«Έρωτας δεν υπάρχει» της Μαρίας Ρουσάκη

«Έρωτας δεν υπάρχει» της Μαρίας Ρουσάκη

Αυτές οι Ιταλιδούλες... σκέφτεσαι και ο νους σου πλημμυρίζει από εικόνες που δεν πρόκειται να ζήσεις πολύ σύντομα ξανά.

Στον δρόμο προς το Κολωνάκι χτυπάει το κινητό. Εμφανίζεται το αναμενόμενο όνομα.

«Έλα», λες κοφτά.

«Γύρισες;»

«Ναι».

«Έρχεσαι;»

Δυστυχώς θες να πεις, αλλά απαντάς: «Ναι».

«Καλά πήγε στην Ιταλία;»

«Αρκετά».

«Σου έχω μια έκπληξη».

Χέστηκα θες να πεις, αλλά λες: «Ωραία».

Μέχρι να κλείσεις το κινητό, το τσιγάρο έχει σβήσει μαζί με την ηδονή. Δεν υπάρχει χειρότερη προσγείωση από το να επιστρέφεις σπίτι σου. Ότι σου καταλογίζουν τόσα χρόνια ως ο μαέστρος του ρομαντισμού, ο βασιλιάς της ερωτικής ιστορίας, είναι ένα κατασκεύασμα που εσύ ο ίδιος έχεις χτίσει. Ο Ζαφείρης είναι το alter ego σου και τον γουστάρεις τρελά. Γιατί, απλούστατα, κοροϊδεύει τον κόσμο.

Γράφει για κάτι που δεν υπάρχει. Γράφει για την επαγγελματική καταξίωση ύστερα από πολλή δουλειά. Γράφει για το χρήμα που ρέει, για τα άφθονα συναισθήματα που πλέουν προς την τέλεια αγάπη. Γράφει για τα χρόνια πριν καταστραφούν τα πάντα γύρω σου, τα πάντα μέσα σου. Είναι ο Ζακ Ζαφείρης που υπήρχες και τώρα απλά δημιουργείς.

Το αμάξι φτάνει έξω από το σπίτι και το μόνο που σκέφτεσαι είναι ότι νυστάζεις. Θέλεις να μπεις στο κρεβάτι σου. Να θυμηθείς πώς είναι ο ύπνος ο βαθύς. Αυτός που δεν σε ταράζει στις τρεις το πρωί. Ο ύπνος που δεν αφήνει σημάδια. Όμως, περιμένει. Το ίδιο το σπίτι είναι σε αναμονή. Δεν αντέχεις την εικόνα που θα αντικρίσεις με το που θα ανοίξεις την πόρτα. Εσύ έχεις μείνει κλειστός εδώ και τρία χρόνια. Από τότε που ξεκίνησε το κακό και ξεκίνησες να γράφεις για έρωτες.

Γιατί έρωτας δεν υπάρχει.

Τι πιο γοητευτικό από το να γράφεις για κάτι που δεν θα ζήσεις ποτέ από δω και στο εξής; Χάρη κάνεις στον κόσμο και σ' έχουν σαν θεό. Τα βιβλία σου είναι παπλώματα για βαθύτατους ύπνους. Να μπορούσες να κοιμηθείς κι εσύ...

«Καλώς τον!»

Χαίρεται. Και τώρα πρέπει να χαρείς κι εσύ. Χαμογελάς.

«Μου 'λειψες!» λέει καθώς σε αγκαλιάζει.

«Και μένα», λες αναγκαστικά.

Σε οδηγεί προς την τραπεζαρία, όπου έχει ετοιμάσει ό,τι φανταζόσουν ως έκπληξη.

«Όλα τα αγαπημένα σου!» λέει με εμφανέστατη ικανοποίηση, όπως πρέπει, όπως ορίζει ο ρόλος της.

Κάθεσαι τουλάχιστον να το απολαύσεις.

Πόσο καιρό ακόμα θα τα έχεις όλα αυτά; λες στον εαυτό σου.

Όμως καθώς παίρνεις την πρώτη μπουκιά, κάτι σου κάθεται στο λαιμό. Κάτι σαν λυγμός. Κάτι σαν κραυγή. Σηκώνεσαι να πας στην τουαλέτα.

«Μα, τι έπαθες, αγάπη μου;» σε ρωτάει ανήσυχη.

Δεν έχει νόημα να πνίξεις πια το κλάμα. Θα ήθελες να είναι αλλιώς. Θα ήθελες να είναι εκείνη. Αυτή που σε παράτησε. Αυτή που σου ξερίζωσε την ψυχή και έφυγε. Και για ποιον λόγο; Επειδή έχασες τη δουλειά σου ως σκλάβος μιας εταιρείας; Επειδή έχασες το αυτοκίνητο και το σπίτι; Το ότι έπρεπε να επιστρέψεις εδώ; Στα παλιά; Στα εύκολα; Στα σταθερά;

Και τι έγινε; Τώρα τα έχεις όλα στο τριπλάσιο!

Όμως, εκείνη δεν επέστρεψε. Γιατί έρωτας δεν υπάρχει.

Η πόρτα της τουαλέτας χτυπάει. Ανησυχεί για σένα.

Είναι το ένστικτο, σκέφτεσαι. Νιώθει τη θλίψη μου.

Και πώς να μην τη νιώθει; Έρωτας δεν υπάρχει, αλλά η αγάπη ρέει. Σε πνίγει. Δεν αντέχεις τόση αγάπη!

«Καλά είμαι», λες πίσω από την πόρτα. «Καλά είμαι, μαμά».

Ξεχνάς τον κύριο Ζαφείρη και γίνεσαι ο Ζακ. Αφήνεσαι στην αγκαλιά της, γιατί είναι η μόνη που υπάρχει.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Εν καμίνω, Ι» της Νατάσας Ζαχαροπούλου

«Καιγόμαστε! Τρέχα!» Πετάχτηκε. Ήταν περί την αμφιλύκην. Χρειάστηκε μερικές στιγμές, αλαφιασμένος, να καταλάβει τη φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής, ενώ φορούσε ό,τι έβρισκε μπρος του, καθώς...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Ταξιδεύοντας κατά μήκος του ποταμού Οκά» του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν

μετάφραση: Ελένη Κατσιώλη Διασχίζοντας τους δρόμους της κεντρικής Ρωσίας, αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που σε κατευνάζει στο ρωσικό τοπίο. Είναι οι εκκλησίες. Σκαρφαλωμένες βιαστικά στους λόφους, σκαρφαλωμένες σε...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Το φαινόμενο» της Βερίνας Χωρεάνθη

Είναι εκείνη η ώρα της ημέρας που από απόγευμα πάει να γίνει βράδυ, τότε που ο ουρανός παίρνει αυτό το μουντό χρυσαφί χρώμα που μοιάζει και δε μοιάζει με χάραμα, και είναι σαν να μπλέκονται οι ώρες...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: