Δύο ποιήματα της Σαντάλ Μαγιάρ

Δύο ποιήματα της Σαντάλ Μαγιάρ

μετάφραση: Νίνα Αγγελίδου

 

ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ (αποσπάσματα)

να γράφεις

για να θεραπεύεις
στην ανοιχτή σάρκα
στον πόνο όλων
σ’ εκείνον το θάνατο που αναδύεται
από εμένα και που ανήκει σε όλους

να γράφεις

για να διώχνεις το άγχος που περιγράφει
τους κύκλους του κόνδορα
πάνω από το θύμα

όμως όχι στην ψυχή

στην ψυχή
η εκτίμηση του χρόνου που εκπνέει
και βρίσκεται επάνω
κάτι περισσότερο από τη σιωπή
με μισάνοιχτα μάτια

 

Εμφανίσεις: 1242

Περισσότερα...

«Κέρματα της καταγωγής» του Νίκου Κατσαλίδα

«Κέρματα της καταγωγής» του Νίκου Κατσαλίδα


Σταυροπόδι στα ρηγάτα της αντάρας ο συλλέκτης χάροντας μετράει τους συσσωρευμένους οβολούς του. Κι οι γεμάτες χούφτες μας με κέρματα Απειρωτάν από τους βαθυκόκκινους αμμόλοφους, σφραγίδες αναγλυφικές αθανασίας από τρυπημένες τσέπες των ξωμάχων. Αφού, να περάσεις τον Αχέροντα, ο πεισματάρης χάροντας ζητούσε οβολό, με δεδομένη την εξέχουσα του βασιλιά μας Πύρρου περικεφαλαία και ν’ ακούσει τη ντοπιολαλιά και να πειστεί από το ήρθαμαν και είδαμαν και φύγαμαν, της τονισμένης μας προπαραλήγουσας, πως ήμασταν συμπατριώτες. Και οι οικοδέσποινες ιέρειες γιαγιάδες γδέρνανε τα μάγουλά τους. «Φίδι που μας έφαγε, μαύρα μας αγγελούδια. Να τα πάτε αμέσως εκεί που τα βρήκατε στις ακροποταμιές τ’ αρχαία λύτρα. Κι ουκ εστίν συναλλαγές, όπως μας συμβουλεύουν οι προπάτορες, με οβολούς του χάρου. Και τι ωφελεί αν είμαστε από τα βόρεια βράχια Ηπειρώτες, συντοπίτες με τα ίδια δωρικά αλύγιστα κεφάλια; Κάνει το θεριό υποχωρήσεις για τα δρώμενα του Άδη; Από το σινάφι ξεκινάει και καταβροχθίζει ο άσπλαχνος βαρκάρης». Κι έσκυβα, συλλέγοντας πεσμένους οβολούς από του χάροντα τις φουσκωμένες τσέπες, σε μια άδεια χειροβομβίδα, λάφυρο από τα άγρια φονικά της οικουμένης.

Ο Νίκος Κατσαλίδας είναι ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής, δοκιμιογράφος. Το απόσπασμα είναι από την υπό έκδοση συλλογή Δαφνοπόταμο (Εκδόσεις Τυπωθήτω).

 

Εμφανίσεις: 1382

«Παρίσι, 13/11/2015» της Ελένης Λιντζαροπούλου

«Παρίσι, 13/11/2015» της Ελένης Λιντζαροπούλου


Γεμίζει η καρδιά μου δάκρυα
Πνίγουν τις λέξεις
Σαν σήμερα γέννησα το γιο μου
Πριν τριάντα ένα χρόνια
Κι ήθελα κάθε χρόνο να του γράφω ένα τραγούδι
Όμως δεν το έκανα
Τότε που ήμασταν ακόμη αθώοι
Δεν το έκανα
Τώρα γράφω
Όχι, το τραγούδι μου αυτό
δεν απευθύνεται σ’ εσάς, σε κανέναν από σας
Μη με διαβάσετε όσοι μισείτε
Κι όσοι έχετε μισηθεί, αγνοήστε με
Τα λόγια μου είναι για σας που
Θάψατε ό,τι πολυτιμότερο έχετε
Αύριο, Σήμερα, Χθες
Υπάρχουν ορίζοντες που πρέπει να ξεπεράσεις
για να δεις μπροστά σου
Γιγάντιες μελανές οπές
Υπάρχουν γεγονότα που πρέπει να σε ξεπεράσουν
για να δεις πίσω σου
Γιγάντιες μελανές οπές
Δεν ξέρουμε ακόμη πόσοι είναι οι νεκροί
Μάθαμε όμως πόσοι είμαστε οι μελλοθάνατοι.

[14/11/2015]

 

Εμφανίσεις: 1311

Τέσσερα ποιήματα της Σαντάλ Μαγιάρ

Τέσσερα ποιήματα της Σαντάλ Μαγιάρ

μετάφραση: Νίνα Αγγελίδου

 

ΕΝΑ

Ένα.
Γιατί υπάρχουν περισσότερα.
Περισσότερα βρίσκονται έξω.
Έξω απ’ το δωμάτιο.
Έξω απ’ τα υπόλοιπα δωμάτια.
Έξω απ’ το σπίτι.
Το σπίτι είναι υπερβολικά μεγάλο.
Επεκτείνονται όταν κοιμάμαι.
Γιατί επίσης υπάρχουν πολλά άλλα.
Πρόσφατα υπέστησαν καταστροφές.
Υγρά. Ολοσκότεινα.
Εξαρτάται απ’ τις ημέρες.
Εξαρτάται απ’ τα σύννεφα.
Ακόμα κι απ’ τις εικόνες.
Κυρίως όμως εξαρτάται από τα νήματα.

Το να φεύγεις είναι σαν να βηματίζεις έξω.
Έξω απ’ το δωμάτιο.
Από τη σκέψη, όχι:
δεν υπάρχει. Υπάρχει το νήμα.
Το να φεύγεις είναι να βηματίζεις
έξω απ’ το δωμάτιο με το νήμα.
Το ίδιο το νήμα.

Καμιά φορά κόβεται
το νήμα. Γιατί είναι εύθραυστο
ή γιατί το άλλο δωμάτιο
είναι σκοτεινό. Άθελα,
το τραβάμε και κόβεται.
Τότε μένει η σιωπή.

 

Εμφανίσεις: 1409

Περισσότερα...

Τρία ποιήματα της Τζούτζης Μαντζουράνη

Τρία ποιήματα της Τζούτζης Μαντζουράνη


ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΕΑ

Μέρες απόγνωσης
νύχτες μοναξιάς
βδομάδες, μήνες, χρόνια
προσμονής...
Ένα σου χαμόγελο,
ένα χάδι
που ποτέ δεν έφτασε.
Κάτοικος άγνωστης πόλης
χωρίς διεύθυνση
χωρίς όνομα στο κουδούνι.
Αυτή ήταν πάντα η ζωή μου...

Ουρανός βαρύς και μουντός.
Μέρα βροχερή και υγρή
ενός χειμώνα που μπαίνει
και καταλαμβάνει κάθε κομμάτι
της ψυχής και του κορμιού.
Το ρίγος που σε διαπερνά
δύσκολα μπορείς να πεις
αν είναι από το κρύο
ή από τον φόβο.
Οι ώρες περνούν
χωρίς να μπορείς να διακρίνεις
την αλλαγή στο φως της μέρας.
Σαν να σταμάτησε ο χρόνος
και η ζωή.
Και συ, συνεχίζεις
σ’ ένα δρόμο που
δεν σε βγάζει πουθενά.

 

Εμφανίσεις: 1368

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr