Ντίνος Σιώτης: «Ποιήματα 1969-1999»
Ντίνος Σιώτης: «Ποιήματα 1969-1999»

Ντίνος Σιώτης: «Ποιήματα 1969-1999»

Σ’ έναν κόσμο όπου κανένας δεν προστατεύει κανέναν, αλλά ο καθένας θέλει να προστατεύσει τον κόσμο του, με βάθος και οξυμμένη παρατηρητικότητα, ο ποιητής της λοξής ματιάς, που νιώθει τη ζωή του σαν ένα σύννεφο, προσπαθεί να προσγειώσει επιτυχώς το ανάερο τμήμα του εαυτού του στη γειωμένη πραγματικότητα «δένοντας σφιχτά», όπως γράφει, «με παλαμάρια, τα επίγεια με τα επουράνια», προκειμένου να αξιολογήσει και να καταγράψει, να κρίνει και συχνά να καταγγείλει τις επίγειες αναταράξεις του κόσμου, αποτυπώνοντας μια νέα δυνατότητα ύπαρξης, μιας νέας, ανανεωμένης και αναβαπτισμένης ύπαρξης, συχνά εξιλεωμένης.

Ο Ντίνος Σιώτης είναι ο ποιητής της πρώτης γραμμής, όχι μόνο για την υπερχειλίζουσα δεξαμενή τού μακροχρόνια, πλούσιου και πολυσχιδούς έργου του, αλλά και για την απόφαση του να εκδύεται το πολυφορεμένο εγώ και τις ποταπές ανάγκες του και να μάχεται στην πρώτη γραμμή, στο μέτωπο των πραγμάτων, σαν ανταποκριτής κόσμου στα χαρακώματα των στίχων, διαγράφοντας νέους ομόκεντρους ηθικούς κύκλους ποίησης.

Οι ηθικοί κύκλοι είναι μια γεωμετρία, σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο Μισέλ Ονφρέ, η οποία ξεκινώντας από το κεντρικό σημείο του Εγώ οργανώνεται σε ομόκεντρους κύκλους ανάλογα με τους λόγους διατήρησης των σχέσεων με τους άλλους. Ούτε λατρεία του εγώ, ούτε στείρος ναρκισσισμός. Η ώρα της αισθητικής ηθικής από μεταφυσικής άποψης, κατά τον Ονφρέ, γεννά αυτή τη νέα δυνατότητα ύπαρξης, που τόσο ομοιάζει με την ποιητική.

Στη σημείωση του τόμου των απάντων του, που περιλαμβάνει υλικό από εννέα συλλογές του, ο ίδιος ο ποιητής αναφέρει ότι τα θέματα που διασχίζουν τον τόμο είναι τα ίδια: ξενιτεμός, μοναξιά, νοσταλγία, έρωτας, μετακομίσεις, απώλεια, μνήμη, χρόνος, η πατρώα Τήνος και οι αντιφάσεις και παραλογισμοί του σύγχρονου κόσμου, που οι τελευταίοι κυρίως θα μας απασχολήσουν παρακάτω.

Τρία ρήματα καθορίζουν την ποιητική του Ντίνου Σιώτη: αναπλάθω, καταγράφω, προφητεύω. Τα ποιήματα της προηγούμενης μέρας αναπλάθονται, τα ποιήματα που συμβαίνουν τώρα καταγράφονται, τα ποιήματα που θα συμβούν προφητεύονται σε συνάφεια με τα γεγονότα της ζωής και του κόσμου. «Το μακρινό τοπίο των χωρίς αντίκρισμα εικόνων, ένας βουβός ορίζοντας που ολοένα μετακινείται, το ξεβίδωμα του Παραδείσου, σκοτεινά τοπία και σκοτεινός χρόνος, ορθάνοιχτος ουρανός και δυσαναπλήρωτα κενά, χαμηλοτάβανες εμπειρίες, μελλοντικά συμβάντα που κουτσαίνουν, όταν τα πάντα κινούνται ενώ οι ώρες κοιμούνται» συνθέτουν μια μικροδόση μόνο από τα άφθονα ποιητικά στιγμιότυπα μέσα στο πλαίσιο της «αεικίνητης καθημερινότητας» που απασχολεί τον ποιητή. Ο Ντίνος Σιώτης με το δικό του αναγνωρίσιμο ύφος φιλτράρει μέσα από την ποιητική τέχνη του τα απομνημονεύματα μιας ζωής πυκνής, όσο και ενδιαφέρουσας, που βρίθει εμπειριών, αφήνοντας ίχνη ευδιάκριτα που όμως δεν παίρνει ο άνεμος και δεν σβήνει η άμμος.

Ούτε το παρελθόν με τρομάζει/ ούτε το μέλλον με φοβίζει/ μάλλον τη στάθμη του παρόντος/ δεν μπορώ ν’ αντέξω.

Λένε ότι ο καθένας διαμορφώνει την οπτική του σύμφωνα με την Ιστορία. Είναι η περίπτωση του ανήσυχου Ντίνου Σιώτη, του ακάματου παρατηρητή που διαμορφώνει την οπτική του σύμφωνα με την Ιστορία, αλλά και που ταυτόχρονα διαμορφώνει την ιστορία της ζωής και του κόσμου σύμφωνα με την οπτική του, πλούσια σε δημοσιογραφική εγρήγορση, σε έμφυτη περιέργεια, σε ισχυρό ένστικτο, στην ανάγκη διερεύνησης θεμάτων συνείδησης, με την οποία κρατά το μυαλό του κοφτερό, την ψυχή του τρυφερή και την καρδιά του δροσερή.

Ο Ντίνος Σιώτης καταθέτει ανελλιπώς, επί μισόν αιώνα σχεδόν, ποιήματα με αναγνωρίσιμες ιδιαιτερότητες και μοναδικότητα ως προς το ύφος και τη δομή, που θα χαρακτήριζα δομή χιονονιφάδας, γιατί ο κάθε κρύσταλλος που φέρει είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Σαν σκοπός και πυρήνας στον εσωτερικό θάλαμο κάθε ποιήματος φαίνεται η ανάγκη επανεφεύρεσης της ουσίας της ανθρώπινης κατάστασης και της ύπαρξης του κόσμου.

Ένας χαοτικός κόσμος διατείνεται πως είναι η διαχείριση του ανείπωτου κι ο αναγνώστης της ποίησης, συχνά αναρωτιέται, αν υπάρχουν κανόνες για ποιητές. «Α, τώρα νιώθω όλο τον πόνο του. Αυτό σημαίνει να είσαι άνθρωπος», είναι μια ρήση γνωστή του θεατρικού συγγραφέα Άουγκουστ Στρίντμπεργκ και μια εκδοχή που, κατά τη γνώμη μου, ταιριάζει στο υλικό απ’ όπου αφορμάται η ποίηση του Ντίνου Σιώτη. Είναι ο ποιητής που ανησυχεί και υποφέρει, που πονά και συμπονά – τον κόσμο, την κοινωνία, τον συνάνθρωπο.

«Ο Ντίνος Σιώτης καταθέτει ανελλιπώς, επί μισόν αιώνα σχεδόν, ποιήματα με αναγνωρίσιμες ιδιαιτερότητες και μοναδικότητα ως προς το ύφος και τη δομή, που θα χαρακτήριζα δομή χιονονιφάδας, γιατί ο κάθε κρύσταλλος που φέρει είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος.»

Κοιτάξτε βαθιά μέσα στο βλέμμα του και θα δείτε τα χέρια τους/ να κρατάνε ψηλά αναμμένα κεριά/ που μια μέρα θα κάψουν/ όλες τις μαύρες σελίδες τούτου του κόσμου/

ntinos siotisΣτον Μαινόμενο Ορλάνδο, ο Λουντοβίκο Αριόστο κάνει αναφορά στη λειτουργία της ποίησης ώστε να προσδίδει αιωνιότητα. Γράφει: «Οι αληθινοί ποιητές μπορούν να κάνουν αθάνατους τους ανθρώπους αποσπώντας τους από τον ποταμό της λήθης». Ο Ιταλός συγγραφέας Νούτσιο Όρντινε, μελετώντας το παραπάνω απόσπασμα του Αριόστο, καταλήγει σε ένα πολύ χρήσιμο συμπέρασμα για την ποίηση: «Ο Αριόστο εισάγει έναν στοχασμό για τη σχέση ποίησης-ψεύδους, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι καταγγέλλοντας το ψεύδος ο ποιητής λέει τελικά την αλήθεια». Κι αυτό φαίνεται να λειτουργεί σαν το κρίσιμο κομβικό σημείο, όπου τέμνονται όλες οι ποιητικές συνιστώσες του συνολικού έργου του Ντίνου Σιώτη: H καταγγελία του ψεύδους. Γράφει ο ποιητής: Η αλήθεια ψυχομαχεί/ το ψέμα ζωντανό/ στο χέρι η βόμβα/ το μηδέν εις το πηλίκον. Και αλλού: Ψεύτικες μέρες πάνε κι έρχονται,/ ψεύτικες μέρες μας εκλιπαρούν/ να τις υιοθετήσουμε/

«Το μέλλον διαρκεί πολύ» είχε πει κάποτε χαρακτηριστικά ο στρατηγός Ντε Γκολ. Σε αυτό το σημείο θεωρώ ταιριαστό να συμπληρώσω αυτό που είπε περιπαικτικά ο ίδιος ο ποιητής, με μια υπόσχεση για τη συνέχεια των απάντων του, όταν ρωτήθηκε πώς αισθάνεται για την έκδοση του τόμου με την ποιητική σοδειά τριάντα χρόνων: «Τα πρώτα τριάντα χρόνια είναι δύσκολα».

 

Ποιήματα 1969-1999
Ντίνος Σιώτης
Κέδρος
392 σελ.
ISBN 978-960-04-4845-0
Τιμή €25,00
001 patakis eshop

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιό σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΠΟΙΗΣΗ
Ηλίας Γκρής: «Σαν άλλος Οιδίποδας»

Με καλαίσθητο εξώφυλλο εμπνευσμένο από τον τίτλο και πάλι από τον Πέτρο Ζουμπουλάκη και με προμετωπίδα από τον Παλλαδά τον Αλεξανδρέα, δεκατρία χρόνια μετά τον Αλφειό πρόγονο, είναι στα χέρια μας η νέα ποιητική...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΠΟΙΗΣΗ
Νίκος Κατσαλίδας: «Η χλόη της ανατριχίλας»

«Παρουσία χλόης και νερού στα πόδια μου.Που θα πει πως υπάρχω.» (Οδυσσέας Ελύτης, «Εφτά μέρες για την αιωνιότητα») Ο Νίκος Κατσαλίδας είναι το νερό της πηγής που ξεκίνησε τη ροή του από την Άνω Λεσινίτσα της Βορείου...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

*  Το email σας:

Με την επίσκεψη στο site μας, αποδέχεστε τη χρήση Cookies από το diastixo.gr, με σκοπό τη βελτίωση των υπηρεσιών που σας παρέχουμε.