Τέσσερα ποιήματα της Σαντάλ Μαγιάρ

Τέσσερα ποιήματα της Σαντάλ Μαγιάρ

μετάφραση: Νίνα Αγγελίδου

 

ΕΝΑ

Ένα.
Γιατί υπάρχουν περισσότερα.
Περισσότερα βρίσκονται έξω.
Έξω απ’ το δωμάτιο.
Έξω απ’ τα υπόλοιπα δωμάτια.
Έξω απ’ το σπίτι.
Το σπίτι είναι υπερβολικά μεγάλο.
Επεκτείνονται όταν κοιμάμαι.
Γιατί επίσης υπάρχουν πολλά άλλα.
Πρόσφατα υπέστησαν καταστροφές.
Υγρά. Ολοσκότεινα.
Εξαρτάται απ’ τις ημέρες.
Εξαρτάται απ’ τα σύννεφα.
Ακόμα κι απ’ τις εικόνες.
Κυρίως όμως εξαρτάται από τα νήματα.

Το να φεύγεις είναι σαν να βηματίζεις έξω.
Έξω απ’ το δωμάτιο.
Από τη σκέψη, όχι:
δεν υπάρχει. Υπάρχει το νήμα.
Το να φεύγεις είναι να βηματίζεις
έξω απ’ το δωμάτιο με το νήμα.
Το ίδιο το νήμα.

Καμιά φορά κόβεται
το νήμα. Γιατί είναι εύθραυστο
ή γιατί το άλλο δωμάτιο
είναι σκοτεινό. Άθελα,
το τραβάμε και κόβεται.
Τότε μένει η σιωπή.

 

Εμφανίσεις: 1465

Περισσότερα...

Τρία ποιήματα της Τζούτζης Μαντζουράνη

Τρία ποιήματα της Τζούτζης Μαντζουράνη


ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΑ

Μέρες απόγνωσης
νύχτες μοναξιάς
βδομάδες, μήνες, χρόνια
προσμονής...
Ένα σου χαμόγελο,
ένα χάδι
που ποτέ δεν έφτασε.
Κάτοικος άγνωστης πόλης
χωρίς διεύθυνση
χωρίς όνομα στο κουδούνι.
Αυτή ήταν πάντα η ζωή μου...

Ουρανός βαρύς και μουντός.
Μέρα βροχερή και υγρή
ενός χειμώνα που μπαίνει
και καταλαμβάνει κάθε κομμάτι
της ψυχής και του κορμιού.
Το ρίγος που σε διαπερνά
δύσκολα μπορείς να πεις
αν είναι από το κρύο
ή από τον φόβο.
Οι ώρες περνούν
χωρίς να μπορείς να διακρίνεις
την αλλαγή στο φως της μέρας.
Σαν να σταμάτησε ο χρόνος
και η ζωή.
Και συ, συνεχίζεις
σ’ ένα δρόμο που
δεν σε βγάζει πουθενά.

 

Εμφανίσεις: 1431

Περισσότερα...

Δύο ποιήματα της Μάσα Καλέκο

Δύο ποιήματα της Μάσα Καλέκο

μετάφραση: Αλεξάνδρα Αντωνακάκη

 

Ο ΕΡΗΜΙΤΗΣ

Τον κυνήγησαν με πέτρες.
Χαμογελούσε μες στον πόνο του.
Ήθελε μόνο να είναι, όχι να φαίνεται.
Δεν αφουγκράστηκε κανείς την καρδιά του.

Δεν άκουσε κανείς το κλάμα του.
Έφυγε για την έρημο.
Τον κυνήγησαν με πέτρες.
Έχτισε με αυτές το σπίτι του.

 

ΑΠΟΓΡΑΦΗ

1
Σπίτι δίχως σκεπή
παιδί δίχως κρεβάτι
τραπέζι δίχως ψωμί
αστέρι δίχως φως.

2
Ποτάμι δίχως προβλήτα
βουνό δίχως σκοινί
πόδι δίχως παπούτσι
φυγή δίχως προορισμό.

 

Εμφανίσεις: 1513

Περισσότερα...

Δύο ποιήματα της Αρίστης Ζαΐμη

Δύο ποιήματα της Αρίστης Ζαΐμη


Θέση θέα

Στο ξενοδοχείο Bella Vista
που κρέμεται με χρυσή κλωστή
απ’ τον ουρανό
μπορείς να βρεις λίγο
απ’ όλα.
Γυάλινο υπερίπταται πάνω
από την ισχνή πολίχνη
που σπρώχνεται κι αιμορραγεί.
(Επεξηγήσεις περιττές –
ξέρουμε από αίμα.)

Το ξενοδοχείο Bella Vista
έχει όμως κρουασάν και
μαρμελάδες, τα μικρά
εντοιχισμένα δράματά του,
απώλειες μια στο τόσο και πάλι αν –
Έχει καθαρό αέρα
του βουνού που όταν τήκεται
γίνεται τσάι και
receptionist με παπιγιόν
που σου χαμογελούν βαλεριάνα.
Έχει χοροεσπερίδες που
εξατμίζονται φυσαλιδοειδώς
και κρασί που περιμένει
χωρίς να οξειδώνεται
στα πολυάριθμα μπαλκόνια.

Το ξενοδοχείο Bella Vista
δέχεται αποκλειστικά
τους ξένους των προθύρων
που είναι στους ιλίγγους άνοσοι
και δεν τους ενοχλεί η γεύση
του αίματος –
αρκεί να έχει
ανθρακικό.

 

Εμφανίσεις: 1505

Περισσότερα...

«Η ξένη πόλη» της Ίρμγκαρντ Κόιν

«Η ξένη πόλη» της Ίρμγκαρντ Κόιν

μετάφραση: Αλεξάνδρα Αντωνακάκη

Ξένη πόλη,           

σ’ αγαπώ για την ξενικότητά σου.
Μπορείς, αν θέλεις, να σβήσεις τον πόθο μέσα μου για τα χαμένα,
γι’ αυτά που εγκατέλειψα.
Άφησέ με να ολοκληρώσω αυτό που άλλοτε υποσχέθηκα,
κάποτε που ήμουν παιδί.

 

Ξένη πόλη,

άφησέ με να γίνω ξανά σαν τα παιδιά,
που δεν τα ποδοπάτησε ακόμη ο άνθρωπος.

 

Ξένη πόλη,

κρύψε με πίσω από τα τείχη σου.

 

Εμφανίσεις: 1292

Περισσότερα...

Άτιτλο ποίημα του Αλέξανδρου Σεργκέγιεβιτς Πούσκιν

Άτιτλο ποίημα του Αλέξανδρου Σεργκέγιεβιτς Πούσκιν

απόδοση: Βασίλης Κ. Μηλίτσης

 

Exegi monumentum.*

Για μένα μνημείο ανήγειρα αχειροποίητο
που ο περπατημένος δρόμος του χορτάρι δε θα βγάλει
κι από του Αλέξανδρου τον οβελίσκο ανυπότακτο**
ψηλότερα σήκωσε κεφάλι.

Όχι, ολότελα δε θα χαθώ, χάρη στη λύρα μου την ξακουσμένη
η ψυχή μου τη σποδό θα προσπεράσει και τη σήψη μου θα σβήσει,
κι ονομαστός θα γίνω εγώ μέσα στην οικουμένη,
σ’ όλη την πλάση έστω κι ένας ποιητής αν ζήσει.

Η φήμη μου θα απλωθεί στην τρανή χώρα της Ρωσίας
και κάθε γλώσσα που μιλούν σ’ αυτή για με θα κάνουν θέμα,
κι ο περήφανος απόγονος του Σλάβου, κι ο γιος της Φινλανδίας,
κι ο πρωτόγονος Τουνγκούς, κι ο Καλμίκ, της στέπας θρέμμα.

Για πολύ θα είμαι τόσο αγαπητός που το δίκιο των ανθρώπων θα πρεσβεύω
όσο με τη λύρα μου αισθήματα καλά θενά ξυπνώ,
όσο στον σκληρό αιώνα μας την ελευθερία θα βραβεύω
και την επιείκεια για το φταίχτη θα ζητώ.

Στη θεϊκή την προσταγή, μούσα μου, να υπακούς,
την προσβολή μη φοβηθείς, δάφνες να μη ζητάς,
το παίνεμα και τη μομφή αδιάφορα ν’ ακούς
και τοις κυσί τα άγια ποτέ να μην πετάς.
(1836)

*Μνημείο ανήγειρα (λατινικά): Επίγραμμα από τα έργα του Οράτιου (65-8 π.Χ.).
**Στήλη του Αλέξανδρου: Μια στήλη προς τιμήν του βασιλιά Αλέξανδρου Α’ στην πλατεία Ανακτόρων της Αγίας Πετρούπολης.

Ο Αλέξανδρος Σεργκέγιεβιτς Πούσκιν (1799-1837) δοξάστηκε από νωρίς στη ζωή του ως ποιητής και συγκαταλέγεται ανάμεσα στους λογοτέχνες που ανανέωσαν τη ρωσική λογοτεχνία. Έχασε τη ζωή του από βαρύ τραυματισμό του σε μονομαχία.

 

Εμφανίσεις: 1627

Τέσσερα ποιήματα της Ουρανίας Βασσιλάτου

Τέσσερα ποιήματα της Ουρανίας Βασσιλάτου


ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ

Προϊόν ληγμένο
στο ντουλάπι.
Ανάμεσα σ’ άλλα
αντικείμενα
πακεταρισμένο.

Αγορά πολύτιμη.
Χρυσοπληρωμένη,
απ’ τα λίγα
που σου περισσεύουν.
Τα μετρημένα.

Το πόθησες.
Στερήθηκες,
για να τ’ απολαύσεις.
Μ’ αρκεί που
το απέκτησες.

 

Εμφανίσεις: 1412

Περισσότερα...

Τρία ποιήματα του Έντγκαρ Άλαν Πόε

Τρία ποιήματα του Έντγκαρ Άλαν Πόε

απόδοση: Βασίλης Κ. Μηλίτσης

 

ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ
Είναι για μένα το κάλλος σου, Ελένη,
σαν την περασμένη εκείνη εποχή
που σε μια θάλασσα με φύκια μυρωμένη
τον θαλασσοδαρμένο, κατάκοπο ταξιδευτή
της Νίκαιας τα πλοία φέραν στην πατρική του την ακτή.

Πλέοντας άσκοπα σε μαύρες θάλασσες χρόνια ολάκερα εδώ και κει,
η κόμη σου από υακίνθους, κι η κλασική σου η μορφή,
σαν Ναϊάδα η αύρα σου μ’ έφερε ακόμη
στη δόξα που ήτανε Ελλάδα
και στο μεγαλείο που ήταν Ρώμη.

Και να, σε κείνη την υπέρλαμπρη κόγχη
σαν άγαλμα στητό σε βλέπω να στέκεις
με το λύχνο από αχάτη σφιχτά μες στο χέρι
αχ! Ψυχή, που έρχεσαι από άγια μέρη!

 

Εμφανίσεις: 2324

Περισσότερα...

Τέσσερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Ι. Κορίδη

Τέσσερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Ι. Κορίδη


ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Οι λέξεις πασχίζουν να βρουν μορφή
μες στων δακρύων σου το σύμπαν.
Σιωπή... γεννήθηκε το ποίημα.

 

ΦΩΤΟΣΥΝΘΕΣΗ

Σ’ αγαπώ
όπως τ’ άνθος τον ήλιο.

 

ΜΝΗΜΗ

Σεβαστείτε τους ηττημένους.
Ανάψτε κεριά γι’ αυτούς,
αφήστε λουλούδια στους τάφους τους.
Χωρίς αυτούς δε θα ήσασταν νικητές,
δε θα γράφατε τη δική σας Ιστορία.

 

Εμφανίσεις: 1333

Περισσότερα...

«Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Jan Markezic» του Πέτρου Σκυθιώτη

«Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Jan Markezic» του Πέτρου Σκυθιώτη
ΕΚΘΕΣΗ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Όπως ανοίγει η εποχή των παραθύρων έτσι κλείνει η κουρτίνα του κόσμου, είπε ο Αλμπέρτο, εγκαινιάζοντας την έκθεση των εκτεθειμένων.

Πίσω ο κόσμος περίμενε· ύστερα έβγαλε τις μάσκες από τα πρόσωπα και τις τοποθέτησε στους πίνακες. Κάθε πίνακας ήταν μια πλάκα μουσικής. Όσο προχωρούσε η ώρα, το σαξόφωνο έγινε νύχτα κι η νύχτα έγινε κλειδιά. Κάθε κλειδί μοιράστηκε στον κόσμο κι εφάρμοζε ακριβώς ανάμεσα στα μάτια. Ο μόνος που το παρατήρησε αυτό ήταν ένας κλειδαράς παλιών μπαούλων, ονόματι Μπιλ Φέλντοου. Προχώρησε σταθερά προς τη θάλασσα. Κι όσο η θάλασσα ερχόταν, το κλειδί γυρνούσε κι εκείνος έφευγε. Πάνω τα πουλιά σημασία δεν έδωσαν· δεν ήξεραν να ερμηνεύουν τα όνειρα.

 

ΤΑ ΡΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΜΝΗΜΟΝΕΣ

Κάποιο απόγευμα παρατήρησα πως είχαν έρθει πουλιά απ’ τα ανατολικά. Οι τοίχοι είχαν γεμίσει φυσαλίδες. Θυμήθηκα πως ο Αλμπέρτο είχε αντιμετωπίσει κάτι ανάλογο γράφοντας έναν οδηγό σύνδεσης υπόγειου και απόγειου υλικού. Είχα βρει τη σύνδεση ανάμεσα στα δύο υπέροχη. Είχα βρει τον εαυτό μου τώρα στη μέση, γιατί γνωρίζω πως όλα τα ανάμεσα υλικά θεωρούνται ρολόγια. Την ώρα που τα πουλιά μπήκαν απ’ τους τοίχους μέσα στις φυσαλίδες και γέμισαν το δωμάτιο, κοίταξα με αντικειμενικό ύφος και είπα: είναι δώδεκα ακριβώς μετά ευρέτρων· στον επόμενο πυροβολισμό θα σας μετρήσω.

 

Εμφανίσεις: 1593

Περισσότερα...

Τρία ποιήματα της Μαρίας Καρδαρά

Τρία ποιήματα της Μαρίας Καρδαρά
ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ

Γλυκό μου πρόσωπο πολυαγαπημένο αβοήθητο
στις αλλεπάλληλες ριπές
και τα ραγδαία γεγονότα 
σε κόβουν κομμάτια
τρέχεις αιμόφυρτος
και πέφτεις στο τραπέζι των θεών
στρωμένο για το δείπνο
έτοιμοι όλοι
για το μακάβριο θέαμα.
Σαν άνθρωπος δεν αντέχω
ούτε σαν άλλο ζο.

 

ΑΝΤΕΧΩ

Από πόνο μεγάλο υποθάλπω άχωρον χθόνα
με τριαντάφυλλου μύρο
και συνέρχομαι σα βουή
σε όλους τους τόπους τους μακρινούς
και τους ξεχασμένους
και αντέχω
αντέχω με άνοια
την τραγική συνείδηση του όντος
αντέχω την ορφική φιλομάθεια
να πω τ’ όνομά σου
και το χέρι του σκελετού
μου κλείνει το στόμα.

 

Εμφανίσεις: 1643

Περισσότερα...

«Στιγμή κλεμμένη από το Χρόνο» της Φλώρας Αντωνακοπούλου

«Στιγμή κλεμμένη από το Χρόνο» της Φλώρας Αντωνακοπούλου
του Στυλιανού

Ο κιούρτος βγήκε από τη θάλασσα γεμάτος.
Οι δυο ψαράδες απολαμβάνουν τη σοδειά
και o μικρός τρέχει το δίχτυ για να φέρει
είν’ ένα αγόρι όμορφο, μ’ ένα λιανό κορμάκι,
μ’ ένα ελάχιστο μαγιό, κι έν’ άσπρο καπελάκι,
σαΐτα, αϊτός, φτερόπουλο, πλάι στο κύμα τρέχει.
Το δίχτυ αρπάζει γρήγορα και πάλι πίσω πάει,
τον ίδιο δρόμο παίρνοντας.
Τα πόδια δεν αγγίζουνε τα βότσαλα,
πετάνε στον αέρα, γράφουνε κυκλική τροχιά
και το χεράκι το δεξί κρατάει ψηλά το δίχτυ
και τ’ ανεμίζει τρέχοντας το δίχτυ το γαλάζιο
κι είναι από την αιωνιότητα μια ζωγραφιά βγαλμένη
ετούτο τ’ όμορφο παιδί.
Εικόνα ολοζώντανη που γέννησε η Τέχνη.
Είν’ το παιδί του Ηράκλειτου, ο Χρόνος, ο Αιώνας
αγόρι πλάι στη θάλασσα που τρέχει με το δίχτυ.

[στιγμιότυπο, καλοκαίρι 2014]

 

Εμφανίσεις: 1529

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr