«Τέσσερα ποιήματα» της Ελένης Χωρεάνθη

«Τέσσερα ποιήματα» της Ελένης Χωρεάνθη


Ζοφώδης τε και ασέληνος

Ο ζόφος ουρλιάζει από άγρια χαρά
πέφτει το βράδυ
σμίγουν τα πάθη στο χάος των οικτιρμών
των δακρύων στερεύει ο ρους
βαθαίνοντας της αβύσσου η ένδεια

 

Εμφανίσεις: 606

Περισσότερα...

«Τρίπτυχο» του Αλέξανδρου Βαλκανά

«Τρίπτυχο» του Αλέξανδρου Βαλκανά


Ρόζα

Η Ρόζα έχει μια μάνα και δυο κόρες. Η Ρόζα φυλάει το σπίτι του γιατρού. Η Ρόζα αγαπάει τους σκύλους τις γάτες και τα λουλούδια. Και τώρα η μάνα της.
Μαζεύει σπασμένες πόρτες και παράθυρα μια νύχτα Κατέβηκε στην αυλή Άνοιξε Μια γερμένη πόρτα Γύρισε Στην Αρμενία.

 

Ανίσα

Σ’ ένα σπίτι στο βουνό μικρή πηγή εκεί
τη βάφτισαν κρυφά την είπανε Ανίσα
από μια κούκλα της αδελφής της
Τεσσάρων στην Ελλάδα σχολείο
έγραφε το όνομά της στο τετράδιο
η δασκάλα το γύριζε πίσω διορθωμένο Ανίτα
της έμεινε, το γράφει με το δεξί˙ το αριστερό
το λάθος, το διόρθωσαν κι αυτό.

 

Ο Σεβαστιανός της Αχαρνών

Χέρια στην κολόνα πίσω σταυρωμένα μεσημέρι το κεφάλι έγερνε λοξά βλέμμα που κάπνιζε μια γλύκα προς τα κάτω στα πόδια του ο κουβάς με το σαπούνι και το ταφ το κόκκινο των φαναριών και η ουρά των αυτοκινήτων.

 

Ο Αλέξανδρος Βαλκανάς γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας το 1972. Είναι απόφοιτος Ελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης ενώ έχει κάνει σπουδές στη φωνητική και τη θεωρία της μουσικής. Απασχολείται ως φιλόλογος στην ιδιωτική εκπαίδευση και παράλληλα ως μουσικός-τραγουδιστής (δισκογραφία: Ο κήπος που έσβησε κι εχάθη, σε ποίηση Ναπολέοντος Λαπαθιώτη και μουσική Anastazios). Διηγήματα και ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στο διαδίκτυο. Ζει στην Αθήνα.

 

 

Εμφανίσεις: 1172

«Μετά τη φωτιά» της Πέννυς Μηλιά

«Μετά τη φωτιά» της Πέννυς Μηλιά

 
Ομηρικό

Υπάρχουν δυο άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο.

Ο ένας, αιώνια ψάχνει τη φύση του και απορεί.
Ο άλλος, πλήρως την αποδέχεται και την απολαμβάνει.

 

Εμφανίσεις: 1423

Περισσότερα...

«Απόλυτα όμορφο» του Χαρίλαου Νικολαΐδη

«Απόλυτα όμορφο» του Χαρίλαου Νικολαΐδη


Εισαγωγή στην παγκόσμια ιστορία

Στα επτά
έπεσε για πρώτη φορά
από το ποδήλατο,

την έριξαν.

Γέμισε αίματα,
έκλαψε
για την αδυσώπητη βία.

 

Εμφανίσεις: 1685

Περισσότερα...

«Ποίημα για ένα Πάσχα» του Γιώργου Χαντζή

«Ποίημα για ένα Πάσχα» του Γιώργου Χαντζή


Ποίημα για ένα Πάσχα

Του Γιάννη

Ευγενικός όπως πάντα – μου ζήτησες τα χρειώδη πασχαλινά 
και μ’ έφερες πίσω στην πρώτη γλώσσα της γιορτής

Στο ράδιο κλαρίνα για πρωινό, πέρασμα εντέρων με φραπέ
και οι μαμάδες αφράτες σαν τη ζύμη τους
κρασί από βαρέλια ποτισμένα στη μυρωδιά τους
(«μπρούσκο» περήφανα το λέγαν και το λεν)
τσίκνα ως την αλμύρα της θάλασσας
αυγουλίλα ως τον κόκκινο αγρό  
και να τα τσάμικα στα τσιμέντα,
τα «όπα παιδιά», τα «δώστου», το βάρος στο στομάχι
Να κι η αρχή του σχίσματος σε μια γλώσσα που όσο την σκεφτόμασταν
κρυβόμασταν μην τυχόν και φανεί πως δεν την κατέχουμε

Ποιητές Απριλίου, σκληροί κι αθέατοι σε άλλες παραδόσεις.

Χρέη Πνευματικού τελείς – πότε νήστεψα, πότε πίστεψα
Μόνο χώνευα· και άλλοι σαν εμένα. 

Ποιοι; Eμείς. Παιδιά θεοσεβούμενων
γονείς εικονικών παιδιών, ανάδοχοι κειμένων πλέον.

Ποια Θαύματα, ποιος Λάζαρος, ποιο Πέρασμα εννοείς;

Ο Παύλος ίσως. Η πίστις, η ελπίς, η αγάπη
γλώσσες κι αυτές δίχως ανάσταση νεκρών

Κοινωνικοποιούμαι, δεν ελπίζω, φοιτώ στην τρίτη εξ αυτών

 

Αδημοσίευτο ποίημα που διαβάστηκε από τον ποιητή Γιώργο Χαντζή  
στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (11.4.2017) στο πλαίσιο της εκδήλωσης:
«Το δικό μου Πάσχα» – Οι νέοι ποιητές.
Ανθολόγηση-επιμέλεια: Γιάννης Τζανετάκης   

 

Ο Γιώργος Χαντζής γεννήθηκε το 1972 στην Αθήνα. Σπούδασε φιλοσοφία και μετάφραση λογοτεχνίας. Kυκλοφορούν τα ποιητικά βιβλία του Mπέλλα Μπουμ (εκδόσεις Λευκή Σελίδα, 2013) και Έρωτας Μικρού Μήκους (εκδόσεις Concept Books, 2016). 

 

Εμφανίσεις: 1034

«Κατά τας γραφάς» της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη

«Κατά τας γραφάς» της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη


Κατά τας γραφάς 

Δε σήκωνε πολλά-πολλά.Το κάθε τι
πασχαλινό ήταν ιερό για κείνον.

Το κάθε λουλουδάκι που άνθιζε και
δήλωνε ανάσταση Χριστού και γης·

η κάθε μέρα που περνούσε σε νηστεία και
δήλωνε εγκράτεια κι υποταγή

στα θεία. Από παιδί είχε αποδεχθεί με
ταπεινότητα πως κάποιος άλλος όριζε

την ύπαρξή του κι επουδενί δε σήκωνε
καν μύγα στο σπαθί του για κάτι τέτοια.

Μόνο ό,τι λέγαν οι γραφές.

 

Ταράχτηκε λοιπόν σαν έμαθε πως τούτες,
καθώς κι ο εορτασμός της άσπιλης

Λαμπρής, ήταν προϊόντα απόφασης
πολιτικής στη Βιθυνία του 325.

Κι ότι το άγιο αυτό μυστήριο της
Εκκλησίας γιορτάζεται την πρώτη
Κυριακή απ’ την

πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Εκτός,
βεβαίως, κι αν συμπέσει με το Πέσαχ,

οπότε πάει για την επόμενη.

 

Αν άλλαζαν, λοιπόν, τα καλαντάρια, εάν
αρχίζαν νε μετρούν μ’ άλλη αρχή,

ο μόνος τρόπος να υπολογίσουν τη
Λαμπρή θα ήταν με φεγγάρια κι
ισημερίες

και άλλα παγανιστικά. Χώρια οι εβραϊκές
γιορτές, η έξοδος, η Αίγυπτος

και τα λοιπά.

Την Κυριακή, λοιπόν, εκείνη των Βαΐων,
σαν ένα αγρίμι στριφογύριζε μέσα στην

εκκλησία. Και όταν ακούστηκε ο παπάς να
απαγγέλει από το Ζαχαρία

εξεγερώ τα τέκνα σου, Σιών, επί τα τέκνα
των Ελλήνων, κάτι συνέβη μέσα του,

κάτι έσπασε για πάντα. Ταύρος μαινόμενος,
βγήκε στη συνοικία βράζοντας σαν του

Ακράγαντα το μπακιρένιο τέρας· η κάμινος,
που γύρευε να καταπιεί τους παίδας.

Γύρω του η πλάση οργίαζε.

 

Το κόκκινο αυτοκίνητο έφερνε γέλια και
τυφλό εορτασμό. Ο γδούπος εκκωφαντικός·  

τσούγκρισαν πριν της ώρας τους. Μέσα στο
βουητό του πράσινου, στις ανθισμένες

νεραντζιές, τα βλέφαρά του ανοιγόκλεισαν λίγες
φορές, να πιούνε το συμπόσιο της φύσης.

Έπαψε ο νους του να σκαλίζει τις γραφές.
Τα μάτια σφάλισαν στερνή φορά, γελώντας,

δακρύζοντας γλυκόπικρα
κι ανάσταση νεκρών
μην προσδοκώντας   

 

Αδημοσίευτο ποίημα που διαβάστηκε από την ποιήτρια Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη 
στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (11.4.2017) στο πλαίσιο της εκδήλωσης:
«Το δικό μου Πάσχα» – Οι νέοι ποιητές.
Ανθολόγηση-επιμέλεια: Γιάννης Τζανετάκης  

 

Η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Λονδίνο-Ιστανμπούλ (εκδόσεις Πόλις, 2009) και Αστικά ερείπια (εκδ. Πόλις, 2013). Σύντομα θα κυκλοφορήσει η τρίτη της ποιητική συλλογή: Η Επιστροφή των Νεκρών. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στα αγγλικά, τα τούρκικα και τα σλοβένικα.

 

Εμφανίσεις: 1029

«Εθιμοτυπικά» του Νίκου Φιλντίση

«Εθιμοτυπικά» του Νίκου Φιλντίση


Εθιμοτυπικά

φλόγισα το υπέρθυρο
το κάπνισα
το μαύρισα

τρεις
φορές
το σταύρωσα

όρκισα το κερί να κάψει
για να ’χει η γη να μη στερεί
να ’χει μόνο να δίνει

μα το κερί
είναι
πάντα κερί

και τα σπίτια
από κάτω
τερμίτες

δεν ακούτε
πώς μασάνε
τους τσατμάδες;

αχ αδέλφε μου
εμείς
το καλό κόκκινο αυγό της μητέρας

που επώασε σπλαχνικά σε ημέτερη μήτρα
που φώλιασε με πορφύρα στο πλεχτό της καλάθι
που αναμετρήθηκε άφοβα σε τόσων εμφυλίων απογεύματα

τόση Ανάσταση
τι κι αν μαζέψαμε
σκυμμένοι στο τραπέζι

εμείς
την άνοιξη
σπάμε

 

Αδημοσίευτο ποίημα που διαβάστηκε από τον ποιητή Νίκο Φιλντίση
στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (11.4.2017) στο πλαίσιο της εκδήλωσης:
«Το δικό μου Πάσχα» – Οι νέοι ποιητές.
Ανθολόγηση-επιμέλεια: Γιάννης Τζανετάκης

 

Ο Νίκος Φιλντίσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987. Σπούδασε Βιολογία στην Κρήτη και Ανοσολογία στο Λονδίνο. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Το παραβάν (εκδόσεις Οδός Πανός, 2012) και Υδράργυρος (εκδόσεις Οδός Πανός, 2016).

 

Εμφανίσεις: 1818

«Μεγάλη Δευτέρα» της Χάρις Κοντού

«Μεγάλη Δευτέρα» της Χάρις Κοντού


Μεγάλη Δευτέρα

Την μέρα αυτή την νιώθω Κάρδινη
Ένα τριαντάφυλλο θα έλεγε κανείς ζωσμένο σε καρδιά
Σαν πατώντας σε κάτι άμορφο να χτίζεις την άσφαλτο
Γαλάζια, μπλε και πιο μπλε
Μια Μαίρη, μια νύφη, μια αδερφή,
Ημέρα Κάρδινη,
Μια μετρημένη ημέρα
Βαθιά καθισμένη, βαθιά καλλιεργημένη

Όλες αυτές οι κάρδινες μέρες
Είναι πάντοτε Μεγάλες Δευτέρες
σαν υπόγεια σμήγματα μέσα στο χώμα.
Εκεί εσύ κάτω απ’ τα σμήγματα
Με το αδέξιο χαμόγελο
Με το υγιές στόμα
Χαρούμενος και πάμπλουτος
Μέχρι ν’ ανέβεις την ουράνια σκάλα της Κυριακής
Να γίνεις παγωμένος ανθός
Και μάγος της Αγνής Θύρας

 

Αδημοσίευτο ποίημα που διαβάστηκε από την ποιήτρια Χάρις Κοντού
στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (11.4.2017) στο πλαίσιο της εκδήλωσης:
«Το δικό μου Πάσχα» – Οι νέοι ποιητές.
Ανθολόγηση-επιμέλεια: Γιάννης Τζανετάκης

 

Η Χάρις Κοντού γεννήθηκε το 1988 στην Αθήνα. Είναι διδάκτωρ ψυχανάλυσης και εργάζεται ιδιωτικά ως κλινική ψυχολόγος. Πρώτο ποιητικό βιβλίο της: Οι κερασιές το χειμώνα είναι μια κόκκινη επανάσταση (εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2012). Σύντομα αναμένεται να κυκλοφορήσει η δεύτερη συλλογή της.

 

Εμφανίσεις: 879

«Δεν ανασταίνονται οι καημοί» του Παναγιώτη Μηλιώτη

«Δεν ανασταίνονται οι καημοί» του Παναγιώτη Μηλιώτη


Δεν ανασταίνονται οι καημοί

Όμορφος, ξανθός ο παλιός μου φίλος
μ’ ένα στριφτό να κρέμεται στο χείλος,
με κόβει μ’ ένα βλέμμα όλο συνωμοσία
κοίτα μου λέει… γελώ μ’ αμηχανία…
κροτίδες στον αέρα και μπαμ απανωτά στα τείχη
η Ανάσταση σηκώνεται, ξεσκονίζεται και βήχει.

Δεν ανασταίνονται οι καημοί − του κάκου
σκέψη βαριά, σακιά με κόκκους άμμου
σκόρπια αισθήματα, όμοιοι κύκλοι,
σκέψη σβηστή εκφέρουνε τα χείλη.

 

Αδημοσίευτο ποίημα που διαβάστηκε από τον ποιητή Παναγιώτη Μηλιώτη
στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (11.4.2017) στο πλαίσιο της εκδήλωσης:
«Το δικό μου Πάσχα» – Οι νέοι ποιητές.
Ανθολόγηση-επιμέλεια: Γιάννης Τζανετάκης

 

Ο Παναγιώτης Μηλιώτης γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Μια ανάσα δρόμο (εκδόσεις Ars Nocturna, 2013 – Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Ποιητή «Γιάννης Βαρβέρης» από την Εταιρεία Συγγραφέων, 2014). Προσεχώς θα εκδοθεί η συλλογή του Το σκίτσο στη ντουλάπα.

 

Εμφανίσεις: 1113

«Η αναπάντεχη κρυψώνα του Hans Rosenthal» της Ελένης Γαλάνη

 «Η αναπάντεχη κρυψώνα του Hans Rosenthal» της Ελένης Γαλάνη


Η αναπάντεχη κρυψώνα του Hans Rosenthal

Υπάρχει μια πόλη που χτίζεται όταν οι πόλεις γκρεμίζονται
μια άνοιξη που ανθεί όταν όλα τα λουλούδια έχουν μαραθεί
υπάρχει μια ποίηση που γράφεται όταν οι λέξεις βουβαίνονται
μια πένθιμη Ανάσταση που ο θάνατος αθάνατος στο διηνεκές κυοφορεί
πίστη απίστευτη εκεί που κάθε πίστη έχει χαθεί

Υπάρχει ένας άνθρωπος που βγαίνει στον κόσμο όταν ο κόσμος κρύβεται
σε καταφύγια, σφαγεία, σε κοσμικά σαλόνια, σε ναούς, στη Συναγωγή
περιμένει με εκρηκτικά μάτια καρτερικά το ξημέρωμα
μέσα σε τόνους νύχτας
στο Όρος των Ελαιών
στο Lichtenberg
στο Ανατολικό Βερολίνο
έχει για μοναδική κρυψώνα τον ορίζοντα
τα φονικά τα άστρα του
που μόνος, απείραχτος
αιώνια ζει

 

Ο Hans Rosenthal (1925-1987), Γερμανός εβραïκής καταγωγής, παρέμεινε κατά την περίοδο του εθνικοσοσιαλισμού για δύο ολόκληρα χρόνια κρυμμένος από τους ναζί σε ένα υπόγειο στο Lichtenberg (περιοχή του Ανατολ. Βερολίνου που το όνομά της μπορεί να αποδοθεί ως «Φωτεινό βουνό»). Στο βιβλίο/αυτοβιογραφία του «Δυο ζωές στη Γερμανία» (1980), αναφέρει ότι μια νύχτα που το Βερολίνο βομβαρδιζόταν και όλοι κρύβονταν για να σωθούν, εκείνος βρήκε την ευκαιρία να βγει από την κρυψώνα του και να αντικρίσει μαγεμένος τον ουρανό.   

 

Αδημοσίευτο ποίημα που διαβάστηκε από την ποιήτρια Ελένη Γαλάνη  
στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (11.4.2017) στο πλαίσιο της εκδήλωσης:
«Το δικό μου Πάσχα» – Οι νέοι ποιητές.
Ανθολόγηση-επιμέλεια: Γιάννης Τζανετάκης 

 

Η Ελένη Γαλάνη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε αρχαιολογία, ιστορία τέχνης και μουσειολογία στην Αθήνα, το Παρίσι και τη Βαρκελώνη. Από το 2013 ζει στη Φρανκφούρτη. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: Παρκούρ (εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2012) και Terrarium, το πείραμα του Ward (Μελάνι, 2014). Το παρόν ποίημα είναι από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Το Ανατολικό τέλος.

 

Εμφανίσεις: 1664

Τέσσερα ποιήματα του Γιώργου Γκανέλη

Τέσσερα ποιήματα του Γιώργου Γκανέλη


Έξοδος κινδύνου

Αδιέξοδο
ώσπου μια νύχτα
στα εφημερεύοντα
γνώρισα την Καίτη

πού να ’ξερε
πως άνοιγα λαγούμια
για να τη θάψω

 

Εμφανίσεις: 950

Περισσότερα...

«Μεγάλη Παρασκευή» της Άννας Γρίβα

«Μεγάλη Παρασκευή» της Άννας Γρίβα


Μεγάλη Παρασκευή

Σήμερα πήγα στον πατέρα.
Σαπούνισα το μνήμα
κι ύστερα έριξα νεράκι
για να αστράψει.
Τον ρώτησα θυμάσαι;
με βλέπεις; με ακούς;
Σκεφτόμουν ποια λέξη
να κρούει καλύτερα
στις φλέβες της γης.

Εσύ όμως σώπαινες, πατέρα.
Στο βάθος της αλέας
σιωπή αχανής που με απέλπιζε.
Και τότε ήταν που άκουσα
το φύσημα του ανέμου
πιο δυνατό κι από τον κρότο
της θαλάσσης
και γύρω μου σκόνη χρυσή
να ίπταται η γύρη.

Ποια φωνή μακρινή με καλούσε;
Ποιο νέφος διάφανο με έκλειε εντός του;

Αν ο βόμβος της άνοιξης είναι τραγούδι
που ξυπνά από τα σπλάχνα
χοή το σώμα μας
η ψυχή μας προσφορά απαλή
στο φρέσκο χαμομήλι.

 

Αδημοσίευτο ποίημα που διαβάστηκε από την ποιήτρια Άννα Γρίβα
στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (11.4.2017) στο πλαίσιο της εκδήλωσης:
«Το δικό μου Πάσχα» – Οι νέοι ποιητές.
Ανθολόγηση-επιμέλεια: Γιάννης Τζανετάκης  

 

Η Άννα Γρίβα γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στην Αθήνα και Ιστορία Λογοτεχνίας στη Ρώμη. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές, πιο πρόσφατη: Έτσι είναι τα πουλιά (εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2015). Ποιήματα, μεταφράσεις και δοκίμιά της δημοσιεύονται σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.

 

Εμφανίσεις: 934

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr