Τρία ποιήματα του Πιερ Ρεβερντί

ΜΟΝΟΤΟΝΗ ΜΕΡΑ
Φταίει το νερό που η στέγη γλιστράει
φταίει η βροχή που λιώνουν τα πάντα
το πετρέλαιο, το αλκοόλ και το κεράκι μου
βάλανε φωτιά, κάψανε το σπίτι.
*
Κήπος δίχως πουλιά
κήπος αθόρυβος
μαύρα θα δρέψετε άνθη
τα φύλλα δεν είναι ποτέ τους πράσινα
τ' αγκάθια είναι όλα τους κόκκινα
και τα χέρια σας ματωμένα.
*
Στη μεσιανή αλέα περνά μια λιτανεία
απ' το παράθυρο της πεθαμένης
όπου καίει μια λαμπάδα
βγαίνει ψαλμωδία αργόσυρτη.
*
Ήταν εκείνη και η άλλη
ήτανε και η γειτόνισσα
όλοι ψέλνουν και σου παίρνουν το κεφάλι
και στα σκαλοπάτια που τους ακούς να γελάνε
κάποιος πέφτει και μπήγει μια κραυγή
ένα σκυλί το βάζει στα πόδια.
*
Ακούς που κλαίει μόνο η βροχή.

ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΦΟΡΙΑ
Η εσπέρα βασιλεύει, κλείνει κάποια πόρτα
είμαστε στην άκρην άκρη του δρόμου
στη σκιά
κοντά στο ρυάκι που τα 'χει όλα μαζεμένα.
*
Αν υπάρχει ακόμα φως
ξεκινά η γραμμή προς το άπειρο.
*
Το νερό ανεβαίνει σαν τη σκόνη.
*
Η σιωπή κλείνει τη νύχτα.

Ο Pierre Reverdy (1889-1960), παρόλο που πέρασε από όλα τα πρωτοπόρα κινήματα του μοντερνισμού του 20ού αιώνα –από τον κυβισμό, τον ντανταϊσμό και τον υπερρεαλισμό–, έμεινε τελικά ένας μεγάλος αυτόνομος ποιητής, στο έργο του οποίου γονιμοποιήθηκε η πραγματικότητα από τον μυστικισμό.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Άδηλον τραύμα» της Ελένης Λιντζαροπούλου

Πόσο με πληγώνουν οι Κούροι αυτοί που εγκαταλείφθηκαν γιατί ράγισανΠόσο μου βαραίνουν τα μάτια Δεν είναι άγνοια Ανοησία ή ντροπή Είναι που ξέρω καλά Πως αυτά τα ξαπλωμένα αγάλματα Έδειχναν Πολύ...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Περίμενέ με» του Κονσταντίν Σίμονοφ

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη Το 1940, ο Κονσταντίν Σίμονοφ (1915-1979) γνώρισε και ερωτεύθηκε την πολύ αγαπητή στο κοινό ηθοποιό Βαλεντίνα Σερόβα, για την οποία έγραψε ένα ερωτικό ποίημα που έγινε πασίγνωστο στη...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Πέντε ποιήματα του Νίκου Μυλόπουλου

Ήρωες της επιβίωσης Ο αέρας γλιστρούσε απ’ τα πρόσωπα στη σκουριά Η βροχή γλύκιζε τα χείλη στη φαντασία Αρχίζαμε τότε τελευταίο ίσως ταξίδι στον έρωτα Εμπειρίες αξόδευτες και ρίγη ηδονικά στο μυαλό στοιβαγμένα Με λαιμό...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER