Μ.Λ. Στέντμαν: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Μ.Λ. Στέντμαν: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη


Η Μ.Λ. Στέντμαν γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Δυτική Αυστραλία, αλλά πλέον ζει μόνιμα στο Λονδίνο. Το πολυσυζητημένο Φως ανάμεσα στους ωκεανούς είναι το πρώτο της μυθιστόρημα, το οποίο έχει μεταφραστεί σε σχεδόν 40 γλώσσες, ενώ τη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη υπογράφει ο Ντέρεκ Σιανφράνς, με πρωταγωνιστές τους Μάικλ Φασμπέντερ και Αλίσια Βικάντερ (DreamWorks, 2016). Η εξαιρετική επιτυχία του βιβλίου της, καθώς και τα λιγοστά βιογραφικά στοιχεία της που υπάρχουν στο Διαδίκτυο, μας κίνησαν την περιέργεια να τη γνωρίσουμε μέσα από μια συνέντευξη.

Διαβάζοντας το βιβλίο σας, πολλές φορές συγκινήθηκα. Πώς καταφέρατε να γράψετε μια τόσο όμορφη και ρεαλιστική ιστορία;

Είμαι πανευτυχής που η ιστορία σάς συγκίνησε. Η σύντομη απάντηση στην ερώτησή σας είναι: «Πραγματικά δεν ξέρω!» Ποτέ δεν είχα προσπαθήσει να γράψω ένα μυθιστόρημα πριν, ούτε και το συνειδητοποίησα όταν το έγραφα. Απλώς το σκέφτηκα σαν μια ιστορία. Γράφω ενστικτωδώς, αφήνοντας μια εικόνα ή μια φράση ή μια φωνή να έρθουν στο μυαλό μου και ακολουθώ να δω πού οδηγούν. Πρώτο εμφανίστηκε το σκηνικό· έκλεισα τα μάτια μου και είδα έναν φάρο, μετά σταδιακά μια γυναίκα – και ήξερα ότι ήταν τον παλιό καιρό, σε ένα νησί στα ανοικτά της Δυτικής Αυστραλίας. Στη συνέχεια, εμφανίστηκε ένας άνδρας – ο φαροφύλακας. Όπως γράφω, μια βάρκα ξεβράζεται με ένα πτώμα και ένα μωρό που κλαίει, έτσι έπρεπε να συνεχίσω να γράφω για να δω τι συνέβη. Είδα ότι οι χαρακτήρες αναδύονταν και σταδιακά συνειδητοποίησα ποιοι ήταν και πώς αισθάνονταν. Εγώ απλώς τους ακολούθησα βήμα βήμα και είδα πώς εξελίχθηκε η ιστορία τους. Δεν είχα ιδέα για το πώς θα τελειώσει, μέχρι που τελείωσε.

Μας ταξιδεύετε σε κάποια μέρη που μας είναι άγνωστα. Μοιάζουν όμως με τα μέρη της πατρίδας μας. Μήπως ο πολιτισμός και η ζωή δεν έχουν σύνορα;

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλές ομοιότητες ανάμεσα στα τοπία της Ελλάδας και της Δυτικής Αυστραλίας. Και τα δύο χαρακτηρίζονται ως «μεσογειακά κλίματα», με ζεστά, ξηρά καλοκαίρια, και τα δύο κυριαρχούνται από το φωτεινό μπλε της θάλασσας και τον συνήθως ηλιόλουστο ουρανό. Ίσως γι’ αυτό να τα αισθάνεστε οικεία. Πέρα απ’ αυτό, όμως, νομίζω ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι, όπου κι αν βρίσκονται. Εξεπλάγην πολύ όταν εκδότες από τόσες χώρες ήθελαν να δημοσιεύσουν την ιστορία και αναρωτήθηκα γιατί οι αναγνώστες τους θα ενδιαφέρονταν για τη ζωή σε μια σκοτεινή γωνιά της Δυτικής Αυστραλίας. Απάντησαν ότι η ιστορία είναι καθολική – ότι τα ερωτήματα που θέτει για την οικογένεια, την αγάπη και το καθήκον αγγίζουν οποιονδήποτε άνθρωπο, σε οποιαδήποτε κουλτούρα κι αν ανήκει.

 

Εμφανίσεις: 1353

Περισσότερα...

Πίτερ Μπιν: συνέντευξη στον Νίκο Μαθιουδάκη

Πίτερ Μπιν: συνέντευξη στον Νίκο Μαθιουδάκη


Ο Πίτερ Μπιν, ομότιμος καθηγητής της Αγγλικής και της Συγκριτικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ντάρτμουθ των ΗΠΑ, είναι ένας από τους πιο καταξιωμένους φιλελληνιστές σε ολόκληρο τον κόσμο, αφού εδώ και περίπου 60 χρόνια ασχολείται με την Ελλάδα, τη λογοτεχνική της παραγωγή και τον πολιτισμό της γενικότερα. Ο καθηγητής Μπιν πρόσφατα έλαβε από την Εταιρεία Νεοελληνικών Σπουδών της Αμερικής (Modern Greek Studies Association) το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης 2015 για την εκ νέου πρωτότυπη μετάφρασή του, Zorba the Greek: The Saint’s Life of Alexis Zorbas του Νίκου Καζαντζάκη (Simon & Schuster, 2014). Σημειωτέον πως έχει μεταφράσει παλιότερα και άλλα έργα του Κρητικού συγγραφέα: Ο τελευταίος πειρασμός (1960), Ο φτωχούλης του Θεού (1962), Αναφορά στον Γκρέκο (1965). Συνάμα ασχολήθηκε ερευνητικά με αρκετούς Νεοέλληνες πεζογράφους και ποιητές, όπως τον Καβάφη, τον Μυριβήλη, τον Ρίτσο κ.ά., αλλά το όνομά του έχει συνδεθεί κυρίως με το έργο του Καζαντζάκη, εξ ου και του αποδίδεται συχνά ο τίτλος του επιφανούς «καζαντζακιστή».

Στο σημείο αυτό, μιλώντας αναπόφευκτα σε προσωπικό τόνο, να πω ότι ένα πράγμα δεν θα ξεχάσω από τον καθηγητή και δάσκαλό μου: τη γνωριμία μας το 2007 σε ένα συνέδριο –εκείνος ως προσκεκλημένος ομιλητής και εγώ ως υποψήφιος διδάκτορας– που από την πρώτη στιγμή ενδιαφέρθηκε να με βοηθήσει, διαθέτοντας τον πολύτιμο χρόνο του για να απαντά στις απορίες μου.

Κύριε Μπιν, είστε Αμερικανός καθηγητής της Λογοτεχνίας, και η πρώτη ερώτηση που γεννάται αυθόρμητα στον καθένα είναι: Ποιοι ήταν οι λόγοι που σας οδήγησαν στη μελέτη της νεοελληνικής λογοτεχνίας;

Ο πρώτος και κύριος λόγος της ενασχόλησής μου με τη νεοελληνική λογοτεχνία ήταν ο γάμος μου το 1955 με μια Ελληνίδα, τη Χρυσάνθη Γιαννακού, καθώς και η εκτεταμένη διαμονή μας στη Θεσσαλονίκη με την οικογένειά της. Ευτυχώς δεν μιλούσαν σχεδόν καθόλου αγγλικά· γι’ αυτό αναγκάστηκα να μάθω νέα ελληνικά με το ζόρι, αρχίζοντας από το αλφαβητάρι που μου έφερε ο πεθερός μου, ένας διευθυντής δημοτικού σχολείου, και συνεχίζοντας μέχρι το αναγνωστικό της έκτης τάξης του δημοτικού. Πριν, όμως, από αυτό, είχα μελετήσει στο Πανεπιστήμιο Harvard τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη με τον περίφημο καθηγητή Raphael Demos, καθώς και στο Haverford College τα αρχαία δράματα σε μετάφραση, που με ώθησαν να σπουδάσω και να μελετήσω τα αρχαία ελληνικά. Έτσι (δεν ξέρω ακριβώς γιατί) είχα σαν φοιτητής μια τάση προς την Ελλάδα. Ύστερα, χάρη στην αρχική μου διαμονή στη χώρα σας –ευτυχώς στη φροντίδα μιας μορφωμένης οικογένειας–, ανακάλυψα ότι η ελληνική κουλτούρα συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

 

Εμφανίσεις: 1919

Περισσότερα...

Σβετλάνα Αλεξίεβιτς: συνέντευξη στην Κώστια Κοντολέων

Σβετλάνα Αλεξίεβιτς: συνέντευξη στην Κώστια Κοντολέων


8 Οκτωβρίου 2015: τα ΜΜΕ μεταδίδουν την είδηση πως η Λευκορωσίδα συγγραφέας και δημοσιογράφος Σβετλάνα Αλεξίεβιτς είναι η φετινή νικήτρια του Νόμπελ Λογοτεχνίας. Κι εγώ ανασύρω από τη μνήμη μου την εικόνα εκείνης της σεμνής, προσιτής γυναίκας που πριν από δεκατέσσερα χρόνια μού είχε κάνει την τιμή να μου παραχωρήσει συνέντευξη για το συγκλονιστικό βιβλίο της Τσέρνομπιλ – Ένα χρονικό του μέλλοντος (μτφρ. Ορέστης Γεωργιάδης, Περίπλους 2001), έργο βασισμένο στις μαρτυρίες δεκάδων ανθρώπων που υπέστησαν τις συνέπειες της έκρηξης του πυρηνικού σταθμού ενέργειας του Τσέρνομπιλ (Απρίλιος 1986). Η συνάντησή μας έγινε τον Απρίλιο του 2001 με την ευκαιρία της ελληνικής έκδοσης, όπου όλοι οι εμπλεκόμενοι είχαν εργαστεί εθελοντικά, ενώ η Αλεξίεβιτς είχε παραχωρήσει τα συγγραφικά δικαιώματά της από αυτή στον Σύλλογο Υποστήριξης Ερευνών κατά της Λευχαιμίας και άλλων Παθήσεων. Η συνέντευξη είχε δημοσιευτεί στον κυριακάτικο Αδέσμευτο (του Μήτση), στις 29 Απριλίου 2001, με τίτλο τη φράση της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς: «Για το Τσέρνομπιλ η μνήμη δεν μπορούσε να με βοηθήσει».

Κυρία Αλεξίεβιτς, στη συγκλονιστική μαρτυρία σας, μας εκπλήσσει η πλουραλιστική κατάθεση του ψυχικού κουράγιου και της ανυπόκριτης ανθρωπιάς εκείνων που έζησαν στο πετσί τους τον όλεθρο της επιστήμης. Σε κάποιο σημείο του βιβλίου σας γράφετε: «Μαγνητοφωνώντας τους, είχα την αίσθηση πως ηχογραφώ το μέλλον». Για ποιο μέλλον θα μπορούσαμε να μιλήσουμε σήμερα; Ένα μέλλον ακόμα πιο ζοφερό; Μια κατάβαση πιο βαθιά στην κόλαση; Ή για εκείνο το μέλλον που όλοι ευαγγελιζόμαστε, μα έχουμε πάψει από καιρό να προσμένουμε;

Δεν γνωρίζουμε τίποτε για τους φόβους του μέλλοντος. Μόνο η διαίσθηση υπάρχει πως αυτοί οι φόβοι θα είναι καινούργιοι για μας. Μπορούμε να πούμε ότι η αποκάλυψη είναι μέρος της κουλτούρας μας. Πιστεύω ότι σκεφτόμαστε συνέχεια τους φόβους του μέλλοντος, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Ίσως σκεπτόμαστε περισσότερο τους φόβους μας απ’ ό,τι σκεπτόμαστε την αγάπη. Ο Ντοστογιέφσκι έλεγε ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο, αλλά έχουν συμβεί τόσο πολλά τον 20ό αιώνα και παρά τις γνώσεις που αποκτήσαμε όλα αυτά τα χρόνια έχουμε πάψει πια να πιστεύουμε ότι η ομορφιά είναι εκείνη που θα σώσει τον κόσμο. Εγώ πιστεύω πως, αν κάτι μπορεί να μας σώσει, είναι ο φόβος, ο μόνος που μπορεί να ενώσει τον κόσμο. Οι φωνές που ακούγονται στο βιβλίο μου μιλούν για μια καινούργια πραγματικότητα, στην οποία βρέθηκαν μετά το ατύχημα αυτό. Προσπάθησα να βρω το νόημα σ’ όλα αυτά και κατέληξα πως είναι οι καινούργιες γνώσεις. Κι όταν οι άνθρωποι μιλάνε γι’ αυτό το βιβλίο και λένε «κλαίω όταν το διαβάζω», περιμένω πάντα τη δεύτερη λέξη, δηλαδή το «σκέφτομαι», όμως το μόνο που ακούω είναι η λέξη «κλαίω».

 

Εμφανίσεις: 1887

Περισσότερα...

Μπάρμπαρα Στοκ: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

aiora 1
Η Μπάρμπαρα Στοκ (Χρόνινγκεν, 1970) έγινε γνωστή στην Ολλανδία για τα αυτοβιογραφικά της κόμικς. Συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά, κι έχει εκδώσει μέχρι στιγμής εννιά βιβλία. Το 2009 τιμήθηκε με το Stripschapprijs, το πιο σημαντικό ολλανδικό βραβείο για κόμικς. Το βιβλίο της για τον Βίνσεντ βαν Γκογκ, Vincent, έχει ήδη μεταφραστεί σε εννιά γλώσσες χαρίζοντάς της διεθνή αναγνώριση. Η επικείμενη επίσκεψή της στην Αθήνα, στο πλαίσιο του Comicdom Con Athens 2015, θα μας δώσει την ευκαιρία να τη γνωρίσουμε και από κοντά.

Ποια ήταν η αφορμή για να γραφεί το βιβλίο για τον Βαν Γκογκ;

Tο Μουσείο Βαν Γκογκ μού ζήτησε να φτιάξω ένα εικονογραφημένο μυθιστόρημα για τον Βίνσεντ βαν Γκογκ. Ανέκαθεν αγαπούσα τα έργα ζωγραφικής του. Δουλεύοντας αυτό το έργο, η αγάπη αυτή έχει μεγαλώσει κι άλλο. Διάλεξα να εστιάσω το βιβλίο στα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του, την περίοδο που έζησε στη νότια Γαλλία. Πρόκειται για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίοδο: δημιούργησε τα πιο όμορφα έργα ζωγραφικής του, ονειρευόταν να φτιάξει το σπίτι των ζωγράφων, εκεί έγινε το τραγικό συμβάν με το αυτί του και, τελικά, πήγε σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα. Είχε ελπίδες και όνειρα, πέρασε μεγάλες απογοητεύσεις, αλλά στο τέλος βρήκε παρηγοριά στο έργο του και στη φύση: «Όταν ζωγραφίζω στην ύπαιθρο, αισθάνομαι τους δεσμούς που μας ενώνουν όλους».

Ποιος ήταν ο άνθρωπος Βαν Γκογκ;

Ο Βίνσεντ είχε μια δύσκολη προσωπικότητα, τόσο για τους άλλους, όσο και για τον ίδιο. Ήταν ειλικρινής σε σημείο αγένειας και πολύ παθιασμένος με τη δουλειά του. Όλα τα άλλα παραμερίζονταν γι' αυτήν. Από την άλλη πλευρά, ήταν ένας ευγενικός και συμπονετικός άνθρωπος. Ένιωθε συμπόνια για όλους τους περιθωριακούς της κοινωνίας, τα αδέσποτα σκυλιά και τα άλογα των αμαξών. Έβαλα τα δυνατά μου για ν' απεικονίσω αυτές τις δύο πλευρές του. Ήθελα να ζωγραφίσω μια ακριβοδίκαιη εικόνα του, να τον δικαιώσω. Ούτε να τον τοποθετήσω σε ένα βάθρο, ούτε να κάνω μια καρικατούρα του.

 

Εμφανίσεις: 1762

Περισσότερα...

Τζάστιν Τόρρες: συνέντευξη στον Νίκο Αδάμ Βουδούρη

Τζάστιν Τόρρες: συνέντευξη στον Νίκο Αδάμ Βουδούρη
Ο Τζάστιν Τόρρες γεννήθηκε το 1980 στα βόρεια της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Είναι Πορτορικανός απ' την πλευρά του πατέρα του και Ιταλο-ιρλανδός απ' τη μητέρα του. Το πρώτο του βιβλίο, Εμείς τα θηρία, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση και μεταφράστηκε σε περισσότερες από 15 γλώσσες, κατατάσσοντας τον συγγραφέα στις νέες ελπίδες της αμερικανικής λογοτεχνίας και προκαλώντας μας την επιθυμία να τον γνωρίσουμε καλύτερα.

Διαβάζοντας το βιβλίο σας σχημάτισα μια εικόνα για σας, για το πρόσωπό σας, για τον σωματότυπό σας. Βλέποντας αργότερα στο Διαδίκτυο φωτογραφίες σας, η εικόνα αυτή ήταν πολύ κοντά σε ό,τι είχα φανταστεί. Πόσο αυτοβιογραφικό είναι το Εμείς τα θηρία;

Ναι, τα γεγονότα του βιβλίου είναι όντως παρμένα από τη δική μου ζωή. Οι γονείς μου ήταν έφηβοι όταν πρωτοέκαναν παιδί, η μητέρα μου δούλευε πράγματι σε εργοστάσιο, ο πατέρας μου είναι Πορτορικανός, έχω δύο μεγαλύτερους αδερφούς κ.ο.κ. Και η συναισθηματική αλήθεια του βιβλίου μου είναι η συναισθηματική αλήθεια της παιδικής μου ηλικίας. Αλλά το ίδιο το βιβλίο παραμένει μυθοπλασία – έφτιαξα τον μύθο της οικογένειάς μου, επινόησα, χρησιμοποίησα μεταφορά. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για βιβλίο αναμνήσεων.

Στο μυθιστόρημά σας είναι εμφανέστατη η άνεση μα και η εμμονή σας να φτιάχνετε εικόνες με τις λέξεις. Ποια η σχέση σας με τα κόμικς και τον κινηματογράφο;

Δίκιο έχετε, έχω εμμονή με τη μετατροπή των λέξεων σε εικόνες – αυτό όμως που μου αρέσει περισσότερο είναι η εικόνα να μην είναι ποτέ ολοκληρωμένη, παγιωμένη, να είναι κάτι που υπάρχει στο μυαλό του κάθε αναγνώστη. Όταν διαβάζουμε, οι εικόνες που σχηματίζουμε είναι εφήμερες και διαρκώς μεταβαλλόμενες. Και πιστεύω ότι μεταγγίζουμε τον εαυτό μας και τις δικές μας εμπειρίες στις εικόνες αυτές. Πόσες άραγε φορές, πόσοι πολιτισμοί, πόσα μυαλά δεν έχουν φανταστεί την εικόνα της Ελένης του Τρωικού Πολέμου; Και κάθε φορά η εικόνα αυτή είναι διαφορετική. Δεν είναι πολύ ωραίο αυτό; Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στο σινεμά – μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα παίρνει αφηρημένη μορφή σε πλήθος διαφορετικές αφηγήσεις. Λατρεύω τον κινηματογράφο, μου αρέσει πολύ να πηγαίνω σινεμά, να κάθομαι στην πλατεία και να με κατακλύζει η συγκίνηση, αυτό όμως αποτελεί μια πολύ πιο παθητική εμπειρία από την ανάγνωση. Όταν διαβάζουμε, ελέγχουμε τον ρυθμό της ανάγνωσης, καθυστερούμε σκεφτόμενοι ένα ωραίο χωρίο ή διατρέχουμε βιαστικά τις σελίδες. Η ανάγνωση είναι μια τόσο σημαντική διαδικασία – χτίζει κανείς έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο. Μου αρέσει να δίνω στον αναγνώστη μου τα εργαλεία, τα δεδομένα, τις σωστές λέξεις, για να δημιουργήσει τη δική του ομορφιά. Ίσως γι' αυτό δεν τρελαίνομαι για τα κόμικς (με την εξαίρεση ορισμένων, όπως το Περσέπολις). Οι παγιωμένες εικόνες τους μου στερούν αυτή την υπέροχη δουλειά της φαντασίας.

 

Εμφανίσεις: 1926

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr