Οχτώ ποιήματα της Χίλντε Ντομίν

 

ΑΝΑΧΩΡΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ

Αγαπώ αυτή τη γυμνή χώρα
και δεν διεκδικώ τίποτα.

Μόνο το χρόνο
για να είμαι
μόνη με το χρόνο.

Και να κοιτάζω ένα σύννεφο
ή το ξεθώριασμα
της νύχτας.

Με τη νοσταλγία που είχα πάντα
και το φόβο
του σήμερα.

 

ΟΛΑ ΜΟΥ ΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ      

Όλα μου τα καράβια
ξέχασαν τα λιμάνια
και τα πόδια μου το δρόμο.
Δεν σπέρνει και δεν θερίζει κανείς
γιατί δεν υπάρχει παρελθόν
ούτε μέλλον,
ούτε καν σκηνικό στο παρόν.

Μόνο η μικρή
τρυφερή απόσταση
μεταξύ μας,
που δεν τη λιγοστεύεις.

 

ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Τους πιο δύσκολους δρόμους
τους περπατάμε μονάχοι,
η απογοήτευση, η απώλεια
η θυσία
βιώνονται στη μοναξιά.
Ακόμα και ο νεκρός που ανταποκρίνεται σε κάθε κάλεσμα
και δεν αρνείται καμία χάρη
δεν μας συμπαραστέκεται
και περιμένει να δει
αν τα καταφέρουμε.
Τα χέρια των ζωντανών που απλώνονται
χωρίς να μας φτάνουν
είναι σαν τα κλαδιά των δέντρων μες στο χειμώνα.
Όλα τα πουλιά σιωπούν.
Ακούμε μόνο το δικό μας βήμα
και το βήμα που δεν έχουμε κάνει ακόμη
που όμως θα κάνουμε.
Να σταθούμε και να κοιτάξουμε πίσω
δεν ωφελεί. Πρέπει
να προχωρήσουμε.

Πάρε ένα κερί στο χέρι
όπως στις κατακόμβες,
η μικρή φλόγα σιγοσβήνει.
Και όμως, αν έχεις περπατήσει πολύ,
το θαύμα δεν αποκλείεται,
επειδή το θαύμα συμβαίνει πάντα,
και επειδή χωρίς τη θεία χάρη
δεν μπορούμε να ζήσουμε:
το κερί φωτίζεται από την ελεύθερη πνοή της ημέρας,
θα το σβήσεις χαμογελώντας
όταν φτάσεις στον ήλιο
και ανάμεσα στους ανθισμένους κήπους
θα βρίσκεται η πόλη μπροστά σου,
και στο σπίτι σου
θα είναι για σένα το τραπέζι στρωμένο στα λευκά.
Και οι θνητοί ζωντανοί
και οι αθάνατοι νεκροί
θα σου προσφέρουν το ψωμί και θα σου δίνουν το κρασί –
και εσύ θα ακούσεις πάλι τις φωνές τους
πολύ κοντά
στην καρδιά σου.

 

ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ

Από το δέντρο τ’ ουρανού
έπεσαν τα σύννεφα στη γη.
Η χώρα λεκιάστηκε
από μεγάλα σκουρόχρωμα φύλλα.

Στις οδούς των Λυπημένων
βάφονται τα πλαίσια των παραθυριών
στο χρώμα τ’ ουρανού
στο χρώμα του ήλιου
στα σπίτια χωρίς φως.

Περιστερώνες στις σκεπές
για ένα χθες με ανοιχτόχρωμα φτερά,
που δεν ξαναγυρνά.

Μόνο το καμπάνισμα στην άκρη του δάσους.
Κύματα ήχου από μικρές καμπάνες
που φτάνουν μέχρι το δωμάτιο.
Βγάλε τα παπούτσια,
βρέξε τα πόδια.

Μην περιμένεις τίποτα
παρά μόνο τις μικρές καμπάνες
να σημάνουν
στην άκρη του δάσους.

 

ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΓΙΑ ΣΤΗΡΙΓΜΑ

Ετοιμάζω το δωμάτιό μου στον αέρα
ανάμεσα σε ακροβάτες και πουλιά:
το κρεβάτι μου στο τραπέζιο του συναισθήματος
όπως μια φωλιά στον άνεμο
στην απόλυτη άκρη του κλαδιού.

Αγοράζω μια κουβέρτα από το πιο τρυφερό μαλλί
των απαλά χτενισμένων αρνιών που
στο φεγγαρόφωτο
περνούν σαν λαμπυρίζοντα σύννεφα
πάνω από τη στέρεη γη.

Κλείνω τα μάτια μου και βυθίζομαι
στα μαλλιά των πιστών ζώων.
Θέλω να νιώσω την άμμο στις μικρές οπλές
και να ακούσω το θόρυβο του σύρτη
που κλειδώνει το βράδυ την πόρτα του στάβλου.

Όμως κείτομαι στα πούπουλα των πουλιών, αιωρούμενη ψηλά στο κενό.
Ζαλίζομαι. Δεν αποκοιμιέμαι.
Το χέρι μου
γυρεύει να κρατηθεί από κάπου και βρίσκει
για στήριγμα μόνο ένα τριαντάφυλλο.

 

ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ

Ωραιότερα είναι τα ποιήματα της ευτυχίας.

Όπως το άνθος είναι ωραιότερο από το κοτσάνι
που το γεννά
έτσι είναι ωραιότερα τα ποιήματα της ευτυχίας.

Όπως το πουλί είναι ωραιότερο από το αυγό
όπως είναι ωραίο το πρώτο φως της ημέρας
έτσι είναι ωραιότερη η ευτυχία.

Και ωραιότερα είναι τα ποιήματα
που εγώ δεν θα γράψω.

 

ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ

Μην απελπίζεσαι
μα άπλωσε το χέρι
στο θαύμα
τρυφερά
όπως θα πλησίαζες ένα πουλί.

 

Η Γερμανοεβραία ποιήτρια Χίλντε Ντομίν γεννήθηκε στην Κολωνία το 1909 και πέθανε στη Χαϊδελβέργη το 2006. Έζησε συνολικά 22 χρόνια εξόριστη στην Ιταλία, στην Αγγλία, στη Δομινικανή Δημοκρατία και στην Ισπανία. Για την ίδια την Ντομίν, η ζωή της ήταν στενά συνυφασμένη με το ποιητικό της έργο, καθώς θεωρούσε τα ποιήματά της «ανθολόγιο» της ζωής της. Οι εικόνες και τα σύμβολα στην ποίησή της αποτυπώνουν απόλυτα τα συναισθήματα κάθε ανθρώπου που βιώνει τον ξεριζωμό και την απώλεια της πατρίδας. Η Πόλη της Χαϊδελβέργης θέσπισε το 2006 το «Βραβείο Χίλντε Ντομίν – Λογοτεχνία στην εξορία», το οποίο απονέμεται σε ποιητές που πραγματεύονται στο έργο τους τη μετανάστευση και την εξορία.

 

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Άδηλον τραύμα» της Ελένης Λιντζαροπούλου

Πόσο με πληγώνουν οι Κούροι αυτοί που εγκαταλείφθηκαν γιατί ράγισανΠόσο μου βαραίνουν τα μάτια Δεν είναι άγνοια Ανοησία ή ντροπή Είναι που ξέρω καλά Πως αυτά τα ξαπλωμένα αγάλματα Έδειχναν Πολύ...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Περίμενέ με» του Κονσταντίν Σίμονοφ

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη Το 1940, ο Κονσταντίν Σίμονοφ (1915-1979) γνώρισε και ερωτεύθηκε την πολύ αγαπητή στο κοινό ηθοποιό Βαλεντίνα Σερόβα, για την οποία έγραψε ένα ερωτικό ποίημα που έγινε πασίγνωστο στη...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Πέντε ποιήματα του Νίκου Μυλόπουλου

Ήρωες της επιβίωσης Ο αέρας γλιστρούσε απ’ τα πρόσωπα στη σκουριά Η βροχή γλύκιζε τα χείλη στη φαντασία Αρχίζαμε τότε τελευταίο ίσως ταξίδι στον έρωτα Εμπειρίες αξόδευτες και ρίγη ηδονικά στο μυαλό στοιβαγμένα Με λαιμό...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER