Τζάστιν Τόρρες: συνέντευξη στον Νίκο Αδάμ Βουδούρη

Τζάστιν Τόρρες: συνέντευξη στον Νίκο Αδάμ Βουδούρη
Ο Τζάστιν Τόρρες γεννήθηκε το 1980 στα βόρεια της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Είναι Πορτορικανός απ' την πλευρά του πατέρα του και Ιταλο-ιρλανδός απ' τη μητέρα του. Το πρώτο του βιβλίο, Εμείς τα θηρία, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση και μεταφράστηκε σε περισσότερες από 15 γλώσσες, κατατάσσοντας τον συγγραφέα στις νέες ελπίδες της αμερικανικής λογοτεχνίας και προκαλώντας μας την επιθυμία να τον γνωρίσουμε καλύτερα.

Διαβάζοντας το βιβλίο σας σχημάτισα μια εικόνα για σας, για το πρόσωπό σας, για τον σωματότυπό σας. Βλέποντας αργότερα στο Διαδίκτυο φωτογραφίες σας, η εικόνα αυτή ήταν πολύ κοντά σε ό,τι είχα φανταστεί. Πόσο αυτοβιογραφικό είναι το Εμείς τα θηρία;

Ναι, τα γεγονότα του βιβλίου είναι όντως παρμένα από τη δική μου ζωή. Οι γονείς μου ήταν έφηβοι όταν πρωτοέκαναν παιδί, η μητέρα μου δούλευε πράγματι σε εργοστάσιο, ο πατέρας μου είναι Πορτορικανός, έχω δύο μεγαλύτερους αδερφούς κ.ο.κ. Και η συναισθηματική αλήθεια του βιβλίου μου είναι η συναισθηματική αλήθεια της παιδικής μου ηλικίας. Αλλά το ίδιο το βιβλίο παραμένει μυθοπλασία – έφτιαξα τον μύθο της οικογένειάς μου, επινόησα, χρησιμοποίησα μεταφορά. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για βιβλίο αναμνήσεων.

Στο μυθιστόρημά σας είναι εμφανέστατη η άνεση μα και η εμμονή σας να φτιάχνετε εικόνες με τις λέξεις. Ποια η σχέση σας με τα κόμικς και τον κινηματογράφο;

Δίκιο έχετε, έχω εμμονή με τη μετατροπή των λέξεων σε εικόνες – αυτό όμως που μου αρέσει περισσότερο είναι η εικόνα να μην είναι ποτέ ολοκληρωμένη, παγιωμένη, να είναι κάτι που υπάρχει στο μυαλό του κάθε αναγνώστη. Όταν διαβάζουμε, οι εικόνες που σχηματίζουμε είναι εφήμερες και διαρκώς μεταβαλλόμενες. Και πιστεύω ότι μεταγγίζουμε τον εαυτό μας και τις δικές μας εμπειρίες στις εικόνες αυτές. Πόσες άραγε φορές, πόσοι πολιτισμοί, πόσα μυαλά δεν έχουν φανταστεί την εικόνα της Ελένης του Τρωικού Πολέμου; Και κάθε φορά η εικόνα αυτή είναι διαφορετική. Δεν είναι πολύ ωραίο αυτό; Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στο σινεμά – μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα παίρνει αφηρημένη μορφή σε πλήθος διαφορετικές αφηγήσεις. Λατρεύω τον κινηματογράφο, μου αρέσει πολύ να πηγαίνω σινεμά, να κάθομαι στην πλατεία και να με κατακλύζει η συγκίνηση, αυτό όμως αποτελεί μια πολύ πιο παθητική εμπειρία από την ανάγνωση. Όταν διαβάζουμε, ελέγχουμε τον ρυθμό της ανάγνωσης, καθυστερούμε σκεφτόμενοι ένα ωραίο χωρίο ή διατρέχουμε βιαστικά τις σελίδες. Η ανάγνωση είναι μια τόσο σημαντική διαδικασία – χτίζει κανείς έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο. Μου αρέσει να δίνω στον αναγνώστη μου τα εργαλεία, τα δεδομένα, τις σωστές λέξεις, για να δημιουργήσει τη δική του ομορφιά. Ίσως γι' αυτό δεν τρελαίνομαι για τα κόμικς (με την εξαίρεση ορισμένων, όπως το Περσέπολις). Οι παγιωμένες εικόνες τους μου στερούν αυτή την υπέροχη δουλειά της φαντασίας.

 

Εμφανίσεις: 1983

Περισσότερα...

Ντέιβιντ Νίκολς: συνέντευξη στη Ράνια Μπουμπουρή

http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx?id=700341
Ο Ντέιβιντ Νίκολς είναι βραβευμένος Άγγλος συγγραφέας και σεναριογράφος, που έγινε γνωστός παγκοσμίως με το μυθιστόρημά του Μία ημέρα (Εκδόσεις Μίνωας, 2011), το οποίο έχει πουλήσει περισσότερα από πέντε εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, έχει μεταφραστεί σε σαράντα γλώσσες και μεταφέρθηκε με μεγάλη επιτυχία στον κινηματογράφο. Ο Ντέιβιντ Νίκολς επισκέφθηκε την Αθήνα με αφορμή την κυκλοφορία του μυθιστορήματός του Εμείς, που ήταν υποψήφιο για το βραβείο Man Booker 2014, και είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε μαζί του.

Θέλετε να μας πείτε γιατί γράφετε;

Από παιδί μού άρεσαν οι ιστορίες –να παρακολουθώ την πλοκή, τους χαρακτήρες– είτε ήταν σε βιβλία, είτε σε κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση. Αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι ήμουν ικανός να δημιουργήσω κι εγώ κάτι τέτοιο. Η μόνη σχέση που είχα με τις ιστορίες ήταν ως ηθοποιός – εμπειρία πολύ απογοητευτική για μένα, διότι δεν μπορούσα να ασκήσω το επάγγελμα αυτό. Δεν είχα καθόλου ταλέντο, χάρισμα ή χάρη. Ήμουν απαίσιος ηθοποιός. Ωστόσο, εξακολουθούσα να λατρεύω την πτυχή τού να λες ιστορίες, να δημιουργείς ήρωες, κόσμους... Μου άρεσε πολύ ο ήχος των διαλόγων. Τελικά συνειδητοποίησα ότι αυτό που με είχε ωθήσει στην ηθοποιία ήταν το υπόβαθρό της• μου πήρε κάποιο διάστημα να το καταλάβω, πάντως στράφηκα τελικά σε αυτό που αγαπώ: στη συγγραφή. Μ' αρέσει να κάνω τους ανθρώπους να γελάνε, μ' αρέσει που αυτά τα σημαδάκια στο χαρτί προκαλούν αντιδράσεις στους ανθρώπους ανά την υφήλιο – γέλιο, κλάμα, ενθουσιασμό...

Είπατε ότι δεν έχετε ταλέντο στην ηθοποιία, αλλά προφανώς έχετε ταλέντο στη συγγραφή. Τι σημαίνει για σας, λοιπόν, το ταλέντο; Η ικανότητα ν' αρέσουν στο αναγνωστικό κοινό αυτά που γράφετε;

Μάλλον πρόκειται για συνδυασμό πραγμάτων. Είναι το υπόβαθρο του καθενός, οι εμπειρίες του, η δεξιοτεχνία του, η ικανότητά του να εξελίσσεται. Δυσκολεύομαι να σας δώσω έναν ακριβή ορισμό, πάντως δεν νομίζω ότι έχει να κάνει με κάτι μαγικό, λες και σε χτύπησε κάποιος μ' ένα μαγικό ραβδί. Θεωρώ ότι είναι ένας ευτυχής συνδυασμός ικανοτήτων και συγκυριών.

 

Εμφανίσεις: 2125

Περισσότερα...

ΟΥΙΛΙΑΜ ΛΑΝΤΕΪ συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

ΟΥΙΛΙΑΜ ΛΑΝΤΕΪ συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη
Ο Ουίλιαμ Λάντεϊ (γενν. 1963, Βοστόνη) είναι βραβευμένος συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ και στη Νομική Σχολή του Κολεγίου της Βοστόνης. Προτού στραφεί στη συγγραφή, εργάστηκε έξι χρόνια ως βοηθός εισαγγελέα. Από τις Εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του Υπόθεση Jacob και Διπλή παγίδα, το οποίο αποτέλεσε την αφορμή για τη σημερινή μας συνέντευξη.

Πώς ξεκίνησε η ιδέα για τη συγγραφή της Διπλής παγίδας;

Δεν νομίζω ότι οποιοδήποτε μυθιστόρημα έχει μια μοναδική πηγή, τουλάχιστον όχι ένα μυθιστόρημα με κάποια πολυπλοκότητα. Η Διπλή παγίδα είχε πολλές πηγές έμπνευσης, στις οποίες περιλαμβάνεται μια σειρά ποινικών υποθέσεων που συνέβησαν στη Βοστόνη και γύρω από αυτή στη δεκαετία του 1990. Αλλά περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο, η έμπνευση ήταν να συνδέσω τον κόσμο που έβλεπα στη δουλειά μου ως βοηθός εισαγγελέα στο δικαστήριο –τον κόσμο του εγκλήματος και της βίας– με τον συνηθισμένο κόσμο όπου οι περισσότεροι άνθρωποι κατοικούν, όπου το έγκλημα είναι μια ασυνήθιστη, μοναδική εμπειρία. Πάντα μου έκανε εντύπωση ότι στην πόλη μου, και σε κάθε πόλη, η πραγματική φυσική απόσταση μεταξύ των περιοχών που μαστίζονται από το έγκλημα και των σικ περιοχών χωρίς έγκλημα είναι συχνά μόλις λίγα χιλιόμετρα, αλλά θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι διαφορετικοί πλανήτες, γιατί τόσο λίγο αλληλεπιδρούν.

Ο τίτλος [στο πρωτότυπο, Mission Flats] είναι συμβολικός;

Ο τίτλος δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία, αν και λειτουργεί ως νύξη για κάποια γειτονιά στη Βοστόνη, ειδικά το Mission Hill. Κατά την επιλογή των ονομάτων, συμπεριλαμβανομένων των ονομάτων φανταστικών τοποθεσιών –κάτι που ισχύει για το Mission Flats, μια φανταστική γειτονιά της Βοστόνης– συχνά επιλέγεις κάτι που είναι υποβλητικό, που χτυπά τον σωστό τόνο στο μυαλό του αναγνώστη ακριβώς με τον τρόπο που ακούγεται. Σε ένα αμερικανικό ακροατήριο, ελπίζω ότι το Mission Flats είναι ένα υποβλητικό όνομα κατ' αυτόν τον τρόπο.

 

Εμφανίσεις: 1909

Περισσότερα...

ΣΑΛΑ ΣΙΜΟΥΚΑ συνέντευξη στη Στέλλα Κάσδαγλη

ΣΑΛΑ ΣΙΜΟΥΚΑ συνέντευξη στη Στέλλα Κάσδαγλη
Γνώρισα τη Σάλα Σίμουκα μέσα από το πρώτο βιβλίο της Τριλογίας της Χιονάτης, Κόκκινη σαν το αίμα (Εκδόσεις Μεταίχμιο). Τη γνώρισα και την εκτίμησα ως συγγραφέα που επιχείρησε –και πέτυχε– κάτι δύσκολο: να γράψει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα για εφήβους αντιμετωπίζοντάς τους τίμια, σαν ίσους προς ίσο, χωρίς διδακτισμό ή πατρονάρισμα, αλλά ως ανεξάρτητες προσωπικότητες που θέλουν και μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα γύρω τους προς το καλύτερο. Λίγο αργότερα, τη γνώρισα και από κοντά στην Αθήνα, όπου ήρθε για την παρουσίαση των βιβλίων της. Είχα την ευκαιρία να μιλήσω μαζί της πάνω από φάβα και ψαρομεζέδες («Μ' αρέσει πολύ η ελληνική κουζίνα, όλα είναι τόσο νόστιμα εδώ. Τρώω και στη Φινλανδία καμιά φορά σε ελληνικά εστιατόρια, αλλά δεν είναι το ίδιο») αλλά και να την παρουσιάσω στην εκδήλωση που έγινε στο Public Συντάγματος την Τετάρτη 10/12 – κι εκεί τη θαύμασα ακόμα πιο πολύ: ως τη συγγραφέα από μια μικρή χώρα, που κατάφερε το σχεδόν ακατόρθωτο, να ζει αυτή τη στιγμή από το γράψιμό της· ως τη συνομήλική μου που έβαλε και επισήμως τη Φινλανδία στο παιχνίδι της σύγχρονης (εμπορικής) σκανδιναβικής αστυνομικής λογοτεχνίας. Να μερικά από τα όσα μου είπε στις κουβέντες μας, με και χωρίς μικρόφωνο.

Εδώ και έναν χρόνο ταξιδεύω συνέχεια για την προώθηση των βιβλίων μου. Έχω πάει στη Ρουμανία, τη Σλοβακία, τη Γερμανία, την Ιταλία και σε αρκετές άλλες χώρες – μου έχει τύχει να γυρίζω από ένα ταξίδι, να βάζω πλυντήριο και να ξαναφεύγω αμέσως για κάπου αλλού. Κι ενώ νόμιζα ότι αυτή η χρονιά θα είναι η πιο πιεσμένη και ότι μετά τα πράγματα θα ηρεμήσουν, τώρα καταλαβαίνω ότι αυτή η χρονιά ήταν μόνο η αρχή.

Έχω ξανάρθει στην Ελλάδα δύο φορές, μία το 2000 και μία γύρω στο 2006, και είδα ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά. Βρήκα την Αθήνα πιο καθαρή και πιστεύω πως έχετε κάνει πολύ μεγάλη προσπάθεια για να την ομορφύνετε – κι ας περνάτε όλη αυτή τη δύσκολη φάση.

 

Εμφανίσεις: 2966

Περισσότερα...

ΓΙΑΝ ΧΕΝΡΙΚ ΣΒΑΝ συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

ΓΙΑΝ ΧΕΝΡΙΚ ΣΒΑΝ συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη
Ο συγγραφέας Γιαν Χένρικ Σβαν γεννήθηκε στο Λουντ της Σουηδίας το 1959, μεγάλωσε στην Κοπεγχάγη και ζει στη Στοκχόλμη, όπου εργάζεται ως μεταφραστής λογοτεχνίας από τα δανέζικα, τα γαλλικά, τα πολωνικά, τα αραβικά και τα ελληνικά. Έχει μεταφράσει στα σουηδικά την Αμοργό του Νίκου Γκάτσου, ποιήματα των Μίλτου Σαχτούρη και Βύρωνα Λεοντάρη, ποιητές της γενιάς του '70, καθώς και σύγχρονους Έλληνες πεζογράφους. Το 2013 εκδόθηκε σε μετάφρασή του Η φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Το πρόσφατο μυθιστόρημά του Τα μηχανάκια του Μανόλη, που μας έδωσε την αφορμή γι' αυτή τη συνέντευξη, εκτυλίσσεται στην Ελλάδα.

Ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματός σας, ο Μανόλης, είναι μια χαρακτηριστική ελληνική μορφή, που θα λέγαμε ότι παραπέμπει στον Αλέξη Ζορμπά. Συμφωνείτε;

Αν κατάφερα να δημιουργήσω έναν ήρωα τον οποίο οι Έλληνες αντιλαμβάνονται σαν πραγματικό Έλληνα, που μοιάζει μάλιστα με τον Αλέξη Ζορμπά, τότε χαίρομαι πάρα πολύ. Ίσως ο Μανόλης να είναι η μοναχική εκδοχή του Ζορμπά. Έπειτα, δυσκολεύομαι να φανταστώ τον Ζορμπά πάνω σε μηχανάκι!

Ο κόσμος του Μανόλη είναι πλασμένος πάνω στην άμμο, γι' αυτό και εύκολα παρασύρεται από την κάθε θύελλα. Ποια ήταν η πηγή της έμπνευσής σας για έναν τέτοιο ήρωα;

Το συγγραφικό μου έργο, στο σύνολό του, είναι γεμάτο Μανόληδες. Αντλώ έμπνευση από περιόδους απομόνωσής μου, αλλά και από έργα της ρωσικής και γαλλικής λογοτεχνίας. Ο Εμίλ Αζάρ (ψευδώνυμο του Ρομέν Γκαρί) έγραψε πολλά μυθιστορήματα με ήρωες που θυμίζουν τον Μανόλη. Σκέφτομαι και τον Ομπλόμοφ. Μέλημά μου είναι να ακούγεται η φωνή του σιωπηλού, περιθωριακού, άρρωστου, γέρου ανθρώπου, δηλαδή όσων δεν είναι αποδεκτοί, δεν ακολουθούν συμβατικούς κοινωνικούς κανόνες. Θα μπορούσε να πει κανείς πως ξέρω πού είναι το πηγάδι απ' όπου αντλώ νερό, αλλά δεν σκύβω να κοιτάξω μέσα. Ποια ήταν, αλήθεια, η μοίρα των παιδιών στη Φόνισσα του Παπαδιαμάντη...

 

Εμφανίσεις: 2703

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr