφοσιωμένος σύζυγος της και η Ιφιγένεια η αγαπημένη αδελφή της. Και το σπίτι τους ένα αληθινό και φιλόξενο αρχοντικό.

Και το πλοίο φεύγει. Γεια σου, νησί, γεια σου, Μαρία, Γιάννη, Ιφιγένεια. Γεια σας, πεύκα, και σας παρακαλώ, όπως κρατάτε το ρετσίνι σας, κρατήστε και τον ήχο από το σκοπελίτικο λάλον ύδωρ σας.

 

Ο συγγραφέας που έκανε 52 χρόνια να γράψει το τρίτο του βιβλίο

Ο συγγραφέας που έκανε 52 χρόνια να γράψει το τρίτο του βιβλίο

To 1964 o Βρετανός Φρανκ Γουάιτ έγραψε το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο A Morse Code Set. Το 1965 ακολούθησε το δεύτερο μυθιστόρημά του, A Feast of Cannibals. Το τρίτο του μυθιστόρημα όμως καθυστέρησε λίγο, καθώς κυκλοφόρησε μόλις φέτος το καλοκαίρι, δηλαδή 52 χρόνια μετά!

Το νέο βιβλίο του 88χρονου σήμερα Γουάιτ λέγεται There Was a Time και τοποθετείται στην περίοδο του Β' Παγκοσμίου πολέμου, καταγράφοντας τη ζωή σε ένα υποθετικό χωριό της Αγγλίας.

Γιατί όμως άργησε τόσο πολύ να γράψει το τρίτο βιβλίο του; «Η συγγραφή δεν ήταν ποτέ η βασική μου προτεραιότητα, γιατί δεν εξασφάλιζε ένα εισόδημα. Νομίζω ότι καταφέραμε να αγοράσουμε μια ηλεκτρική σκούπα με τα έσοδα ενός από τα μυθιστορήματα. Είχα πέντε παιδιά και έπρεπε να βγάλω τα προς το ζην, οπότε έκανα πολλά άλλα πράγματα» εξήγησε ο ίδιος, μιλώντας στην εφημερίδα Telegraph.

Όσο για το αν σκοπεύει να γράψει κι άλλο βιβλίο, υποστήριξε πως αυτό είναι πολύ δύσκολο. «Ένα βιβλίο πρέπει να βγαίνει από τα σωθικά μου, πρέπει να το νιώθω. Δεν μπορώ απλά να αποφασίσω να γράψω για κάτι» τόνισε.

 

Το σύμπαν του Χάρι Πότερ σε κούπες, πιτζάμες, μαξιλάρια και... καφετιέρες

Το σύμπαν του Χάρι Πότερ σε κούπες, πιτζάμες, μαξιλάρια και... καφετιέρες

Αν είστε από τους φανατικούς αναγνώστες της σειράς βιβλίων με πρωταγωνιστή τον μαθητευόμενο μάγο Χάρι Πότερ, σας έχουμε νέα: μια βρετανική αλυσίδα καταστημάτων λανσάρει προϊόντα ένδυσης, γραφικής ύλης και ειδών σπιτιού εμπνευσμένα από το μαγικό σύμπαν που επινόησε η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ.

Η σειρά αυτή προϊόντων που θα αρχίσει να πωλεί μέσα στον Αύγουστο η Primark, με αφορμή τη συμπλήρωση 20 ετών από την κυκλοφορία του πρώτου βιβλίου Χάρι Πότερ, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων καφετιέρες, μαξιλάρια διακοσμημένα με την επιστολή αποδοχής του Χάρι Πότερ στο Hogwarts και πιτζάμες με τα λογότυπα των τεσσάρων «σχολών» του Hogwarts (Gryffindor, Hufflepuff, Ravenclaw, Slytherin), αλλά και κούπες σε σχήμα μαγικής χύτρας.

Και όλα αυτά σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές, για τις οποίες άλλωστε φημίζεται η Primark. Μάλιστα, κάποια από τα αντικείμενα της σειράς θα κοστίζουν μόλις 2 λίρες, δηλαδή περίπου 2,5 ευρώ.

 

Νέο βιβλίο για τον Τομ Γκριν μετά από έξι χρόνια

Νέο βιβλίο για τον Τζον Γκριν μετά από έξι χρόνια

Το πρώτο του βιβλίο μετά από σχεδόν έξι χρόνια είναι έτοιμος να εκδώσει ο Αμερικανός συγγραφέας Τζον Γκριν, που έγινε γνωστός για το εξαιρετικά επιτυχημένο Λάθος αστέρι (The Fault in our Stars), το οποίο μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη.

Ο τίτλος του επόμενου βιβλίου του Γκριν θα είναι Turtles All the Way Down, και παρά τον... παραπλανητικό του τίτλο δεν έχει να κάνει με χελώνες, αλλά με την 16χρονη Άζα και την «ατρόμητη φίλη της, Ντέζι», που αναζητούν τα ίχνη ενός εξαφανισμένου δισεκατομμυριούχου. Σύμφωνα με τον Γκριν, πρόκειται για την πρώτη του προσπάθεια να γράψει ευθέως για τη διανοητική ασθένεια που έχει επηρεάσει τη ζωή του από τα παιδικά του χρόνια, και έτσι το βιβλίο αυτό έχει έντονο προσωπικό χαρακτήρα για τον ίδιο.

Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ τον ερχόμενο Οκτώβριο.

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER