«Δεν υπάρχει τιμωρία» του Ανδρέα Κεντζού

 «Δεν υπάρχει τιμωρία» του Ανδρέα Κεντζού


Δεν πίστευα ότι θα ήμουν ποτέ ικανός (στη θέα του αίματος λιποθυμώ) αλλά υπήρχε λόγος. Ας γίνει ό,τι θέλει, σκεφτόμουν, ας με χώσουν μέσα. Ύστερα έτυχε να εγκλωβιστώ σε ασανσέρ. Κατέρρευσα. Οι πυροσβέστες με βρήκαν καθισμένο πάνω στα ξερατά μου να παραμιλάω. Έτσι έμαθα ότι έχω κλειστοφοβία. Και το ξανασκέφτηκα για τη φυλακή.

Είπα να κάνω αναγνώριση εδάφους. Ακολούθησα τη διαδικασία: πήρα τηλέφωνο και μίλησα με τον γραμματέα του, ο οποίος ευθύς εξαρχής με πληροφόρησε ότι όλος ο Σεπτέμβριος ήταν κλεισμένος.

 

Εμφανίσεις: 741

Περισσότερα...

«Το μονοπάτι στο ύψωμα» του Mario Benedetti

«Το μονοπάτι στο ύψωμα» του Mario Benedetti

μετάφραση: Σοφία Δημοπούλου

Αν είχα πατέρα και μάνα, όλα θα ήταν αλλιώς. Αλλά η φαμίλια μου ήταν μια γιαγιά-μητέρα, και μια γιαγιά-μητέρα δεν φτουράει σε τίποτα. Εξάλλου, σε τούτη της έλειπαν σχεδόν όλα τα δόντια και πάντα, όταν μιλούσε, πίστευες πως και το τελευταίο ήταν έτοιμο να πέσει. Είναι πιθανό η δυσαρέσκειά της με μένα να είχε ξεκινήσει απ’ αυτό εδώ. Εκείνη καταλάβαινε πόσο άσχημη εντύπωση μου έκαναν τα ούλα της, γυμνά και τρεμάμενα. Αλλά εγώ δεν μπορούσα να το εμποδίσω, όπως κι εκείνη δεν μπορούσε να εμποδίσει τη δυσαρέσκεια.

Ωστόσο, σε ένα τέτοιο χωριό σαν κι αυτό, όπου ποτέ δεν ενδημούσε υπερβολική ηθικότητα, αποτελούσαμε ένα διώνυμο γιαγιάς-εγγονού τόσο υποδειγματικό, που οι μητέρες το δίδασκαν στα παιδιά τους και στις δικές τους μανάδες για να παρακινήσουν ετούτα κι εκείνες στην αμοιβαία κατανόηση.

 

Εμφανίσεις: 1611

Περισσότερα...

«Το πρώτο στεφάνι» της Ελένης Χωρεάνθη

«Το πρώτο στεφάνι» της Ελένης Χωρεάνθη


Δέκα χρόνια, μετρημένα στα δάχτυλα, περίμενε το έμβασμα και την πρόσκληση η Μαριάνθη, μόνη κι άτεκνη, «παντρεμένη ζωντοχήρα» στο χωριό. Και την ονείδιζαν με το παραμικρό. Δέκα χρόνια είχαν περάσει από τότε που έφυγε νιόγαμπρος στην Αμερική ο Νικολής για μια καλύτερη τύχη. Και ούτε πρόσκληση ούτε έμβασμα «ο Αμερικάνος» της. Δεν ευκαιρούσε να της γράψει, είχε «τις μπίζνες στο Αμέρικα».

Στην αρχή έτσι της έγραφε. Δυο φράσεις όλες κι όλες πού και πού. Δεν πρόφταινε να πάει μήτε «προς νερού του». Αυτό της το ‘γραφε. Δέκα ολοστρόγγυλα χρόνια τον περίμενε μ’ έναν ασίγαστο καημό. Στέρεψαν καρτερώντας τα μάτια της. Περίμενε, υπομόνεψε όσο άντεξε τη στέρηση και την κακογλωσσιά του κόσμου.

Τα νιάτα πέρασαν άγονα και ξερικά. Η δροσιά από το κορμί της στέρευε. Άρχισε η όψη να μαραίνεται και η ομορφιά να σβήνει. Η αγάπη με τα πες και πες του κόσμου ξεθώριασε. Ο έρωτας μαράθηκε με την αναμονή. Τα γράμματα ξεχάστηκαν στους μεγάλους δρόμους του Νιου Γιορκ. Πνίγηκαν στους ωκεανούς της λησμονιάς.

 

Εμφανίσεις: 1708

Περισσότερα...

«Ο πραγματογνώμων» του Κώστα Αλεξόπουλου

«Ο πραγματογνώμων» του Κώστα Αλεξόπουλου


Μετά την πρωινή συνεδρίαση του ιατρικού συμβουλίου, ο γιατρός Σαμουήλ Λαζενές με προσκαλεί στο γραφείο του και σαν να βλέπω στο προσωπό του μια διάθεση κατηγορίας εναντίον μου, σαν να αφήνει να εννοηθεί πως έχω διαπράξει αδίκημα και ο ίδιος είναι εντεταλμένος από τις αρχές να διεξάγει ένορκη διοικητική εξέταση.

 

Εμφανίσεις: 1483

Περισσότερα...

«Ο δεύτερος θάνατος του Τανκρέδο» του Πέτρου Γκάτζια

«Ο δεύτερος θάνατος του Τανκρέδο» του Πέτρου Γκάτζια


Όταν τον είδα για πρώτη φορά φορούσε μαύρα ρούχα, σανδάλια, ήταν αξύριστος και το κορμί του το σκέπαζε μια κατάμαυρη μάλλινη κάπα. Το θέαμα θα ήταν σαφώς πιο φυσικό εάν ήταν χειμώνας, ήταν όμως κατακαλόκαιρο, μεσημέρι, και αυτός ο άνδρας με τα βαριά ρούχα περπατούσε ήσυχα στην άκρη του δρόμου, μουρμουρώντας κάτι που κανείς δεν άκουγε. Σκέφτηκα να σταματήσω μήπως ήθελε βοήθεια και έκοψα για λίγο ταχύτητα, τότε εκείνος γύρισε και με κοίταξε με ένα θολό, περίεργο βλέμμα, λες και δεν υπήρχε τίποτα απο πίσω του, καμία σκέψη, καμία επιθυμία. «Πώς σε λένε;», τον ρώτησα αιφνιδιασμένος. «Τανκρέδο», μου αποκρίθηκε νηφάλια, ερχόμενος σε πλήρη αντίθεση με την υπόλοιπη εμφάνισή του. Μέρες αργότερα τον ξαναείδα. Περίμενα στο γραφείο του τοπικού νεκροταφείου για μια βεβαίωση, όταν ξαφνικά ένα τύπος, γύρω στα πενήντα, με κοίταξε με δέος και, αρπάζοντάς μου το χέρι σε μια σφιχτή χειραψία, άρχισε να φωνάζει με έξαψη: «Τανκρέδο, επιτέλους ήρθες! Έχει πλακώσει πολλή δουλειά! Δεν προλαβαίνουμε! Μόλις χθες πέθαναν πέντε, χώρια οι εκταφές!»

 

Εμφανίσεις: 1798

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr