Ελένη Καραγιάννη

Με εμπνέουν οι άνθρωποι και οι ανθρώπινες ιστορίες. Με εμπνέει η αέναη επιθυμία ζωής που επιμένει παρά τις ατέλειες, γιατί ακριβώς πηγάζει από την ατέλεια. Με εμπνέει η αποδοχή, η ταπεινή συμφιλίωση με τα πράγματα που δεν μπορείς να αλλάξεις, ενώ θεριεύει η θέληση να επιμένεις να αλλάξεις εκείνα που μπορείς. Είναι ακριβώς η στιγμή που ελευθερώνονται οι δυνατότητες, καθώς έχουν αναγνωριστεί οι περιορισμοί.

Τα έλλογα όντα πλάσθηκαν το ένα για το άλλο, έλεγε ο Μάρκος Αυρήλιος. Είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλο. Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς ανθρώπινες σχέσεις. Λαχταράμε την κοντινότητα, ενώ ταυτόχρονα τη φοβόμαστε. Φοβόμαστε ότι θα μας πληγώσει ο άλλος, όταν του επιτρέψουμε να μπει στον μυστικό κήπο της ψυχής. Φοβόμαστε μήπως μας απορροφήσει, μήπως χάσουμε τον εαυτό μας, μήπως χάσουμε την ελευθερία μας. Φοβόμαστε μήπως η κοντινότητα αποκαλύψει τις ατέλειες και τα σκοτεινά σημεία μας, όμως ασυνείδητα γνωρίζουμε ότι μόνο μέσα από το καθρέφτισμα στα μάτια των άλλων θα γνωρίσουμε τον εαυτό μας.

Η υπερεμπλοκή οδηγεί πολλές φορές στη διακοπή σχέσης. Η διακοπή σχέσης και η απομόνωση οδηγεί με τη σειρά της στην υπερεμπλοκή.

Λαχταρούμε ως άνθρωποι την κατανόηση, την αίσθηση του ανήκειν, το μοίρασμα της λύπης που λιγοστεύει και το μοίρασμα της χαράς που διπλασιάζεται. Πολύτιμο εργαλείο ο λόγος, καθώς παν ό,τι λεκτικοποιείται, εξανθρωπίζεται.

Ψάχνουμε τις κατάλληλες λέξεις για να εκφραστούμε, ψάχνουμε τα ρήματα, τα επίθετα, τις μεταφορές. Όμως βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε ότι οι σωστές λέξεις παράγονται από επώδυνες εσωτερικές διεργασίες. Πώς να μιλήσουμε στον γονιό που αποχαιρετάει τη ζωή; Πώς να εκφράσουμε στο παιδί μας την αγάπη και το ενδιαφέρον μας, όταν παρεξηγεί τη στάση μας; Πώς να αγγίξουμε αυτά που μας δυσκολεύουν και απαιτούν διαπραγμάτευση; Γιατί, όπως λέει ο André Breton, «Μία λέξη κι όλα χάνονται, μία λέξη κι όλα σώζονται».

Τότε, θυμάσαι, μου είπες εκείνη τη φράση, τότε που είχα απελπισθεί, τότε που δεν ήθελα να προσπαθήσω.

Πού πάνε οι λέξεις, τι γίνονται τα λόγια... Η μνήμη διαλέγει επιλεκτικά τι θα θυμηθεί.

Θυμάσαι;

Οι αγαπημένοι και η δική τους μνήμη: αντίσταση στην προσωπική λήθη. Η α-λήθεια το αντίθετο της λήθης, αυτό που αντέχει στον χρόνο. Κι οι άνθρωποι αλλάζουν όταν εμπιστευτούν τη δύναμη της αλληλεπίδρασης και της εσωτερικής διεργασίας.

Με εμπνέουν οι άνθρωποι και οι ανθρώπινες ιστορίες. Με εμπνέει η αέναη επιθυμία ζωής που επιμένει παρά τις ατέλειες, γιατί ακριβώς πηγάζει από την ατέλεια. Με εμπνέει η αποδοχή, η ταπεινή συμφιλίωση με τα πράγματα που δεν μπορείς να αλλάξεις, ενώ θεριεύει η θέληση να επιμένεις να αλλάξεις εκείνα που μπορείς. Είναι ακριβώς η στιγμή που ελευθερώνονται οι δυνατότητες, καθώς έχουν αναγνωριστεί οι περιορισμοί. Με εμπνέει η αναζήτηση της ομορφιάς σε όλες τις εκφάνσεις της, η λαχτάρα για το καλύτερο, η ελπίδα μετά την απελπισία, η ανάρρωση μετά την αρρώστια, η δύναμη να ονομάζεται το τραύμα και στη συνέχεια η υπέρβασή του.

Και είναι συναρπαστικό το παιχνίδι με τις λέξεις, καθώς μεταμορφώνονται σε εικόνες, ιδέες, συναισθήματα, αξιοποιώντας τον τεράστιο πλούτο της ελληνικής γλώσσας.

Μικρές ανάσες Ελένη Καραγιάννη Αρμός
Μικρές ανάσες

Ελένη Καραγιάννη
Αρμός
208 σελ.
Τιμή € 13,50

Βρείτε το εδώ.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΣΕ Α' ΠΡΟΣΩΠΟ
Ο Hero Hokwerda σε α΄ πρόσωπο

Ο δρόμος μου προς τον Δημήτρη Χατζή Στο «κλασικό γυμνάσιο» της Ολλανδίας, τη δεκαετία του ’60, έκανα πέντε χρόνια αρχαιοελληνικά (και έξι χρόνια λατινικά). Ο καθηγητής όμως που είχα αρκετά χρόνια για τα αρχαία...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 7
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER