Γιώργος Πύργαρης: «Τα διηγήματα της πλατείας»
Γιώργος Πύργαρης: «Τα διηγήματα της πλατείας»

Γιώργος Πύργαρης: «Τα διηγήματα της πλατείας»

Το ψηφιδωτό των μικρών πραγμάτων

«Στις πλατείες συναντιέται το "εγώ", που έρχεται ανυποψίαστο από τη φωλιά του, με άλλα "εγώ". Υπάρχει εκεί ένας αυστηρός καθρέφτης που φωτίζει διαφορετικά το είδωλο που έχει ο καθείς πλάσει για τον εαυτό του...» (Από την Εισαγωγή του συγγραφέα)

Πρόκειται για ένα ψηφιδωτό μικρών πραγμάτων. Δείχνουν μικρά, όμως ακουμπούν στον βυθό της ουσιαστικής ζωής των ανθρώπων και ιδίως των σχέσεών τους. Αν ο άνθρωπος υπάρχει για να σχετίζεται, εδώ ο καλός συγγραφέας Γιώργος Πύργαρης φανερώνει αμέσως πόσο το γνωρίζει και το εκτιμά αυτό. Γιατί όλες οι ιστορίες του αναφέρονται σε σχέσεις ανάμεσα σε δύο πλάσματα, ή περισσότερους ανθρώπους, σε οικογένειες, φίλους, συγχωριανούς, σε ζωντανούς και σε πεθαμένους, όλος αυτός ο κόσμος, δηλαδή, που διασχίζει τους δρόμους της εσωτερικής και εξωτερικής μικρής μας πόλης, της εξωτερικής και εσωτερικής μικρής πλατείας. Διασταυρώνεται, χαμογελά ή γυρίζει το κεφάλι, συζητά, συμπαθιέται, θυμώνει, κάνει αστεία, φάρσες, αγαπιέται ή αδιαφορεί. Δεν είναι μόνο «η κόλαση οι άλλοι», είναι και ο παράδεισός μας, και ο Γ. Π. το ξέρει και το χαίρεται τούτο το δεύτερο.

Θέλει κότσια να γράφεις για τους εντάξει. Συνήθως οι συγγραφείς αναζητούν να μιλήσουν για υποθέσεις ζοφερές και παράδοξες που σπάνια συναντάς στην καθημερινότητά σου, δύσκολα αναγνωρίζεις ανάμεσα σε όσους ξέρεις και σε όσα καταλαβαίνεις ένα γύρο. Ο Γ. Π. όμως τολμά να πάρει τη θέση του «κανονικού» ανθρώπου και χωρίς εξιδανικεύσεις ή υπερβολές να τον κάνει ήρωά του.

Στις ιστορίες του μιλάει με ματιά ώριμη και για ανθρώπους ισορροπημένους, σχετικά έστω ισορροπημένους, όπως είναι οι περισσότεροι ισορροπημένοι, που καλοπροαίρετα συγκινούνται από τον καλόν άλλον και από το καλό, ενοχλούνται από τον ανάποδο ή το νοσηρό. Θυμίζει, δηλαδή, τους περισσότερους από εμάς και δεν γυρεύει εξτρεμιστικές, ακραίες καταστάσεις να απολυτοποιήσει και να εντυπωσιάσει. Μ’ αρέσει αυτό! Θέλει κότσια να γράφεις για τους εντάξει. Συνήθως οι συγγραφείς αναζητούν να μιλήσουν για υποθέσεις ζοφερές και παράδοξες που σπάνια συναντάς στην καθημερινότητά σου, δύσκολα αναγνωρίζεις ανάμεσα σε όσους ξέρεις και σε όσα καταλαβαίνεις ένα γύρο. Ο Γ. Π. όμως τολμά να πάρει τη θέση του «κανονικού» ανθρώπου και χωρίς εξιδανικεύσεις ή υπερβολές να τον κάνει ήρωά του.
Με μορφή διάφανη σαν καθαρό τζάμι, κατανοητή, με καλά, εύστοχα ελληνικά, γνώση παλμού, με αρχή, μέση και τέλος, και εντέλει, παρά τις τόσες του «κανονικότητες», το βιβλίο ρέει ελκυστικό και συγκινητικό, ενδιαφέρον και πειστικό. Είναι, εξάλλου, φανερό πως τα κείμενά του είναι γεμάτα προσωπικά βιώματα, ιστορίες και πρόσωπα βιωμένα και αφομοιωμένα καλά από τον λογισμό, κι αυτό τα βγάζει αυθεντικά και ολοζώντανα. Θα έλεγα ότι είναι ένα βιβλίο γραμμένο με κέφι. Με ένα μεράκι για το παρελθόν κι εκείνους που πέρασαν απ’ τη ζωή του συγγραφέα και καταστάλαξαν ως μνήμες δουλεμένες πια με καλοσύνη, συγχώρεση και –το πιο σημαντικό για όσους γράφουν και για την ανθρωπογνωσία μας– με κατανόηση.

Ο Γιώργος Πύργαρης καταγράφει την ψυχή του, και ό,τι από τους μέσα δρόμους της ξεχειλίζει, χωρίς να αγωνίζεται να επινοεί.

Το Χιόνι, η Τερέζα, εκείνο το απολαυστικό του «παπαδιαμάντειο» πείραμα με τις μπόσκες, ο κουρέας που τον καλοκούρεψε, ο Λιάκος που κολλούσε πλακάκια καπνίζοντας χασίς, κι άλλοι κι άλλοι...

Πάνω από όλα, έχει κερδίσει την απλότητα τη δυσκολοκατόρθωτη. Την απλότητα που καμιά σχέση δεν έχει βέβαια με την απλοϊκότητα. Γιατί απλός καταλήγει να γίνει ο ουσιαστικότερος, όπως διάφανος καταλήγει να γίνει ο απροσποίητος και ο ακομπλεξάριστος από τους πεζογράφους. Η ποιητικότητα δεν έχει ανάγκη εκφράσεις ομιχλώδεις.

Χειρίζεται τον λόγο του άνετα, καλοζυγισμένα, εύκολα, κι αυτό το εύκολό του είναι δύσκολο κατόρθωμα για όσους γράφουν. Μέσα από το καθαρό τζάμι των κεφαλαίων του παρακολουθείς μια ζωή που κι εσύ είχες, είχαν οι δικοί σου κι άκουσες, ή ήθελες να έχεις. Με νοσταλγία, καλό νόημα και, πιο πολύ, με γνήσια και χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς, ανθρωπιά. Ο Γιώργος Πύργαρης καταγράφει την ψυχή του, και ό,τι από τους μέσα δρόμους της ξεχειλίζει, χωρίς να αγωνίζεται να επινοεί.

 

Τα διηγήματα της πλατείας
Γιώργος Πύργαρης
Historical Quest
136 σελ.
ISBN 978-618-50883-3-0
Τιμή: €11,00
001 patakis eshop

 

Τα σχόλια σας  

#1 Γιώργος Πύργαρης 12-09-2017 10:43
Eυχαριστώ το Διάστιχο και φυσικά την Μάρω Βαμβουνάκη για την αναφορά-κριτική στο βιβλίο μου ''Τα διηγήματα της πλατείας''. Ελπίζω να το βρουν αξιοδιάβαστο και οι αναγνώστες...
Παράθεση

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Μιχάλης Μακρόπουλος: «Τσότσηγια & Ω'μ»

Οι δύο νουβέλες που συναπαρτίζουν το νέο βιβλίο του γνωστού πεζογράφου και μεταφραστή Μιχάλη Μακρόπουλου είναι άνισες. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι θέμα ποιότητας (όλα τα βιβλία του Μακρόπουλου είναι υψηλού...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Χρυσοξένη Προκοπάκη: «Μια τυχαία Ιφιγένεια»

Μπορεί να είναι ένα όνομα που έχει βαριά ιστορία, όμως όταν το κουβαλά μια σύγχρονη ηρωίδα χρωματίζεται αλλιώς. Η ιστορία της Χρυσοξένης Προκοπάκη είναι για μια Ιφιγένεια του σήμερα, την Ιφιγένεια...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Κατερίνα Ζαρόκωστα: «Οι αδερφές Ραζή»

«Ανάμεσα στις δυο όχθες που τις χωρίζει νερό αγεφύρωτο, οι αδερφές Ραζή ζουν στη μια και ονειρεύονται την άλλη». Το δεύτερο μυθιστόρημα της Κατερίνας Zαρόκωστα, Oι αδερφές Ραζή, έχει σαν θέμα το δραματικό...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: