Τούλα Ρεπαπή: «Μούσες & Δαιμόνια»
Τούλα Ρεπαπή: «Μούσες & Δαιμόνια»

Τούλα Ρεπαπή: «Μούσες & Δαιμόνια»

Η κριτική πράξη της Τούλας Ρεπαπή έτσι όπως καταγράφεται στο πρόσφατο βιβλίο της, Μούσες & Δαιμόνια: Κείμενα για την πεζογραφία της Ελένης Λαδιά, 2000-2018, πηγάζει από τον αμέριστο θαυμασμό της προς την πολυβραβευμένη συγγραφέα και εκβάλλει στα διάφανα νερά των επιγόνων: «στην νεώτερη γενιά, Mike και Πάνο». Ήδη στην εισαγωγή αυτής της κομψής βεντάλιας –με τα έντεκα κείμενα συν μία συνέντευξη– έχει φροντίσει να φανούν με διαύγεια οι προθέσεις της: «Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, στο Μούσες & Δαιμόνια συγκεντρωμένα τα κείμενα αυτά αποτελούν μία αναλυτική/συνοπτική εικόνα του έργου της. Σκοπός μου είναι το βιβλίο αυτό να γίνει πηγή μελέτης σε φοιτητές, οι οποίοι θα θελήσουν να στηρίξουν τη διατριβή τους στο έργο της. Τώρα περισσότερο από ποτέ, υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη στις νεώτερες γενιές να μάθουν την σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία με συγγραφείς της ποιότητας της Ελένης Λαδιά, η οποία, μέσα από πλούτο γνώσεων, εμπνέει αξίες, διδάσκοντας ταυτόχρονα ήθος και γραφή».

Το συγγραφικό ύφος της Τούλας Ρεπαπή διακρίνεται για την απλότητα, την ακρίβεια και την διακριτική παρέμβαση αναφορικά με το εκάστοτε έργο της συγγραφέως που επιλέγει να παρουσιάσει στο αναγνωστικό κοινό. Κατ’ αρχάς, σπεύδει να μιλήσει για τις ιστορίες, χρησιμοποιώντας, σχεδόν πάντα, την μακραίωνη μέθοδο των ερωτήσεων: «Μέχρι το τέλος του μυθιστορήματος, αίνιγμα ωστόσο παραμένει η ταυτότητα του συγγραφέα. Πρόκειται για την Αλεξάνδρα; Είναι ο Ανδροκλής; Είναι ο αόρατος ιδιοκτήτης; Είναι η γλώσσα των συμβόλων μέσα από την μυητική διαδικασία του κειμένου; Ή μήπως είναι οι ήρωες, οι οποίοι γίνονται αυτεξούσιοι μέσα στις σελίδες επειδή τους δίδεται η “Χάρις” της περιχώρησης του ατομικού και συλλογικού πεπρωμένου;»

Σε δεύτερη φάση, προχωρεί σε παρατηρήσεις σε σχέση με την δομή, τη γλώσσα, τα εκφραστικά μέσα, τους μυθολογικούς και ιστορικούς αρμούς του βιβλίου. Η επιχειρηματολογία της απολάμπει πίστη και σεβασμό στο κείμενο, ενώ η ίδια βαδίζει, σαν αναγεννησιακή κυρία των τιμών, με το γαλανό βλέμμα και την μεταξωτή εσθήτα της, στην ενδοχώρα της γραφής, απολαμβάνοντας τον περίπατό της στους κήπους της πεζογράφου. Την ακούει και γοητεύεται από τις λέξεις: «Λέξεις μαγικές, πλασμένες με την τέχνη και την γνώση της γλώσσας, άλλοτε κοσμούν το κείμενο και άλλοτε το ματώνουν. Άλλες, πάλι, “εμπίεστες”, “έκτυπες” ή “εγχάρακτες” προβάλλουν την κομψότητα, την ποιητικότητα και το κάλλος της γλώσσας, το οποίο επιστρατεύεται για να περιγράφει τον άλλο κόσμο σαν να τον ξέρει. Σαν να τον έχει επισκεφθεί πολλάκις. Πόση αγάπη!»

Αλλού πάλι γίνεται ο διάγγελος αυτής της ομορφιάς, υπερθεματίζοντας, όποτε βρίσκει την ευκαιρία, την αδιαμφισβήτητη ικανότητα της πεζογράφου να περιλαμβάνει ολόκληρα σύμπαντα σε ελάχιστες σελίδες: «Και όλα αυτά σε 84 σελίδες. Μόνο η Ελένη Λαδιά το καταφέρνει αυτό!» αναφωνεί με λυσίπονη έκπληξη.

«Με την ματιά της στραμμένη προς τον Άλλον, μεταφέρει στις επόμενες γενιές την σπάνια συντήρηση της λαμπρότητας των λογοτεχνικών κρίκων με τους οποίους είμαστε όλοι συνδεδεμένοι. Τα κείμενα διασώζονται είτε επειδή μεταφράζονται, είτε επειδή λάμνουν στις θάλασσες της επανάληψης και άρα επαναφοράς, είτε επειδή τα αφηγούνται πολυδύναμα στόματα.»

Η Τούλα Ρεπαπή, ενόπλιος, με το χάρισμα της προσφοράς και της καλόγνωμης στάσης, επιβεβαιώνει το υπέροχο επίγραμμα του Σιμωνίδη του Κείου:

Σῶσος καὶ Σωσώ, σῶτερ, σοι τόνδ’ ἀνέθηκαν
Σῶσος μὲν σωθείς, Σωσὼ δ’ ὅτι Σῶσος ἐσώθη

toulrepΜε την ματιά της στραμμένη προς τον Άλλον, μεταφέρει στις επόμενες γενιές την σπάνια συντήρηση της λαμπρότητας των λογοτεχνικών κρίκων με τους οποίους είμαστε όλοι συνδεδεμένοι. Τα κείμενα διασώζονται είτε επειδή μεταφράζονται, είτε επειδή λάμνουν στις θάλασσες της επανάληψης και άρα επαναφοράς, είτε επειδή τα αφηγούνται πολυδύναμα στόματα.

Γι’ αυτό τα κείμενα της Τούλας Ρεπαπή για την Ελένη Λαδιά είναι έμμισχα. Οι άκρες τους, το άνθος και ο βλαστός. Η ευωδία και η ρίζα. Το παρελθόν και το μέλλον. Μ’ ένα παρόν να πάλλεται ως παλίμψηστο φιλαλληλίας.

Η Χρυσούλα Αγκυρανοπούλου είναι Δρ Μετάφρασης-Μεταφρασεολογίας, ποιήτρια και πιανίστρια.

 

Μούσες & Δαιμόνια
Κείμενα για την πεζογραφία της Ελένης Λαδιά, 2000-2018
Τούλα Ρεπαπή
Αρμός
106 σελ.
ISBN 978-960-615-106-4
Τιμή €9,00
001 patakis eshop

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιό σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΜΕΛΕΤΕΣ - ΔΟΚΙΜΙΑ
Φίλιππος Φιλίππου: «Ιστορία της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας»

Η άνθηση της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας τα τελευταία χρόνια και ιδίως με την έλευση του 21ου αιώνα είναι αδιαμφισβήτητη. Ο όγκος των αστυνομικών μυθιστορημάτων που εκδίδονται αυξάνεται...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΜΕΛΕΤΕΣ - ΔΟΚΙΜΙΑ
Guy Debord: «Η κοινωνία του θεάματος»

Φέτος συμπληρώνεται μισός αιώνας από την εξέγερση του Μάη του 1968 στο Παρίσι. Έναν χρόνο πριν από το διονυσιακό ξέσπασμα της σπουδάζουσας παριζιάνικης νεολαίας, το οποίο ακολούθησε αργοπορημένη, ως...

ΚΡΙΤΙΚΕΣ > ΜΕΛΕΤΕΣ - ΔΟΚΙΜΙΑ
Δημήτρης Τσινικόπουλος: «Οι πνευματικοί πατέρες του Νίκου Καζαντζάκη»

Διαβάζοντας κάποιος εποπτικά το έργο του Δημήτρη Τσινικόπουλου, μελετητή, δοκιμιογράφου, αλλά και διηγηματογράφου και ποιητή, διαπιστώνει ότι ο Νίκος Καζαντζάκης κατέχει δεσπόζουσα θέση. Δε γνωρίζω...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

*  Το email σας:

Με την επίσκεψη στο site μας, αποδέχεστε τη χρήση Cookies από το diastixo.gr, με σκοπό τη βελτίωση των υπηρεσιών που σας παρέχουμε.