«Αναπάντεχα κοντά»

Όταν αγαπάς πραγματικά κάποιον, λατρεύεις τις κινήσεις του, το αθώο λάθος του, τις γκριμάτσες του προσώπου του και κάθε λεπτομέρειά του. Ίσως να μην πέφταμε μακριά αν χαρακτηρίζαμε αυτή την αγάπη ερωτική, με πνευματικούς όρους. Από εδώ ξεκινάει και το βασικό ελατήριο της ευαισθησίας του πρώτου μέρους της συλλογής της Αγγελικής Σιδηρά, από την τρυφερή αγάπη μιας γιαγιάς, που φτάνει ως την ταύτιση με το εγγόνι της (Θαρρούσα πως δεν ήμουν πια εγώ,/ δεν ήμουν παρά εσύ, σ.14, «Η σημαιοφόρος»). Άλλωστε, δεν είναι τυχαία η αφιέρωση της συλλογής στα –εικάζω– έξι εγγόνια της.

Η ποιητικότητα της γραφής ξεκινάει από τη συναισθηματική φόρτισή της και την περιγραφή της λεπτομέρειας και επεκτείνεται στην επενέργειά της στο συγγραφικό υποκείμενο. Οι όροι είναι κυρίως μεταφορικοί και καίρια περιγραφικοί, ενώ αποφεύγονται οι σύνθετες αλληγορίες και οτιδήποτε θα μπορούσε να μπερδέψει τον αναγνώστη.

Υπάρχει μια βαθιά απόλαυση που ξεπηδά μέσα από την τρυφερότητα, πιστοποιώντας μας ότι «η αγάπη είναι ευτυχία», όχι μόνο για το αντικείμενό της, αλλά –ίσως και περισσότερο– για το υποκείμενό της. Φανταζόμαστε το αντίστροφο μίσος σε τι μιζέρια, ψυχική εκτράχυνση και ταλαιπωρία θα οδηγούσε, αν και κανένα τέτοιο περιθώριο δεν μας αφήνει το θέμα και περισσότερο η οπτική της.

Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, οι μνήμες είναι εκείνες που τον απαρτίζουν και, κάποτε, τον στοιχειώνουν. Έτσι και στο μυαλό της ποιήτριας έρχονται εικόνες από τα περασμένα και συνήθως αναπτύσσονται και ξετυλίγονται στο ποίημα, αλλού δρουν συνειρμικά, ενώ ελάχιστες φορές παραμένουν σωρευτικά αποσπασματικές, στοιχειοθετώντας ένα κλίμα («25η Μαρτίου 1943», σ.73).

Με αυτό τον τρόπο δομείται το δεύτερο και μεγαλύτερο μέρος της συλλογής (σ.31 έως τέλος), με τον θάνατο και τη ζωή να παίρνουν εναλλασσόμενους αντιθετικούς ρόλους. Εδώ, όπως και στο πρώτο μέρος, το μοτίβο παραμένει σταθερό, με την κεντρική μνημονική εικόνα ως εκκίνηση και έναυσμα.

Η ποίηση της Αγγελικής Σιδηρά δεν διακρίνεται από εγκεφαλικότητα, αλλά είναι λυρικά ανθρώπινη και άμεσα κατανοητή, με στόχο να αγγίξει συναισθηματικά και όχι να προβληματίσει.

Η ποιήτρια είναι αναπάντεχα κοντά στα όντα, στα εγγόνια της, στον θάνατο, στις αρρώστιες, στους φίλους και στα τραγούδια – με το ιδιαίτερο νόημα που παίρνουν γι’ αυτή.

Αναπάντεχα κοντά
Αγγελική Σιδηρά
Ευθύνη
79 σελ.
Τιμή € 10,65

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΠΟΙΗΣΗ
Αντώνης Φωστιέρης: «Τοπία του Τίποτα»

Ο Αντώνης Φωστιέρης, μετά από εννέα ποιητικές συλλογές και εννέα περιδιαβάσεις σε ποιητικά τοπία, δικά του και σε πολλά άλλα άλλων, κατέπλευσε στα Τοπία του Τίποτα. Με έναν ελιγμό, στην Ουτοπία. Εκεί που...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΠΟΙΗΣΗ
Λεωνίδας Κακάρογλου: «Οι τίγρεις των δωματίων»

Οικιακή μνήμη Ο Λεωνίδας Κακάρογλου δεν ξεκίνησε χθες να γράφει ποιήματα. Το πιο παλιά γραμμένο, από τα δημοσιευμένα ποιήματά του που γνωρίζω εγώ τουλάχιστον, χρονολογείται το 1974, ενώ δημοσιεύει βιβλία εδώ και...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΠΟΙΗΣΗ
Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου: «Αφόρετα θαύματα»

Η γνωριμία με το έργο ενός αληθινού ποιητή προσφέρει εμπειρίες, στοχασμούς και αισθήματα που βαθαίνουν τη συνείδηση που έχουμε όχι μόνο για τη δική του αλλά και για τη δική μας παρουσία στον κόσμο....

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: