Δύο ποιήματα της Ελένης Χωρεάνθη

Δύο ποιήματα της Ελένης Χωρεάνθη


Κοιμήσου, μικρή Αριάδνη


Της νεογέννητης Αριάδνης

«Βρέχει απόψε.
Ο ουρανός βρέχει αστέρια.
Μη φοβάσαι, μικρή Αριάδνη.
Έρχεσαι από τα βάθη του χρόνου,
βρίσκεσαι στην καρδιά του αινίγματος.
Είναι βαρύ το τίμημα,
μη σε δειλιάζει το δίλημμα,
κρατάς τον μίτο που θα βγάλει τον κόσμο
από τον Λαβύρινθο της γνώσης.
Τώρα κοιμήσου.

Κοιμήσου.
Όλος ο χρόνος είναι εδώ, στην πηγή σου.
Τα νερά θα κυλήσουν,
οι δρυμοί θα πλημμυρίσουν,
ο χώρος θα κατακλυστεί από φωνήεντα ύδατα
και όντα αμφίβια θα βλαστήσουν των αιώνων οι κόρφοι
όταν φτάσεις στα όρια του πεπρωμένου χρόνου.
Όλα είναι γραμμένα στο κρανίο του ήλιου
και δεδομένα.

 

Εμφανίσεις: 1208

Περισσότερα...

«Ο Σεφέρης επιστρέφει στη Σμύρνη» του Πίτερ Μπαλακιάν

«Ο Σεφέρης επιστρέφει στη Σμύρνη» του Πίτερ Μπαλακιάν

μετάφραση: Ιωάννα Καρατζαφέρη

 

Καθώς πλησιάζεις
η παραλία
είναι πιο άσπρη
από τον ουρανό,
τα ψαράδικα δεν ρίχνουν σκιές
και ο φάρος στέκεται
σαν ένας κύλινδρος από αλάτι.

Ο δρόμος που παίρνεις
από το λιμάνι ζάρωσε.
Τα πόδια σου είναι μουδιασμένα
σαν ο οπωροπώλης
ν’ αναγνώρισε τα μάτια σου.

 

Εμφανίσεις: 1120

Περισσότερα...

Δύο ποιήματα της Μάγδας Δ. Τσιρογιάννη

Δύο ποιήματα της Μάγδας Δ. Τσιρογιάννη


ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ    

…τα φύλλα εις μεν το κέντρον είνε πράσινα,
εις δε την περιφέρειαν κίτρινα, εις δε το
διάμεσον διαγράφετaι  δίχρους στεφάνη
ερυθρά και καστάνινος.

Φυτολογικόν Λεξικόν, Π. Γ. Γενναδίου                                                

Δουλεύω σταθερά στις Διηγήσεις
κι ο τόνος  είναι ακόμα ζωντανός
καθημερνές, γιορτές  και πώς ν’ αφήσεις 
στον κόσμο  όπου κλώθεται  σκοπός

το πρόσωπο στον τοίχο να πεθάνεις       
που γύρω ανασταίνεται η γη
στο χρώμα της καστάνινης στεφάνης       
το πελαργόνι αγάντα που κρατεί

στις καταιγίδες, γύρω λαζαράκια              
οι βρούβες ανθισμένες, διαδρομή
στην εθνική οδό, στα μοβ κουκάκια        
στα χαμηλά παρτέρια, τη ριπή

την απαλή φυσά  φουσκοδεντρίτης          
αέρας και τ’ ατλάζι των σπαρτών
λάμπεται  και βαρεί μες στην αφή της     
μετάξι για το ρίγος της που στον

παλμό της ηλιογέννητης λιβάδι                
ουράνιο χάδι, πούπουλο, ψυχή
το σκεφτικό το μέτωπο αναπαύει             
τον πόνο τον πικραίνει, αναπνοή

η δύναμη που κόκκινο γεράνι                 
λευκό και ροζ στο γύρο του κρατά
την ερυθρή καστάνινη στεφάνη             
κι αντέχει με τα φύλλα τα τραχιά

 

Εμφανίσεις: 975

Περισσότερα...

«Ρετσιτατίβο» του Ηλία Γκρή

«Ρετσιτατίβο» του Ηλία Γκρή


Ο μύλος π’ αλέθει όνειρα βοά λεηλασία
Κι εσύ ανοίγεις τη μέσα θύρα και βλέπεις
Το πλίνθινο στο βράχο μαργαρίτες και η Σμέρνα
Μες στο γάλα ομίχλης τα πρωϊνά πρώτο σου βλέμμα

Στο στήθος του χτένα ή ψαλίδι απόγευμα και ανηφόριζε
Στο κουρείο θ’ άναβε το ασετυλίνι… Πρόσεχε!

       −εδώ ελλοχεύει
          επανάληψη−

Σ’ το είπα κι άλλοτε σε άλλην ορειβασία
Οι αναμνήσεις βότσαλα που πετούν οι νεκροί εαυτοί σου
Σε άπατη λίμνη με όσα ονειρεύτηκες.

 

Εμφανίσεις: 1327

Περισσότερα...

«Τι ήξεραν και με βάφτισαν Ιωάννη;» του Γιάννη Πλαχούρη

«Τι ήξεραν και με βάφτισαν Ιωάννη;» του Γιάννη Πλαχούρη


η πόλη συνέχιζε την ιστορία με την βροχή

Βασ. Μπατζόγλου, «Μεταίχμιο Γ’»

Πέρασε χθες από εδώ καταιγίδα
Άφησε ανθρώπινη μοναξιά.
Τα ίχνη τα ’πιε ο ποταμός. Οι μάρτυρες;
Βρήκαν το ριζικό τους.
Κάποιους φύτεψε φύκια στον βυθό
άλλους τούς πήγε ως τον γιαλό,
χόρτασε η άμμος.

Ο Ήλιος συνένοχος, σήμερα, λάμπει.
Φόρτωσε τα λάθη στα πάθη του φεγγαριού.

Ζέστη πηχτή, καμιά συμπόνια, χαύνωση
μέρα παρούσα μες στην απουσία της.

Μόνο τα πουλιά υπάρχουν πάντα
λοξά πετάγματα σε γκρίζο και δένδρα,
εικόνες και κελαηδίσματα, αθάνατα
για ν’ απαντούν στην κλειδωμένη γλώσσα
πού πάνε οι αγάπες μας.

Ένα γαρίφαλο είχα, τελευταίο φίλο. 

Το κοιτούσα στον πηγαιμό του.
Τσακισμένη γραμμή, ανθός στον βούρκο 
που ακόμα κι εγώ σε λίγο δεν θα θυμάμαι
πόσα πολλά πρωινά τον είδα
αρχή και τέλος της διαδρομής
άρωμα δίπλα στο σκαλοπάτι μου
διασπώντας τον κύκλο του χώματος. 

Ο θάνατος ζει όσο κρατάνε οι μνήμες.
Τις κοιτάζω που έρχονται. 

Παράμερα στέκουν, ορφανές και ξένες
μες στα παλιά που απλωμένα στεγνώνουν στα σχοινιά τους 
πόθοι, νομίσματα, σεντόνια, συμφορές.

Πίστεψα έφυγαν οριστικά,
Σαλώμη πόλη με ξεγέλασε, τα πέπλα έγδυσε,
κέρδισε δυο λεπίδες πορφύρα και μιαν άβυσσο,
στρόβιλος πέφτει επάνω στο σινί, ήδη γυμνή,
δαγκώνει, λιώνει, καίγεται,
με παίρνει, μ’ έχει
διαμελισμένο έρωτα, άψυχη σάρκα
κι ολοδικό της ρίγος τα νεκρά φιλιά μου. 

 

Ο Γιάννης Πλαχούρης γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα από πατέρα Ηπειρώτη (Τετράκωμο – Τζουμέρκα) και μάνα Μικρασιάτισσα (Αϊβαλί). Εργάστηκε στη δημοσιογραφία (ημερήσιος και περιοδικός Τύπος, ραδιόφωνο) σε διάφορες θέσεις. Έχει γράψει και δημοσιεύσει ποίηση (έντεκα συλλογές), μυθιστόρημα (Ανυπόταχτος), τέσσερα παραμύθια, Καραγκιόζη (Ο Καραγκιόζης και ο Νικοτσάρας), τις σατιρικές Ιστορίες του κυρίου Λαμόγιου, χρονογραφήματα, κριτικές προσεγγίσεις και παρουσιάσεις για το έργο και τα βιβλία πολλών δημιουργών. Ποιήματα και παραμύθια του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, πολωνικά, ρουμάνικα, ουγγρικά, τουρκικά. Υπήρξε συνεργάτης, κατά καιρούς, σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (ΚΛΠ, Έρευνα, Μανδραγόρας, Εξώπολις, Περίπλους κ.ά.) και ιστοσελίδες (diastixo, fractal, artpress). Πέρασε και από τον συνδικαλισμό (ΠΟΕΣΥ, ΕΣΠΗΤ, Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών). Συμμετείχε επίσης στις διοικήσεις διαφόρων πολιτιστικών φορέων (Αετοπούλειο, ΔΕΠΑ Χαλανδρίου, Κέντρο Μικρασιατικού Ελληνισμού Δήμου Νέας Ιωνίας).

 

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα.

 

 

Εμφανίσεις: 1091

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr