Γιάννης Βαρβέρης: «Ζώα στα σύννεφα»

Κρατώ στα χέρια μου ευλαβικά το ποιητικό «αντίο» του εκλιπόντος Γιάννη Βαρβέρη. Διαβάζω:

Θέλει χιόνι πολύ

για να τσουλήσουν τα έλκηθρα

μέχρι τη φάτνη τ' Ουρανού. (σελ. 11)

Κάθε ποιητής είναι μεταφυσικός, αφού κινείται σε μια άλλη διάσταση, πέρα από τον συμβατικό τρισδιάστατο ευκλείδειο κόσμο μας ή τον τετρασδιάστατο αϊνσταϊνικό χωρόχρονό μας. Η πέμπτη διάσταση είναι το «πρώτο σκαλί» της Ποίησης, για το οποίο μιλάει τόσο σεμνά κι εύστοχα ο Καβάφης. Οι ποιητές είναι ανώτερα πνεύματα, που κατέρχονται για να θυσιαστούν στην ανανέωση των εποχών. Αυτοί σπαράσσονται, τρώνε τις σάρκες τους προκειμένου να μεταδώσουν ένα μήνυμα, ενώ «εις την οδόν έξω ουδέν ακούουν οι λαοί». Και πεθαίνουν πικραμένοι, απογοητευμένοι, προδομένοι και καταφαγωμένοι από το κοινό της αρένας που έχει γίνει η δημόσια πνευματική ζωή μας. Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που τηρούν την ορθή απόσταση από το «θηρίο» της Κοινής Γνώμης, που αρθρώνουν τον λόγο τους δίχως να εκτίθενται ιδιαίτερα στα σαρκοβόρα ένστικτα των θαμώνων του νεοελληνικού καφενείου...

Οι άνθρωποι είναι μοχθηροί

μην ενοχλείτε αν δεν μπορείτε να ξεφύγετε

προσέχετε ειδικά τον Αύγουστο, παιδιά μου

ελέγχετε τη βουλιμία σας

κρατήστε τη γραμμή σας

λεν οι γονείς κι οι δάσκαλοι

στις νεαρές, άπειρες μύγες.

Έτσι αποκαρωμένες και βαριές

τις βρίσκουνε παλάμες και μυγοσκοτώστρες.

**

Ω Αύγουστε, Αύγουστε

ουδέν ακούουν οι λαοί. (σελ. 58)

Ο Γιάννης Βαρβέρης, πολυγραφότατος και πολύπλευρος, έφυγε «νωρίς» (όπως είθισται να λέμε), αργά όμως για να ξεκουράσει την ψυχή του από την τύρβη του βίου. Άφησε μιαν ακέραια ποιητική συλλογή, που εκδόθηκε μετά το φευγιό του υπό τον τίτλο Ζώα στα σύννεφα. Το οξύμωρο αυτών των τριών λέξεων αποτυπώνει ανάγλυφα στη σκέψη μας την αντίφαση του «άθεου» πνευματικού δημιουργού με τη βαθιά πίστη της ύπαρξης μιας άλλης, άυλης ενέργειας, που επιβιώνει ακόμα και της μεταστάσεώς μας.

Μήπως είμαστε άγγελοι σε κορμιά θηλαστικών; Μήπως είμαστε εξ ορισμού ασύμβατοι με το πνεύμα μας; Μήπως το πείραμα που λέγεται «Γαία» απαιτεί διαρκώς εθελοντές που θα κλάψουν βαθιά μέσα τους, όταν κλειστούν στη φυλακή του σώματος, και θα γιορτάσουν, όταν απελευθερωθούν από τη σάρκινη φυλακή τους; Χωρίς να παραπέμπουμε απαραίτητα στον Πλάτωνα ή σε σύγχρονες δοξασίες και παραδόσεις περί μετενσαρκώσεως, οι περισσότεροι πνευματικοί άνθρωποι και ειδικά οι λογοτέχνες δημιουργοί εγγράφουν το έργο τους στον διαχρονικό χώρο του αιθέρα, στην πέμπτη εκείνη διάσταση όπου όλα –τα σημαντικά– είν' ορατά εσαεί.

Οι μύθοι περί ζώων σ' αυτά τα στερνά ποιήματα του Γιάννη Βαρβέρη λειτουργούν ως παραβολές που μιλούν γι' ανθρώπινες συμπεριφορές, λάθη και πάθη, με τον σαρκασμό και την ειρωνεία ενός φιλοσόφου που δεν αποσκοπεί σε τίποτα, αφού δεν έχει πια τίποτα να κερδίσει ή να χάσει.

Έγραψε ποιήματα για ζώα

ποτέ του δεν τ' αγάπησε.

Γι' αυτό κι εκείνα δεν του φανερώσαν

τα πιο βαθιά τους μυστικά. (σελ. 94)

Αυτοσαρκασμός σοφού. Κατάλληλο για επιτύμβιο.

Ζώα στα σύννεφα
Γιάννης Βαρβέρης
Κέδρος
102 σελ.
Τιμή € 11,00


 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΠΟΙΗΣΗ
Παυλίνα Μάρβιν: «Ιστορίες απ’ όλον τον κόσμο μου»

«Ααχ! Ψυχή μου. Τίποτε δεν είδες στην ζωή σου, τίποτε!» Γ. Μ. Βιζυηνός, «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» Υπέροχοι είναι οι λογοτεχνικοί συνειρμοί! Έρχεται εδώ, στο βιβλίο της Παυλίνας Μάρβιν, στο...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER