Nicci French: συνέντευξη στη Μάριον Χωρεάνθη

Nicci French: συνέντευξη στη Μάριον Χωρεάνθη


Σπάνια λογοτεχνικές συνεργασίες έχουν στεφθεί με τόσο εντυπωσιακή και μακρόχρονη επιτυχία όσο η σύμπραξη των πρώην δημοσιογράφων και συντρόφων στη ζωή Νίκι Τζέραρντ και Σoν Φρεντς, γνωστότερων με τον συνδυασμό των ονομάτων τους – «Nicci French». Εκείνη εκδηλωτική και εκφραστική, εκείνος πιο συγκρατημένος, με υπόγειο χιούμορ που πρέπει να ξανασκεφτείς τα λόγια του για να το πιάσεις. Η διεθνώς ευπώλητη σειρά αστυνομικών μυθιστορημάτων τους με ηρωίδα την ψυχοθεραπεύτρια Φρίντα Κλάιν καθώς και το αυτόνομο ψυχολογικό θρίλερ Επιστροφή από το σκοτάδι κυκλοφορούν στη χώρα μας από τις εκδόσεις Διόπτρα. Με την ευκαιρία της πρόσφατης επίσκεψής τους στην Αθήνα, επιχειρούν να λύσουν εύλογες και μη απορίες στο πλαίσιο μιας ιδιότυπης όσο και συναρπαστικής συζήτησης.

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το ότι γράφετε μαζί.

Nίκι Τζέραρντ: Πράγματι. Το γράψιμο κατά κανόνα είναι μια άκρως προσωπική, μοναχική ενασχόληση. Είναι σαν να αντικρίζεις τον γυμνό σκελετό του έργου σου.
Σον Φρεντς: Το πρώτο μας κοινό βιβλίο το γράψαμε το 1995, δηλαδή πριν είκοσι ένα χρόνια. Ακόμα και τώρα, όμως, μου φαίνεται πολύ παράξενο. Κάθε φορά που ξεκινάμε ένα μυθιστόρημα, δεν μπορώ καλά καλά να το πιστέψω. Από την άλλη, πάλι, μας έρχεται εντελώς φυσικά. Όταν γνωριστήκαμε η Νίκι κι εγώ, αρθρογραφούσαμε στο ίδιο περιοδικό. Όλη μας η σχέση ήταν απ’ την αρχή άρρηκτα συνδεδεμένη με το γράψιμο. Ο καθένας μας αναλάμβανε άρθρα διαφορετικής θεματολογίας. Μόλις εγώ τελείωνα ένα άρθρο, το έδινα στη Νίκι κι εκείνη μου έκανε σχόλια πάνω σ’ αυτό και μου το ξανάδινε πίσω. Συγχρόνως ήμασταν μανιώδεις αναγνώστες. Διαβάζαμε πάρα πολύ και κάναμε σχετικές συζητήσεις. Με τον καιρό, αντιληφθήκαμε ότι θα μπορούσαμε ίσως και να γράφουμε μαζί.
N.ΤΖ.: Να έχουμε μία «φωνή». Όχι διάλογο με τη συμβατική έννοια, αλλά μια ενιαία «φωνή» που να διαφέρει από του καθενός μας ξεχωριστά. Τα τέσσερα παιδιά μας ήταν τότε πολύ μικρά. Μας ήρθε λοιπόν η ιδέα για ένα πρώτο βιβλίο που θα μιλούσε για οικογενειακά μυστικά και ψέματα. Το θέμα αυτό μας φάνηκε ό,τι έπρεπε για ένα νέο είδος θρίλερ, που όμοιό του δεν είχε ξαναγραφτεί. Και το σημαντικότερο – σκεφτήκαμε πως αν δεν το γράφαμε εμείς εκείνη τη στιγμή, μπορεί να μας προλάβαινε άλλος. Έτσι και το αφήναμε για αργότερα, που θα μεγάλωναν τα παιδιά και θα είχαμε περισσότερη ηρεμία, θα χάναμε το τρένο. Οπότε βάλαμε μπρος χωρίς αργοπορία. Πέσαμε κι οι δυο με τα μούτρα και γράφαμε μαζί στα κρυφά, στριμώχνοντας το γράψιμο στο περιθώριο της κάθε μέρας μας: σε τρένα, ανάμεσα σε αγνώστους... Σιγά σιγά οι σελίδες πλήθαιναν και άρχισαν να σχηματίζουν ένα πραγματικό μυθιστόρημα. Κανείς δεν είχε ιδέα με τι ασχολούμασταν. Νομίζω ότι μας περνούσαν λιγάκι για τρελούς, γιατί ήταν σαν να φορούσαμε μια μάσκα και μάλλον δίναμε την εντύπωση ότι κάνουμε μυστήρια πράγματα. Αλλά από κει ξεκίνησαν όλα.

 

Εμφανίσεις: 1247

Περισσότερα...

Λοράν Μπινέ: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

HHhH - Himmlers Hirn heist Heydrich Ο Χάιντριχ είναι ο εγκέφαλος του Χίμλερ Laurent Binet Μετάφραση: Γιώργος Ξενάριος Κέδρος


Ο Λοράν Μπινέ γεννήθηκε στο Παρίσι. Γιος ιστορικού, σπούδασε λογοτεχνία στη Σορβόνη. Διδάσκει γαλλικά στο Πανεπιστήμιο του Σεν-Ντενί. Το 2010 τιμήθηκε με το βραβείο Goncourt πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα για το HHhH. Έχει δημοσιεύσει επίσης το δημοσιογραφικό χρονικό Rien ne se passe comme prévu. Πρόσφατα βρέθηκε στην Ελλάδα, στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης αλλά και στην Αθήνα για να παρουσιάσει το HHhH, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

Κάθε βιβλίο ξεκινά να γράφεται με μια τεχνική. Στη δική σας περίπτωση τι κρατήσατε από τις παραδοσιακές φόρμες και τι προσθέσατε;

Έγραψα την ιστορία σαν να ήταν θρίλερ, αλλά πρόσθεσα και μία μετα-μυθιστορηματική διάσταση σε αυτή την ερώτηση: πώς να λες μια αληθινή ιστορία.

 

Εμφανίσεις: 1433

Περισσότερα...

Λι ΜακΤζορτζ Ντάρελ: συνέντευξη στη Μάριον Χωρεάνθη

Η οικογένειά μου και άλλα ζώα Gerald Durrell Μετάφραση Μαρίνα Δημητρά-Δήμητρα Σίμου Καλειδοσκόπιο


Το 1956, ο φυσιοδίφης Τζέραλντ Ντάρελ (μικρότερος αδελφός του φιλέλληνα μυθιστοριογράφου και ποιητή Λόρενς Ντάρελ [Lawrence Durrell]) εξέδωσε το έκτο του βιβλίο, ένα εκτενές αυτοβιογραφικό αφήγημα με τον εύγλωττο τίτλο Η οικογένειά μου και άλλα ζώα, όπου με οξυδέρκεια και αχαλίνωτο χιούμορ εξιστορεί τις περιπέτειες του ίδιου (σε ηλικία δέκα ετών) και της οικογένειάς του κατά την πενταετή παραμονή τους στην Κέρκυρα. Θα ακολουθούσαν δυο ακόμα βιβλία στο ίδιο πνεύμα και με τους ίδιους πρωταγωνιστές: Πτηνά, κτήνη και συγγενείς (1969) και Ο κήπος των θεών (1978). Με την ευκαιρία της πρόσφατης κυκλοφορίας σε ελληνική μετάφραση του πρώτου μέρους της λεγόμενης «Τριλογίας της Κέρκυρας» από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, η δεύτερη σύζυγος και στενή συνεργάτιδα του συγγραφέα, Λι ΜακΤζορτζ Ντάρελ [Lee McGeorge Durell], αναλύει και αναδεικνύει τη διαχρονικότητα του βιβλίου μέσα από τις περιβαλλοντολογικές όσο και κοινωνιολογικές προεκτάσεις του.

Το ενδιαφέρον σας για τα ζώα από πού πηγάζει;
Όπως και ο Τζέραλντ Ντάρελ [Gerald Durrell], πρέπει να γεννήθηκα μ’ αυτό. Το πρώτο περιστατικό που θυμάμαι είναι όταν ήμουν δύο χρονών. Οι γονείς μου τότε μου είχαν πάρει δώρο για τα Χριστούγεννα μια πανέμορφη κούκλα κι ένα μπαουλάκι με την γκαρνταρόμπα της. Εγώ λοιπόν πέταξα την κούκλα και τα ρούχα της, έβαλα στο μπαουλάκι έναν ψόφιο σκίουρο που είχα βρει και τον κουβαλούσα παντού μαζί μου. Λίγο αργότερα άρχισα να πιάνω τα ζώα ζωντανά. Μάζευα βατράχια και πολλά άλλα.

 

Εμφανίσεις: 1394

Περισσότερα...

Τζούλια Στιούαρτ: συνέντευξη στη Στέλλα Κάσδαγλη

Τζούλια Στιούαρτ: συνέντευξη στη Στέλλα Κάσδαγλη


Για να πω την αλήθεια, δεν έχω προλάβει ακόμα να διαβάσω κανένα από τα μυθιστορήματα της Τζούλια Στιούαρτ [Julia Stuart]. Τα πρώτα πράγματα που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον στο site της, όμως, όταν την αναζήτησα με αφορμή το International Creative Writing Summer School που διοργανώνει το Βρετανικό Συμβούλιο, από 30 Μαΐου μέχρι 24 Ιουνίου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ήταν α) το γεγονός ότι ξεκίνησε την καριέρα της ως δημοσιογράφος, β) το πόσο κόντρα έρχεται η δημόσια εικόνα της στο πρότυπο του τυρα(γ)νισμένου γραφιά και γ) τα φανταστικά εξώφυλλα των βιβλίων της – ειδικά του The Matchmaker of Périgord, το οποίο περιμένω εναγωνίως να μου έρθει πακετάκι από το Amazon (και το οποίο έχει ήδη διασκευαστεί για το κινηματογράφο, ενώ ήταν υποψήφιο και για ένα σημαντικό λογοτεχνικό βραβείο της Βρετανίας –αν και, όπως λέει η ίδια, «το απόγειο της δόξας μου το έζησα όταν η οικογένεια Ομπάμα διάλεξε ένα από τα μυθιστορήματά μου για τις καλοκαιρινές τους διακοπές»). Σκέφτηκα, λοιπόν, να τη ρωτήσω για όλα αυτά, και να τι μου απάντησε.

 

Εμφανίσεις: 1274

Περισσότερα...

Ιζαμπέλ Αλιέντε: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Ο Ιάπωνας εραστής Ιζαμπέλ Αλιέντε Μετάφραση Βασιλική Κνήτου Ψυχογιός


«Παρ’ όλο που είμαι Χιλιανή, γεννήθηκα συμπτωματικά στη Λίμα. Είχα έναν πατέρα που εξαφανίστηκε χωρίς ν’ αφήσει αναμνήσεις. Η μητέρα μου ήταν ο φάρος της ζωής μου· ίσως γι’ αυτό μου είναι πιο εύκολο να γράφω για γυναίκες. Εκείνη μου έδωσε, σε μια ηλικία που τα άλλα κοριτσάκια παίζουν με τις κούκλες, ένα τετράδιο για να καταγράφω τη ζωή, σπέρνοντας έτσι το σπόρο που τριάντα χρόνια αργότερα θα με έκανε να εισβάλω στη λογοτεχνία». Η Ιζαμπέλ Αλιέντε [Isable Allende] –ανιψιά του προέδρου της Χιλής Σαλβαδόρ Αλιέντε, που σκοτώθηκε στο πραξικόπημα του 1973– γεννήθηκε το 1942, παντρεύτηκε δυο φορές και απέκτησε δυο παιδιά και δυο προγόνους. Δούλεψε ασταμάτητα από τα δεκαεπτά της χρόνια, πρώτα ως δημοσιογράφος και έπειτα ως συγγραφέας. Το 1982, όταν δημοσίευσε το πρώτο της μυθιστόρημα, Το σπίτι των πνευμάτων, έγινε αμέσως ένα από τα κορυφαία ονόματα συγγραφέων στη γλώσσα του Θερβάντες. Ακολούθησαν, με την ίδια επιτυχία, άλλα έξι μυθιστορήματά της: Του έρωτα και της σκιάς, Εύα Λούνα, Ιστορίες της Εύα Λούνα, Το επουράνιο σχέδιο, Κόρη της μοίρας και Φωτογραφία σε σέπια. Έγραψε επίσης τα βιβλία Πάουλα, Αφροδίτη, κ.ά. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες .

Πολλοί άνθρωποι στις ΗΠΑ πιστεύουν ότι έχουν παραγκωνιστεί και ότι τα παιδιά τους έχουν λιγότερες ευκαιρίες από αυτές που είχαν οι ίδιοι στα νιάτα τους. Κάποιοι κατηγορούν τους μετανάστες (π.χ. ο Τραμπ), αλλά ο κύριος λόγος είναι ότι ζούμε μια τεχνολογική επανάσταση. Κατά την διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης (1760-1840) το εργατικό δυναμικό υπέφερε και έπρεπε να προσαρμοστεί. Αυτή είναι και η σημερινή περίπτωση.

 

Εμφανίσεις: 2127

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr