Μαρία Φακίνου: «Ανατομία κόρης» κριτική του Μάνου Κοντολέων

Μαρία Φακίνου: «Ανατομία κόρης»

Ο κεντρικός –μια και ο μόνος– άξονας που διαπερνά όλες τις σελίδες είναι η ανίχνευση στιγμών της ζωής μιας ανήλικης κόρης, ενός κοριτσιού από τα πρώτα παιδικά του χρόνια ως την είσοδο στην εφηβεία.

Ο κόσμος ενός ατόμου σε αυτή την ηλικία είναι κυρίως ο μικρόκοσμος της οικογένειας. Πατέρας, μητέρα, αδελφός. Μέσα από τον τρόπο που βιώνει τις σχέσεις όλων αυτών των ανθρώπων θα διαμορφωθεί τελικά και η ενήλικη προσωπικότητα και η στάση της απέναντι σε έναν πλέον ευρύ περίγυρο.

Η συνειδητοποίηση της γυναικείας ταυτότητας, η αντιπαλότητα των φύλων, το ξύπνημα της σεξουαλικότητας, η διεκδίκηση του μυστικού μιας ιδιωτικής θέασης του κόσμου – όλα αυτά έρχονται με έναν ασθμαίνοντα τρόπο να αναζητήσουν την αναγνώρισή τους.

Η Μαρία Φακίνου, μαζί με τις καταγραφές συναισθημάτων, συνθέτει συγχρόνως και τον τρόπο ζωής μιας μέσης οικογένειας της δεκαετίας του ’80.

Οι πρώτες προσπάθειες εκσυγχρονισμού των οικογενειακών σχέσεων, καθώς η ελληνική κοινωνία ανοίγεται προς τις επιδράσεις της δυτικής κουλτούρας, φέρνουν στην επιφάνεια και τη δυνατότητα ενός παιδιού να διαμορφώνει και τον τρόπο που οι άλλοι θα το αντιμετωπίσουν όπως και τον αντίστοιχο τρόπο που το ίδιο χειρίζεται τους άλλους.

Η συνειδητοποίηση της γυναικείας ταυτότητας, η αντιπαλότητα των φύλων, το ξύπνημα της σεξουαλικότητας, η διεκδίκηση του μυστικού μιας ιδιωτικής θέασης του κόσμου – όλα αυτά έρχονται με έναν ασθμαίνοντα τρόπο να αναζητήσουν την αναγνώρισή τους.

«Και τελικά η ενηλικίωση διαμορφώνεται προτού εικονογραφηθεί».

«Μάθαμε ότι τα όρια είναι ρευστά, δεν ωφελεί να τα θέτουμε εκ των προτέρων. Μέχρι σήμερα φαντάζομαι αυτή την εικόνα, των ορίων, σαν ένα αφρισμένο νερό που γίνεται χωμάτινο παρασύροντας στην πορεία του χαλίκια, συρματοπλέγματα, σχέσεις».

Έχουμε, λοιπόν, μια ενδιαφέρουσα χαρτογράφηση της διαμόρφωσης της θηλυκής ταυτότητας των γυναικών που σήμερα είναι κάπου γύρω στα σαράντα τους χρόνια.

Μα το ίδιο ενδιαφέρουσα είναι και η αφηγηματική τεχνική.

Μικρά κείμενα, σύντομες προτάσεις, επιλογές καθημερινότητας που σηματοδοτούν το διαχρονικό αποτύπωμα.

Η πεζογραφία την ώρα που με καθαρότητα εκφράζεται, την ίδια στιγμή λες και φλερτάρει με την ποιητική φράση.

«Έμαθα το σπίτι μας ψηλαφίζοντάς το».

«… προετοιμάζοντας τον εαυτό μου για την καταιγίδα που ακόμα δεν είχε χτυπήσει τον Κήπο της Εδέμ».

«Τα γκαρσόνια της παραθαλάσσιας ταβέρνας κάθονται ακουμπώντας τα ξυπόλυτα πόδια πάνω στα παπούτσια τους. Καπνίζουν και αστειεύονται μεταξύ τους. Ένα γκέτο».

Μια πρόταση ανανέωσης της αφηγηματικής φόρμας όπου ξεκάθαρα επιζητά τη συμμετοχή του αναγνώστη ώστε να απελευθερωθεί η δυναμική μιας σύγχρονης λογοτεχνίας.

 

Ανατομία κόρης
Μαρία Φακίνου
Αντίποδες
80 σελ.
ISBN 978-618-5267-02-5
Τιμή: €7,00

001 patakis eshop


 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Πατρίσια Χάισμιθ: «Καταδίωξη στη Βενετία»

Μίσος, φόβος κι εκδίκηση H Πατρίσια Χάισμιθ (Φορτ Ουόρθ, Τέξας, 19 Ιανουαρίου 1921-Λοκάρνο, Ελβετία, 4 Φεβρουαρίου 1995), θεωρείται μία από τις σημαντικότερες συγγραφείς στην αστυνομική λογοτεχνία, εκείνη που έδωσε άλλη...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Παναγιώτης Κουσαθανάς: «Ασύνταχτα μένουν τα δύσκολα»

Ο τόπος και η ψυχή του – μύθος και ιστορία της νήσου Μυκόνου Όσοι αγαπούν την ανάγνωση, όσοι βλέπουν τα βιβλία σαν μια νοητή προέκταση και του χεριού και της σκέψης, αυτοί θα καταλάβουν τι εννοώ λέγοντας ότι...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Γιώργος Δουατζής: «Ο μουσουργός»

Ο Αλέξανδρος ήταν το καμάρι της μητέρας του. Έπαιζε υπέροχα πιάνο κι αυτή του το ζητούσε επίμονα να παίξει για να τον ακούσουν οι συγγενείς και φίλοι που έρχονταν στο σπίτι. Πόσο καμάρωνε, που ήταν...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 7
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER