Επίκαιρα - Results from #24
«Τα παραμύθια των συγγραφέων (Τζόις, Κάμινγκς, Ρουσντί)» του Πέτρου Γκάτζια

«Τα παραμύθια των συγγραφέων (Τζόις, Κάμινγκς, Ρουσντί)» του Πέτρου Γκάτζια

Μετά τα μυθιστορήματα και τα ποιήματα, τα παραμύθια. Μπορεί να ακούγεται παράξενο αλλά διάσημοι συγγραφείς, των οποίων τα βιβλία άφησαν εποχή, έγραψαν και για παιδιά, μετά από επιθυμία συνήθως των δικών τους παιδιών. Στην πορεία αποδείχθηκε ότι το διασκέδασαν αρκετά, μόνο που αυτές οι ιστορίες δεν είχαν την ίδια επιτυχία με τα υπόλοιπα βιβλία τους.

Οι γάτες του Τζέιμς Τζόις

1936. Ο Ιρλανδός συγγραφέας του Οδυσσέα που επηρέασε όσο κανένα άλλο βιβλίο τη σύγχρονη λογοτεχνία, ταχυδρομεί στον αγαπημένο του εγγονό, Στίβεν, δύο ιστορίες για γάτες θέλοντας να του κάνει έκπληξη. Ο μικρός ενθουσιάζεται, αλλά ο Τζόις αποφεύγει να τις δημοσιεύσει καθώς είναι για προσωπική χρήση. Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια προτού οι γάτες φιγουράρουν στα βιβλιοπωλεία, με τους τίτλους: «Η γάτα και ο διάβολος» και «Οι γάτες της Κοπεγχάγης». Στο πρώτο, ένας δήμαρχος προσλαμβάνει τον διάβολο για να του χτίσει μια γέφυρα. Ο διάβολος συμφωνεί υπό έναν όρο: θα είναι δική του η πρώτη ψυχή που θα τη διασχίσει. Ο δήμαρχος στην κατάλληλη στιγμή αφήνει ελεύθερη μια γάτα ξεγελώντας τον Βελζεβούλ, και έτσι η συμφωνία σφραγίζεται. Στο δεύτερο, με μια αναρχική σκέψη, ο Τζόις αφηγείται μια ιστορία για την Κοπεγχάγη και τις γάτες της, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν καλύτερα τους κατοίκους από τους αστυνομικούς, μόνο που έχουν εξαφανιστεί από την πόλη.

Το «Εγώ» συναντά το «Εσύ»

Ο Ε.Ε. Κάμινγκς έγραψε περίπου 2.900 ποιήματα, δύο νουβέλες και αναρίθμητα δοκίμια. Έγραψε όμως και τέσσερις ιστορίες για την κόρη του Νάνσι, οι οποίες εκδόθηκαν το 1965 υπό τον τίτλο: Παραμύθια. Οι ιστορίες είναι ένα παιχνίδι με τη γραμματική, όπως ήθελε να κάνει ο ποιητής: «Ο γέρος που έλεγε “γιατί”», «Ο ελέφαντας και η πεταλούδα», «Το σπίτι που έφαγε την κουνουπόπιτα». Η πιο σημαντική, ωστόσο, είναι η τελευταία ιστορία: «Το κοριτσάκι που ονομαζόταν “Εγώ”», ένα πείραμα με τις αντωνυμίες. Στο τέλος η μικρή ηρωίδα συναντά ένα άλλο κοριτσάκι που ονομάζεται «Εσύ».

Μια θάλασσα ιστορίες…

Οι «Σατανικοί στίχοι» παραλίγο να του στοιχίσουν την ζωή, καθώς ενόχλησαν τον μεγάλο Αγιατολάχ Χομεϊνί. Ωστόσο εκείνη την περίοδο, ο Σαλμάν Ρουσντί είχε να αντιμετωπίσει και τον μόλις εννέα ετών γιο του, ο οποίος τον κατηγορούσε ότι ποτέ δεν είχε γράψει κάτι για τα παιδιά. Ο Ρουσντί αναγκάστηκε να υποσχεθεί ότι θα το κάνει σύντομα, αλλά πέρασαν δύο χρόνια προτού ο Χαρούν και μια θάλασσα ιστορίες βρεθεί στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Ο φαντασιόπληκτος ήρωας ακολουθεί τον Ρασίντ, έναν επαγγελματία αφηγητή ιστοριών, έναν storyteller, ο οποίος έχει χάσει την ικανότητά του να αφηγείται. Ο Χαρούν, ο γιος του Ρασίντ, παρασύρει τον πατέρα του σε μια περιπέτεια με την ελπίδα να ξαναβρεί την έμπνευσή του. Το νόημα του βιβλίου είναι ότι με τις ιστορίες μπορεί κανείς να χτίσει την προσωπικότητά του. Το 2010, ενθαρρυμένος ο Ρουσντί έγραψε άλλο ένα βιβλίο για παιδιά: Ο Λούκα και η φωτιά της ζωής.

 

«Νέες μελέτες για τη δημοτική ποίηση (ΙΙ)» του Μ. Γ. Μερακλή

«Νέες μελέτες για τη δημοτική ποίηση (ΙΙ)» του Μ. Γ. Μερακλή

Ο Γιώργος Καραμπελιάς, με σπουδές οικονομικών στο Παρίσι, αναπτύσσει εδώ και πολλές δεκαετίες μιαν ερευνητική και συγγραφική δραστηριότητα σχετικά με την πολιτική ιστορία της Ελλάδας στους νεότερους αιώνες και στο παρόν της. Κύριος στόχος του είναι να επισημάνει τις στρεβλώσεις της πραγματικής αλήθειας, ιδιαίτερα όπως αυτές γίνονται από τη Μεταπολίτευση (1974) και εξής. Τα συγγράμματα και τα άρθρα του εστιάζονται στον χρόνο από την ύστερη βυζαντινή περίοδο έως σήμερα. Περιορίζομαι στην παραπομπή σ’ ένα κεντρικό έργο του, που βρίσκεται άλλωστε σε εξέλιξη: Η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού, τόμος Α΄, 1204. Η γένεση (2012), 4η έκδοση, τόμος Β΄, 1821. Η παλιγγενεσία (2015). Είναι ένα έργο πολύτιμο, με ακλόνητη τεκμηρίωση.

Κανονικά το τωρινό βιβλίο του, μολονότι αναφέρεται στο ελληνικό δημοτικό τραγούδι, σε φαινόμενο δηλαδή ποιητικής δημιουργίας, αποτελεί εντούτοις μέρος της πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας, κατεξοχήν στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. Επαναλαμβάνω τον τίτλο του: Το δημοτικό τραγούδι. Αποτύπωση της ιδιοπροσωπίας του νεώτερου ελληνισμού.

Έχει απέναντί του (και εδώ) νεωτεριστές πανεπιστημιακούς ιστορικούς, που θέλουν να διαγράψουν από την ελληνική Ιστορία την αρχαία περίοδο και το Βυζάντιο. Αλλά και το δημοτικό τραγούδι επιχειρείται να τεθεί εκτός της ελληνικής ιστορίας. Είπα δύο λόγια σχετικά στο προηγούμενο σημείωμα γι’ αυτή την «αποδόμηση» της ιστορίας μας.

Πέραν αυτού εξάλλου δεν θεωρούν ότι υπάρχουν στο δημοτικό τραγούδι στοιχεία που να δικαιολογούν την αξιολόγησή του ως ενός ποιητικού κατορθώματος.

Γράφοντας ο Καραμπελιάς για την υποδοχή του δημοτικού τραγουδιού από τους Έλληνες λογίους της Διασποράς τον 19ο αιώνα, επισημαίνει ότι κορυφαίοι, όπως ο Κοραής, ή ο αρχαιολάτρης (και πατριδολάτρης) Νεόφυτος Δούκας, το απεχθάνονταν. Κι ας τα είχε δημιουργήσει ο ίδιος ο λαός, που γι’ αυτόν ειλικρινά νοιάζονταν. Ακόμα και ο Κοσμάς ο Αιτωλός, πολύ νωρίτερα (18ος αιώνας), παρ’ όλη την έξοχη λαϊκή ομιλία του, με την οποία γοήτευε το κοινό του, αναθεμάτιζε τα δημοτικά τραγούδια. Αυτός, βέβαια, γιατί θα τα θεωρούσε σκανδαλιστικά, καθώς τραγουδιούνταν στους γάμους και στα πανηγύρια με τους χορούς και τα ξεφαντώματα της χαράς, που τα αγαπά ο «διάβολος», αλλά τα «καταράται» ο Θεός. Δημιουργήθηκε έτσι ένα πρόβλημα, εντασσόμενο βέβαια σ’ ένα πολύ ευρύτερο φαινόμενο, του γλωσσικού διχασμού των λογίων των χρόνων εκείνων. Χωρίστηκαν σε «χυδαίους» (δημοτικιστές) και αρχαϊστές. Ταύτιζαν την πατρίδα και την ελευθερία της με τη γλώσσα. Κάτι τέτοιο είχε πει και ο Σολωμός, πως δεν είχε άλλα στον νου του, «παρά ελευθερία και γλώσσα». Αλλά το ζήτημα είταν, ποια γλώσσα: η σύγχρονή μας ή η άλλη, δική μας βέβαια και αυτή (της κληρονομιάς μας), αλλά τόσο μακρινή!

Όσον αφορά τον Κοραή, μπορούμε να πούμε πως η αντιπάθειά του στο δημοτικό τραγούδι οφειλόταν στο ότι η ομιλούμενη τότε λαϊκή γλώσσα είταν εξ αντικειμένου αντίθετη προς τη μεικτή που πρότεινε εκείνος, θέλοντας να συνδυάσει λαϊκό και λόγιο πολιτισμό (θέμα σοβαρό, που δεν μπορεί τώρα εδώ να συζητηθεί).

Ότι το γλωσσικό ήταν πίσω από την απέχθεια των αρχαϊστών προς το δημοτικό τραγούδι, δηλώνεται από την εξωφρενική ιδέα ορισμένων να το μεταφέρουν στην αρχαία ελληνική: «Του Κίτσου μήτηρ κάθηται επ’ όχθης ποταμίου | ήριζε τοίνυν μετ’ αυτού και το ελιθοβόλει…». Τουλάχιστον γινόταν σεβαστός ο δεκαπεντασύλλαβος…

Παλαιότερα κάποιοι μαρξιστές, που χειρίζονταν μάλλον αδέξια τον μαρξισμό (μνημονεύονται ο Δημήτρης Χατζής και ο Μιχάλης Παπαϊωάννου), είχαν υποστηρίξει ότι το δημοτικό τραγούδι δεν υπήρξε καθαρό ελληνικό προϊόν, γιατί «όχι μόνο ήρθαν και εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Ελλάδα και Σλάβοι και Αρβανίτες και Βλάχοι και πολλοί άλλοι βάρβαροι, που και αφομοιώθηκαν από τους Έλληνες και αφομοίωσαν τους Έλληνες (…). Είναι αλήθεια πως οι ξένοι αφομοιώθηκαν, όμως και αφομοίωσαν τους Έλληνες. Αλληλοαφομοιώθηκαν για την ακρίβεια». Επειδή η γλώσσα είναι εδώ το κυρίαρχο στοιχείο, ορθά απαντά ο Καραμπελιάς: «Βεβαίως η σχέση των ελληνικών πληθυσμών με τις νέες φυλετικές και γλωσσικές ομάδες είναι αμφίδρομη, αλλά είναι τόσο καθοριστική η υπεροχή του ελληνικού πολιτισμικού στοιχείου και τόσο ουσιαστικός ο ρόλος της Εκκλησίας, ώστε η συνέχεια αποτελεί το καθοριστικό στοιχείο σε αυτή τη σχέση». Η Εκκλησία έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο και στη συνέχεια της γλώσσας, κι εγώ συμμερίζομαι την άποψη αυτή.

Στην παρουσίαση των τραγουδιών ακολούθησε ο Καραμπελιάς κατά κύριο λόγο την κατάταξη του Νικολάου Πολίτη και, πάντως, ελεύθερα, ώστε το όλο κείμενο να αποκτά μιαν αφηγηματική συνοχή, που να κατατείνει στην «ιδιοπροσωπία του νεώτερου ελληνισμού», από πολλές πλευρές μιας συλλογικής ζωής: Ιστορικά, Ακριτικά, Κλέφτικα, Ριζίτικα, Τραγούδια της Αγάπης, Νυφιάτικα, Νανουρίσματα, Κάλαντα, Τραγούδια της Ξενιτιάς, Μοιρολόγια, Θρησκευτικά και Λατρευτικά, Γνωμικά, Εργατικά, Βλάχικα (γεωργοκτηνοτροφικά), Περιγελαστικά, Σκωπτικά, Άσεμνα. Ιδιαίτερος λόγος γίνεται και για τη μαντινάδα. Ολόκληρο το (μικρό, αλλά ολοζώντανο, συνυπολογιζομένων και των νεκρών) σύμπαν της παραδοσιακής κοινότητας, που δίνεται με την ανεπανάληπτη (κάθε κλασικό είναι και ανεπανάληπτο) εικονική-συμβολική, λυρική γλώσσα. Για τίτλους των επιμέρους ενοτήτων προτίμησε χαρακτηριστικούς στίχους από τα ίδια τα τραγούδια.

Μια από τις κύριες αναφορές είναι στα τραγούδια της Άλωσης της Πόλης, που διαχύθηκαν σε ολόκληρο τον ελληνικό χώρο, καθώς ακολούθησαν κι άλλες αλώσεις πόλεων και περιπετειών, όπως της Τραπεζούντας. Από τα τραγούδια αυτά συγκινήθηκε και ο Καβάφης, το ελληνικό –με ρίζες που έφταναν ως την αρχαιότητα– αίσθημά του. Κι έγραψε το ποίημά του με τον ποντιακό τίτλο «Πάρθεν» (αλώθηκε, κυριεύτηκε): «Αυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια, / για τ’ άθλα των κλεφτών και τους πολέμους, / πράγματα συμπαθητικά. δικά μας, Γραικικά. / Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης / “Πήραν την Πόλη, πήραν την. πήραν την Σαλονίκη” / (…). Όμως απ’ τ’ άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσμα / το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα /, και με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων /(…)». Είναι ένα συγκινητικό δείγμα συνάντησης, δημώδους και λόγιας ποίησης, που την πραγματοποιεί ένας μεγάλος ποιητής.

Συζητήσιμο ακόμα παραμένει για ορισμένους το ερώτημα, αν οι Κλέφτες των δημοτικών τραγουδιών είσαν ή όχι ληστές. Ήδη λόγιοι του 19ου αιώνα, όπως ο Κωνσταντίνος Κούμας (συγγραφέας του πολύτομου έργου Ιστορίαι των ανθρωπίνων πράξεων, 1882) είδαν τους Κλέφτες και τους αντιμετώπιζαν ως ληστές, «βαρβάρους». Εντούτοις ο Ρήγας στα επαναστατικά άσματά του κάλεσε έναν έναν όλους τους γνωστούς καπεταναίους για τον μεγάλο «σηκωμό». Οι νεωτεριστές ακολουθούν τον ιστορικό Ε. J. Hobsbawm, που μίλησε για μια «πρωτόγονη επανάσταση» στον 19ο και 20ό αιώνα. Η αντίσταση όμως των Κλεφταρματολών δεν είταν αποκλειστικά κοινωνική, είχε και πατριωτικό χαρακτήρα, καθώς έπαιζε ξεκάθαρο ρόλο και η θρησκευτική αντίθεση, ζητήματα που εξαιρεί ο Καραμπελιάς.

Στο βιβλίο του Καραμπελιά τίθενται και κρίνονται επίσης τα στοιχεία εκείνα, που μειώνουν δήθεν την ποιητική αξία των δημοτικών τραγουδιών: περιορισμένος αριθμός, περιορισμένη φαντασία. Εδώ παραγνωρίζεται, όπως νομίζω, ο συλλογικός τρόπος της δημιουργίας τους, ο οποίος, με τις αλλεπάλληλες επεξεργασίες τους από πολλούς μέσα στον χρόνο και τον χώρο, κατέληγε στη σταθεροποίηση ορισμένων εκφραστικών σχημάτων, που δήλωναν έτσι καθολικά αισθήματα και ιδέες. νέες προσθήκες με τη φαντασία είσαν περιττές. Εκτός αυτού εγγύηση για την αισθητικήν εκτίμηση των δημοτικών τραγουδιών αποτέλεσαν όσα είπαν άνθρωποι όπως ο Γκαίτε, ο Σεφέρης και άλλοι.

Δίκην υστερόγραφου σημειώνω, ότι δυσκολεύομαι να τοποθετήσω τον Παντελή Μπουκάλα στη χορεία εκείνων που αποδομούν την ελληνική παράδοση, όπως κάνει ο φίλος μου Καραμπελιάς (που τον ευχαριστώ για την ευγένεια να αφιερώσει το βιβλίο του σ’ εμένα και στον συνάδελφό μου Ερατοσθένη Καψωμένο). Άλλωστε ο ίδιος παραθέτει και κάποιες φράσεις του Μπουκάλα από την ομολογία πίστεως (confession) στο δημοτικό τραγούδι, που δεν συνάδουν προς την «ασυνέχεια» του ελληνικού πολιτισμού: Τα δημοτικά τραγούδια «αποκαθιστούν και την ενότητα πνεύματος του αναγνώστη τους, που του προσφέρουν έναν απίστευτο αποκαλυπτικό πλούτο», ή όταν διαπιστώνει έναν ευρύτερο ποιητικό και ιστορικόν ορίζοντα, απ’ τον οποίον εμπνέεται το δημοτικό τραγούδι: «…τα δημοτικά τραγούδια δεν σώζουν μόνο λέξεις ή φράσεις ή παρομοιώσεις ομηρικές». Ασφαλώς. Αλλά υπάρχουν και αυτές. Και το δέχεται ο Μπουκάλας.

 

«Η γιαγιά ξεχνά»: Ένα παιδικό βιβλίο για την άνοια

«Η γιαγιά ξεχνά»: Ένα παιδικό βιβλίο για την άνοια

Ένα εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο που βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν την άνοια υπογράφει ο συγγραφέας Πολ Ράσελ, αντλώντας έμπνευση από τη δική του εμπειρία με τη γιαγιά του που υπέφερε για χρόνια από άνοια πριν πεθάνει.

Το βιβλίο Grandma Forgets (Η γιαγιά ξεχνά) διηγείται την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που έχει έναν θησαυρό από αναμνήσεις με τη γιαγιά του, όμως καθώς η μνήμη της αρχίζει να ξεθωριάζει, το κοριτσάκι και ο μπαμπάς του πρέπει να τη βοηθήσουν να θυμηθεί και να φτιάξουν μαζί νέες μνήμες. Όπως λέει σε άρθρο του στην Telegraph ο Ράσελ, σκέφτηκε να γράψει αυτό το βιβλίο όταν τα παιδιά του βρήκαν μια παλιά φωτογραφία της γιαγιάς του και τον ρώτησαν ποια είναι.

«Τα παιδιά έχουν μια αξιοσημείωτη ικανότητα να διαχωρίζουν την αρρώστια από τις ευτυχισμένες μέρες που έχουν περάσει μαζί, και δεν έχει πάντα νόημα να προσπαθείς να τα προστατεύσεις από αγχωτικές καταστάσεις, αν και αυτό μπορεί να μας υπαγορεύει το ένστικτο» αναφέρει ο Ράσελ, εξηγώντας: «Γι’ αυτό και οι τελευταίες λέξεις του βιβλίου είναι: “Κάθε φορά που βλέπω τη γιαγιά, της λέω ότι την αγαπάω. Οπότε δεν πειράζει αν το ξεχνά”. Αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να λάβει κάθε εγγόνι όταν τελειώσει το βιβλίο».

 

Ο παράδοξος λόγος που «κόλλησε» η μεταφορά ενός βιβλίου στη μεγάλη οθόνη

Ο παράδοξος λόγος που «κόλλησε» η μεταφορά ενός βιβλίου στη μεγάλη οθόνη

Το Μεγάλο σορτάρισμα, το Moneyball και το Σχέσεις στοργής (The Blind Side) είναι τα τρία βιβλία του συγγραφέα Michael Lewis που έχουν μεταφερθεί μέχρι στιγμής στον κινηματογράφο, και όλες οι ταινίες είχαν αξιοσημείωτη εμπορική επιτυχία. Ωστόσο, ο συγγραφέας θεωρεί πως ένα άλλο βιβλίο του, το The Flash Boys, δεν θα γίνει ποτέ ταινία, για έναν μάλλον απρόσμενο λόγο.

Όπως ανέφερε ο Lewis μιλώντας σε φεστιβάλ βιβλίου στην Ουάσινγκτον, στο παρελθόν υπήρξαν επαφές για την κινηματογραφική μεταφορά του Flash Boys, όμως αυτές δεν προχώρησαν ποτέ επειδή ο πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ασιατικής καταγωγής.

«Το πρόβλημα αποκαλύφθηκε όταν χάκερς χτύπησαν τη Sony. Υπήρχαν e-mails που ανταλλάχθηκαν για το πόσο αδύνατο ήταν να γίνει μια ταινία με Ασιάτη πρωταγωνιστή. Το πρόβλημα ήταν ο Brad Katsuyama (σ.σ. ο πρωταγωνιστής του βιβλίου)» ανέφερε ο συγγραφέας. «Δεν πίστευαν ότι υπάρχει κανένας αρκετά γνωστός Ασιάτης ηθοποιός, πράγμα που νομίζω πως είναι τρελό» σχολίασε ο ίδιος.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το τελευταίο διάστημα έχουν υπάρξει πολλές αντιδράσεις για ταινίες του Χόλιγουντ όπου λευκοί ηθοποιοί υποδύθηκαν χαρακτήρες ασιατικής καταγωγής, όπως στα Doctor Strange, Ghost in the Shell και Aloha.

 

Ο Satya Nadella πατάει το refresh

Ο Satya Nadella πατάει το refresh

Hit Refresh ονομάζεται το βιβλίο του διευθύνοντος συμβούλου της Microsoft, Satya Nadella, το οποίο πρόκειται να κυκλοφορήσει σε λίγες εβδομάδες. Πατήστε refresh, δηλαδή, ένας τίτλος που αναφέρεται στην κίνηση που κάνουμε όταν θέλουμε να ανανεωθεί το περιεχόμενο μιας ιστοσελίδας στον browser μας.

Ένα από τα κύρια θέματα του βιβλίου, στο οποίο μεταξύ άλλων ο Nadella περιγράφει τις προσπάθειές του να επαναπροσδιορίσει το brand της Microsoft από το 2014 που ανέλαβε τα καθήκοντα του διευθύνοντος συμβούλου, είναι η αλλαγή. Και αυτό αντανακλάται και στον τίτλο του βιβλίου.

Όπως εξήγησε ο ίδιος ο Nadella σε ανάρτησή του στο LinkedIn:

«Όταν πατάς refresh στον browser σου, πατώντας το μικρό βελάκι ή τον συνδυασμό κουμπιών function+F5, ανανεώνεται. Δεν σβήνει τα πάντα για να ξαναρχίσει από την αρχή, όπως γράφει ο Bill Gates στον πρόλογο του βιβλίου – στην πραγματικότητα κρατάει κάποια πράγματα και αντικαθιστά άλλα. Το πάτημα του refresh είναι απαραίτητο για κάθε άνθρωπο και οργανισμό που θέλει να έχει μια επίδραση που να διαρκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, από αθλητές, ηγέτες και καλλιτέχνες μέχρι πόλεις, επιχειρήσεις και κοινωνίες. Κάποιοι άνθρωποι και οργανισμοί έχουν μια μεγάλη στιγμή “hit refresh” και άλλοι το κάνουν συχνά. Πιστεύουμε ότι το “hit refresh” ήταν η τέλεια μεταφορά για τις τρεις θεματικές του βιβλίου: το προσωπικό μου ταξίδι ως εδώ, τον εν εξελίξει μετασχηματισμό της εταιρείας και το επικείμενο κύμα τεχνολογικής και οικονομικής αλλαγής».

 

« -Τι διαβάζετε, Κύριέ μου; -Λόγια, λόγια, λόγια...» στο πλαίσιο του 46ου Φεστιβάλ Βιβλίου

« -Τι διαβάζετε, Κύριέ μου; -Λόγια, λόγια, λόγια...» στο πλαίσιο του 46ου Φεστιβάλ Βιβλίου

Ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο, στο πλαίσιο του κεντρικού αφιερώματος «Βιβλίο-Θέατρο-Κινηματογράφος», διοργανώνει εκδήλωση με τίτλο «-Τι διαβάζετε, Κύριέ μου; -Λόγια, λόγια, λόγια...».

Η σχέση θεάτρου και βιβλίου είναι άρρηκτα δεμένη μέσα από μια διπλή προοπτική. Αφενός, τα θεατρικά κείμενα λειτουργούν και αυτόνομα μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου σε μια ζωή ανεξάρτητη από τη σκηνική τους παρουσίαση και αφετέρου τα βιβλία είναι εκείνα (χειρόγραφα αρχικά και εκδόσεις αργότερα) που διέσωσαν τα θεατρικά κείμενα για να μπορούμε να τα βλέπουμε στη σκηνή σήμερα. Το Εθνικό Θέατρο από την περσινή περίοδο επιχειρεί μεθοδικά πλέον την έκδοση των θεατρικών κειμένων που παρουσιάζονται από τις σκηνές του, ενώ σχετικές προσπάθειες είχαν γίνει και στο παρελθόν (όπως για παράδειγμα με τα έντυπα προγράμματα της Πειραματικής Σκηνής που συμπεριλάμβαναν και τα κείμενα).

Το Εθνικό Θέατρο συμμετέχει με ένα θεατρικό δρώμενο –σε σκηνοθετική επιμέλεια του Γιάννη Παναγόπουλου– με αφετηρία θεατρικά έργα και λογοτεχνικά κείμενα (έπος, ποιήματα, θεατρικά έργα) τα οποία παραστάθηκαν στο πρόσφατο παρελθόν από το Εθνικό Θέατρο. Μια διαδρομή από τον Όμηρο στο σήμερα και στους σύγχρονους Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς. Τίτλος της εκδήλωσης μια φράση από τον Άμλετ του Σαίξπηρ.

«-Τι διαβάζετε, Κύριέ μου;
-Λόγια, λόγια, λόγια...»

Ο σκηνοθέτης του δρώμενου σημειώνει: «Μια πορεία ανάμεσα σε βιβλία. Μια πορεία που ενώνει το κείμενο με τον αναγνώστη και τον θεατή με τον ίδιο τον δρώντα, σε μια συνθήκη γιορτής, όπως είναι αυτή του 46ου Φεστιβάλ Βιβλίου.

Τη σκηνοθετική επιμέλεια του δρώμενου έχει ο η ηθοποιός και σκηνοθέτης Γιάννης Παναγόπουλος και τη σκηνογραφική επιμέλεια ο Δήμος Κλιμενώφ. Διερμηνέας νοηματικής γλώσσας: Ροζαλία Φούντα. Συμμετέχουν οι ηθοποιοί του Εθνικού Θεάτρου Λευτέρης Αγγελάκης, Αργυρώ Ανανιάδου, Νικόλας Αναστασόπουλος, Μαλαματένια Γκότση, Διονύσης Μπουλάς, Κλέαρχος Παπαγεωργίου, Διονύσης Πιφέας, Μαρία Σαββίδου, Χρήστος Σουγάρης, Αμαλία Τσεκούρα και οι μουσικοί: Νίκος Καρύδης, Αλέξης Κωτσόπουλος.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου στις 20:30 στον χώρο των εκδηλώσεων του 46ου Φεστιβάλ Βιβλίου 2017.

Γιατί και φέτος η καρδιά του Πολιτισμού χτυπάει στο Ζάππειο!

Περισσότερες πληροφορίες
Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.)
Τηλ: 210 3303942, 2103302523 URL: www.sekb.gr
Σελίδα στο facebook: Σ.ΕΚ.Β. – Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου

Διοργάνωση
Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.)
Σε συνεργασία: Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF, ΕΡΤ, Εθνικό Θέατρο, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν
Υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, του Δήμου Αθηναίων και του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού.
Με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α.)
Το diastixo.gr είναι χορηγός επικοινωνίας.

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: