A+ A A-

«Κατά της Ποίησης – μικρό ανθολόγιο» του Αποστόλη Ηλιόπουλου

«Κατά της Ποίησης – μικρό ανθολόγιο» του Αποστόλη Ηλιόπουλου


Με αφορμή στίχους του Λειβαδίτη και τον εορτασμό της Ημέρας Ποίησης

 

Θα με ξαναβρείτε στα ωραιότερα ποιήματα του άλλου αιώνα (…)
Τάσος Λειβαδίτης

 

Τάσος Λειβαδίτης, Γιορτή

Καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί τα γράφω όλα αυτά, κι αν θα
παρηγορήσουν ποτέ κανέναν, προτιμούσα, λοιπόν, να μένω γονατιστός
(ήταν το δικό μου σπίτι), όμως, γρήγορα, έχανα τον ειρμό με
τον ίσκιο εκείνων των μεγάλων φτερών πάνω στον τοίχο, ενώ
ήμουν ολομόναχος στην κάμαρα, έτρεχα τότε στο απάνω πάτωμα,
ψάχνοντας, κι ύστερα πιο πάνω, ως πέρα τους εξώστες. Ώσπου
όταν ξανακατέβαινα είχε τελειώσει η γιορτή.

Άνοιγα τότε την πόρτα και κοίταζα ήρεμος τη νύχτα, επειδή
τίποτα δεν άλλαζε, κι ο καθένας ζει με τον τρόπο του την αιώνια
παραπλάνηση.

 

I.

(…) οι ποιητές ονειρεύονται ρωμαϊκές γιορτές ή αρνούνται να πεθάνουν,
κατά τα άλλα συνήθως καίγομαι
(Τάσος Λειβαδίτης)

Γιάννης Τζανετάκης, Εορτάζει

Όσο το τίποτα εορτάζει, θα πενθεί
το κάτι. Μ’ έκανες από φρύγανα
πιάνω εύκολα φωτιά.
Και τόσος μόνο μένω για να βρει
κι η επόμενη να κάψει.
Ό,τι ελπίζω το παλιώνω πριν το δω
απ’ την ψυχή μου γέρασε
πιο γρήγορα το μάτι.

 
ΙI.

(…) πίναμε όλη νύχτα, «ακούς αυτήν την υπέροχη μουσική;» τον ρώτησα,
«δεν είναι μουσική, μου λέει. Εγώ καταστρέφω τη ζωή μου».
(Τάσος Λειβαδίτης)

Γιάννης Κοντός, Τα οστά (20.)

Απάνω στα σκοτωμένα ποιήματα
γράφονται άλλα ποιήματα.
Έτσι συνεχίζεται η καταστροφή
του κόσμου.

 

III.

Όλοι γύρισαν. Μόνον οι ποιητές έμειναν για πάντα εκεί. (Τάσος Λειβαδίτης)

Γιώργος Μαρκόπουλος, Οι ποιητές

Τα βράδια οι διαβάτες
περνούν μέσα από τα πάρκα για να κόψουν δρόμο.

Εμείς τους βλέπουμε.
Ή, μάλλον, βλέπουμε την καύτρα του τσιγάρου τους.

 

IV.

(…) ώσπου η σελήνη έγερνε πάνω στο λόφο, αιμόφυρτη – σαν τον ποιητή
πάνω σ’ αυτό το πεπαλαιωμένο αλφάβητο.
(Τάσος Λειβαδίτης)

Αντώνης Φωστιέρης, Στους κριτικούς

Η ποίηση απαντάει στους κριτικούς με ποίηση
Όπως η φύση στους σοφούς σα φύση,
Κι ένα τεράστιο κύμα αδιαφορίας καβαλάει τα κράσπεδα
Σαρώνοντας τις πολιτείες απ’ τους μάταιους στίχους.

Άλλοτε λέω:
Οι στίχοι
Είναι τα στάχυα που θέρισαν
Ελισσόμενες μέρες
Και παίρνοντας φωτιά ξεκίνησαν
Σ’ ονειρώδη ουρανό.

Λυπάμαι
Που μάλλον μιλάω
Μια γλώσσα νεκρή.
Δεν πιστεύω βεβαίως σε ανάσταση·
Πιστεύω
Εντούτοις
Με πάθος
Στο
Θάνατο.

 

V.

 (…) απλώς προσπάθησα να σχεδιάσω ένα όνειρο
πάνω στην άμμο της λησμονιάς. (Τάσος Λειβαδίτης)

Σταμάτης Πολενάκης, Η θαυματουργός εικόνα

Όσο κι αν κοιτάζουμε τα πράγματα,
δεν μπορούμε πλέον
να φανταστούμε τα αρχέτυπά τους.
Αυτό το ποίημα είναι απλώς
ένα κομμάτι του μεγάλου χαμένου
ονείρου απ’ το οποίο σώθηκαν
ελάχιστες λέξεις που κι αυτές
θα ξεχαστούν όπως όλα.
Όπως ξεχάστηκε το όνειρο
του βαριά άρρωστου παιδιού
που κάποτε είδε μέσα σε μια έκλαμψη
την τεθλιμμένη σκιά της μητέρας του
να στέκεται στην πόρτα του δωματίου
μ’ ένα αναμμένο κερί στο χέρι.

 

VI.

(…) γιατί κι η ποίηση είναι σαν μια εξομολόγηση αργά τη νύχτα,
σ’ ένα πρόσωπο που άξαφνα πέθανε
και μεις συνεχίζουμε να μιλάμε.
(Τάσος Λειβαδίτης)

Αλέξιος Μάινας, Τι είναι το καλό στιλ

Τις προάλλες σε μια γιορτή
ενός καθηγητή φιλοσοφίας
συζητήθηκε η νοηματική παλέτα
της λέξης στιλ.
Ω θε μου, όλη αυτή η κούραση
όλων αυτών των ετών.

 

VII.

(…) λυπηθείτε τους ποιητές που τους τρελαίνουν δυο δισεκατομμύρια εκδοχές
για έναν μοναδικό κόσμο…
(Τάσος Λειβαδίτης)

Δημήτρης Πέτρου, Οικογενειακός γιατρός

Τρεις μέρες πάλευε στη ζούγκλα του ιατρείου.

Μάγοι ιθαγενείς φυσοκάλαμα θεραπευτικά φυτά
θηρία και τυφώνες τού έπνιγαν τη φωνή.

Δίπλα
βάρκες με άλλους ασθενείς κωπηλατούσαν ήρεμα
τον έδειχναν με το δάχτυλο έβγαζαν φωτογραφίες.

Τον είδε ο γιατρός.
Είπε να κόψει τα ποιήματα το βράδυ.

 

VIII.

(…) Και μόνον η ποίηση δεν είναι το ταξίδι
αλλά ο πικρός γυρισμός.
(Τάσος Λειβαδίτης)

Δημήτρης Καρακίτσος, Η γάτα του Μπρουνέι

Στα ταξίδια μου δεν ξέρω
Τι το ασυλλόγιστο με ρημάζει σε νοσταλγίες

Κι ενώ τις περισσότερες φορές έλεγα
Πως ήμουν καλά: γράφοντας στίχους

Ψάχνοντας ερημιές. Κι ακόμη πως
Εδώ, έχω βλέμμα μεγάλο: κατεβαίνεις

Σε κάτι λιμάνια με φοινικιές, ποδήλατα,
Γάτες, γυναίκες, ψάθινα καπέλα.

Η τράπουλα του Διαμαντή άλλες φορές χορεύει
Και χάνονται τάχα ψευτοπεριουσίες: μια χούφτα φιστίκια.

Κατάντια! Ένας άνθρωπος που ζει δίχως
Να ζει. Που ονειρεύεται ενώ ζει.

 

IX.

Πανάρχαιο, σκοτεινό παιχνίδι, όπου ο ποιητής ξέρει να χάνει
με μιαν απρόβλεπτη κίνηση.
(Τάσος Λειβαδίτης)

Ανδρέας Κεντζός, Άγνωστος λόγος

Ποιητές απήγγειλαν τα ωραία ποιήματά τους
και ξάφνου στο πίσω δωμάτιο γι’ άγνωστο λόγο
δυο γυναίκες άρχισαν να βρίζονται αισχρά
Αμέσως εκεί μετατοπίστηκε όλο το ενδιαφέρον

 

X.

(…) ο ποιητής χάνεται για μια λέξη, οι εραστές για μιαν απάντηση (Τάσος Λειβαδίτης)

Πέτρος Σκυθιώτης, Συνθήκη Ισορροπίας (27.)

Όλη αυτή είναι η περιουσία μου

της φώναξε
δείχνοντας μια βιβλιοθήκη χειρόγραφα
και βιβλία

εκείνη
τον κοίταξε πικραμένη

το ίδιο κι εκείνος

και ξάπλωσαν μαζί
πάνω στο γραφείο
αυτός
κι η κατακόκκινη

καρδιά του

 

ΦΙΛΙΚΑ SITE

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr