A+ A A-

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Πέραν της γραφής Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου Κέδρος


Η Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου γεννήθηκε στο Μόναχο και ζει στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. Έχει εκδώσει μέχρι σήμερα έξι ποιητικές συλλογές και μία μελέτη: Συρραπτική του Προσώπου – Επίσκεψη στην ποίηση του Ορέστη Αλεξάκη (Εκδόσεις Νέος Αστρολάβος/Ευθύνη, 2012). Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και περιέχονται σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες. Η συλλογή δοκιμίων της για την ποίηση με τίτλο Πέραν της γραφής, που κυκλοφόρησε πρόσφατα, μας έδωσε την αφορμή για μια συνέντευξη μαζί της.

Ποια ήταν τα πρώτα σας διαβάσματα;

Τα παραμύθια του Άντερσεν, φυσικά, τα Κλασικά εικονογραφημένα και, βέβαια, δεν γλίτωσα κι εγώ από τα δακρύβρεχτα και ψυχοπλακωτικά του Έκτορα Μαλό λίγο πριν με σώσει ο Αμερικανός Μαρκ Τουέιν. Θυμάμαι, ωστόσο, τη μαμά να κάθεται τα βράδια στην άκρη του κρεβατιού και να μου διαβάζει από ένα πράσινο δερματόδετο βιβλίο μικρές ιστοριούλες, όπως μου έλεγε. Ήταν η Αγία Γραφή.

Ποιοι ποιητές σάς επηρέασαν;

Στο σχολείο είχα μαγευτεί κυριολεκτικά από τον Όμηρο. Τον ρυθμό και τη γλώσσα του, δηλαδή. Μετά, βέβαια, η συγκίνηση κυκλοφορούσε ανάμεσα στον Ελύτη και στον Σεφέρη, για να κορυφωθεί στον Καβάφη, στον Εγγονόπουλο, στον Σαχτούρη, στον Λειβαδίτη. Πολύ αργότερα γνώρισα τους Θεσσαλονικείς Θέμελη, Καρέλλη, Βαρβιτσιώτη, Κύρου, που για διαφορετικούς λόγους με τον καθένα αισθανόμουν κατά καιρούς μια συγγένεια και ένα νήμα να συνδέει τον λόγο που πάσχιζε να ειπωθεί από εμένα με τον λόγο που εκείνοι κατόρθωναν να αρθρώσουν τόσο αριστοτεχνικά και με μια εσωτερική ακρίβεια απαράμιλλη. Ένιωθα σαν να τους είχα εξουσιοδοτήσει να μιλήσουν για τα φοβερά και πυρετώδη που πίεζαν την ψυχή μου. Όσο ωρίμαζα και εισχωρούσα στη γραφή, τόσο διαφοροποιούνταν και οι προτιμήσεις μου. Οπωσδήποτε, η επαφή μου με την ποίηση του Έλιοτ, του Πόε, του Τσέλαν, της Ντίκινσον, της Σέξτον, της Πλαθ, της Μανσούρ, της Αχμάτοβα, μου άνοιξε άλλους δρόμους στη γλώσσα και με εισήγαγε σε νέες οπτικές των απαράλλαχτων, ωστόσο, αδιεξόδων μας.

 

Εμφανίσεις: 1605

Περισσότερα...

Γιώργος Χρονάς: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Τρεις γυναίκες και ο ποιητής Γιώργος Χρονάς Οδός Πανός


Ο Γιώργος Χρονάς γεννήθηκε το 1948 στον Πειραιά. Έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές και βιβλία με πεζά, δοκίμια και θεατρικά. Από το 1981 διευθύνει το περιοδικό Οδός Πανός και τις ομότιτλες εκδόσεις, ενώ κατά καιρούς συνεργάζεται με διάφορα περιοδικά και εφημερίδες. Το έτος 2011, έλαβε το Βραβείο Καβάφη. Το έτος 2013, τιμήθηκε από τον Δήμο Πειραιά για την προσφορά του στα ελληνικά Γράμματα.

Τρεις γυναίκες και ο ποιητής είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου σας. Ποια είναι η σχέση της ποίησης με τις τρεις γυναίκες που αναφέρετε;

Και τα τρία γυναικεία πρόσωπα, Οριάνα Φαλάτσι –σε δύο εκδοχές–, Σεβάς Χανούμ και Ρίτα Σακελλαρίου είναι η Άνοδος και η Πτώσις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή η Λύπη του Κόσμου μετά την Πτώση της Κωνσταντινουπόλεως. Η Ιταλίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας Φαλάτσι και η σχέση της με τον Παναγούλη, που μας την έφερε πιο κοντά· η Σεβάς Χανούμ και η ποιητική-σκληρή ζωή στην Ελλάδα το ’50, ’60, ’70, όπου παρελαύνουν οι μεγάλοι, αριστοκρατικοί ρεμπέτες του ντουνιά δίπλα της – τους καταγράφει, μιλάει μοναδικά γι’ αυτούς· και η Ρίτα Σακελλαρίου, σχεδόν παζολινικό πρόσωπο: μια Μάμα Ρόμα, δηλαδή Μητέρα Αθήνα-Ελλάδα. Ο Κ.Π. Καβάφης δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι παγκόσμιος Σταρ. Μοναδικό κόσμημά μας, με την Κάλλας, τον Δημήτρη Μητρόπουλο, την Κατίνα Παξινού… συμπληρώνουν το μέγιστο στον κόσμο πάντα.

Η Οριάνα Φαλάτσι ήταν μια επιτυχημένη δημοσιογράφος. Στο τέλος της ζωής της, κάποιες δηλώσεις της προκάλεσαν δυσμενή σχόλια.

Η Φαλάτσι ήταν ελεύθερη να λέει ό,τι θέλει. Όσα είπε για τους μουσουλμάνους –φανατικούς– τα υπέγραφε. Ας δούμε τον κόσμο μας και έτσι, όπως τον καταγράφει.

 

Εμφανίσεις: 1907

Περισσότερα...

Κώστας Αρκουδέας: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Κώστας Αρκουδέας


Ο Κώστας Αρκουδέας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Έπειτα από πολλές περιπλανήσεις, επέστρεψε στην πρωτεύουσα και εργάστηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού, στο οποίο παραμένει μέχρι σήμερα. Πρωτοεμφανίστηκε στα Γράμματα το 1986, με τη συλλογή διηγημάτων Άσ’ τον Μπομπ Μάρλεϋ να περιμένει, κι έκτοτε δημοσίευσε πολλά έργα – μυθιστορήματα, νουβέλες, συλλογές διηγημάτων και ένα παραμύθι. Το τελευταίο του βιβλίο, Το χαμένο Νόμπελ, μας έδωσε την αφορμή να συνομιλήσουμε μαζί του.

Διαβάζοντας το βιβλίο σας ταξίδεψα στον περασμένο αιώνα, όταν άρχισε το κυνήγι της βράβευσης του συγγραφικού έργου. Πρέπει να ενδιαφέρει τον συγγραφέα να βραβευτεί το έργο του;

Κανείς δεν έγινε καλύτερος συγγραφέας κατακτώντας βραβεία. Το αντίθετο, μάλιστα. Κάποιοι πίστεψαν ότι έφτασαν κάπου και επαναπαύτηκαν, χάνοντας τον οίστρο τους, την ορμή τους. Ωστόσο, ας μην αφορίζουμε συλλήβδην τα βραβεία, καθώς υπάρχουν και θετικές πλευρές. Είναι ένας τρόπος αναγνώρισης των κόπων του συγγραφέα, ένα μέσο ενθάρρυνσης, ιδίως όταν είναι νέος σε ηλικία. Εξαρτάται από πού προέρχεται η βράβευση.

Υπάρχουν βραβεία που λαμβάνει ο συγγραφέας από τη χώρα του, τα οποία έχουν ξεχωριστή αξία. Ποια είναι τα σημαντικότερα στην Ελλάδα;

Το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας ξεχωρίζει, καθώς πρόκειται για έναν θεσμό κύρους από το 1956 μέχρι σήμερα, κατά τον οποίο βραβεύτηκαν πολλοί από τους μεγάλους μας συγγραφείς, όχι όλοι, αφού βλέπει κανείς να απουσιάζουν ονόματα όπως εκείνο του Γιώργου Σεφέρη. Στον ιδιωτικό τομέα ξεχώριζαν για πολλά χρόνια τα βραβεία του περιοδικού Διαβάζω, τα οποία σήμερα προσπαθούν να υποκαταστήσουν τα βραβεία του περιοδικού Ο Αναγνώστης.

 

Εμφανίσεις: 1720

Περισσότερα...

Ξένια Καλογεροπούλου: συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου

Γράμμα στον Κωστή Ξένια Καλογεροπούλου Πατάκης


Διαβάζοντας απνευστί το τρυφερό, εξομολογητικό, τόσο ειλικρινές ημερολόγιο Γράμμα στον Κωστή, που η Ξένια Καλογεροπούλου έγραφε επί έναν ολόκληρο χρόνο στον σύζυγό της, όταν αυτός είχε πια περάσει στη αντίπερα όχθη, αισθάνθηκα ότι με κάλυψε απόλυτα η φράση του Σταμάτη Φασουλή στο οπισθόφυλλο: «Όποιος διαβάσει αυτό το βιβλίο, θα αγαπήσει την Ξένια. Αν την αγαπάει, θα την αγαπήσει διπλά». Κι αυτή της Άλκης Ζέη: «Όταν διαβάζεις το Γράμμα στον Κωστή, είναι σαν να έχεις απέναντί σου την Ξένια να σου μιλάει και να μη θες να σταματήσει».

Γράφοντας για μήνες το γράμμα αυτό στον άνδρα και συνοδοιπόρο σας επί 37 ολόκληρα χρόνια, αλήθεια, δεν αισθανθήκατε στιγμές στιγμές ότι σας βλέπει από εκεί ψηλά, δεν νιώσατε ανακούφιση σαν να ’ταν εκεί δίπλα σας και μοιραζόσασταν μαζί του τις πολύτιμες αυτές αναμνήσεις;

Όταν άρχισα να γράφω αυτό το «γράμμα», ένιωθα απελπισμένη και παγωμένη. Σιγά σιγά άρχισα να νιώθω σαν να έγραφα κάτι που θα το διαβάσει ο Κωστής. Ειδικά όταν ήμουν στο χωριό μας στο Πήλιο, ήταν σαν να είναι εκείνος στην Αθήνα και να του περιγράφω όσα ζω, όσα βλέπω και όσα θυμάμαι. Στη συνέχεια, ήταν σαν να του μιλάω για ενάμιση χρόνο. Ήταν μεγάλη ανακούφιση, αλλά και χαρά. Το βιβλίο αυτό είναι σαν να μου έκανε ένα δώρο ο Κωστής.

Πηγαίνοντας πολλά χρόνια πίσω, η πρώτη θεατρική παράσταση που σας μάγεψε ήταν το Πολύ κακό για το τίποτα. Τι θυμάστε πιο έντονα από εκείνη τη βραδιά, που φαντάζεται κανείς ότι θα ήταν καθοριστική για τη μετέπειτα πορεία σας;

Δεν νομίζω να ήταν κάτι «καθοριστικό». Πάντως όχι περισσότερο απ’ ό,τι όταν όποιο παιδί βλέπει πρώτη φορά θέατρο. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η περιστροφική σκηνή, που την έβλεπα να γυρίζει. Και η ψευδαίσθηση ότι, όταν κατηγορούσαν την «καλή» πρωταγωνίστρια, εκείνη κοκκίνισε από ντροπή, ότι η ηθοποιός κατάφερνε να κοκκινίσει στ’ αλήθεια.

 

Εμφανίσεις: 2932

Περισσότερα...

Mάρω Βαμβουνάκη: συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου

Η δικηγόρος Μάρω Βαμβουνάκη Ψυχογιός


Η Mάρω Βαμβουνάκη γεννήθηκε στα Χανιά, όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια, πριν μετακομίσουν οικογενειακώς στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικά και Ψυχολογία. Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο, όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα. Είναι μια πολυγραφότατη πεζογράφος, η οποία χειρίζεται με μαεστρία τα θέματα της καρδιάς. Το τελευταίο της μυθιστόρημα, Η δικηγόρος, μας έδωσε την αφορμή να συνομιλήσουμε μαζί της.

Γράφετε κάπου: «Ποιος εκ των προτέρων γνωρίζει; Ας είμαστε επιεικείς με τον περασμένο εαυτό μας. Ας είμαστε καλοί με το παρελθόν. Επιείκεια και υπομονή με τα περασμένα…» Μόνο που πρέπει να μεγαλώσουμε πολύ για να αποκτήσουμε αυτή την κατανόηση, δεν συμφωνείτε;

Και βέβαια όλα αυτά τα «σοφά» τα καταλαβαίνουμε –αν τα καταλάβουμε– μεγαλώνοντας. Θέλει χρόνια και αποτυχίες πολλές η γνώση. Βέβαια, ο Όσκαρ Ουάιλντ νομίζω ήταν που έλεγε πως εμπειρία είναι κάτι που, όταν το αποκτήσεις, δεν ξέρεις τι να το κάνεις πια...

Λέτε: «Δεν μιλούσαν οι δυο τους [η νονά με την Κάτια]. Ήταν άλλωστε οι εποχές όπου οι νεότεροι δεν πολυσυζητούσαν με τους μεγάλους τις υποθέσεις τους. Δεν ανοίγονταν με λεπτομέρειες τα αισθήματα…» Και σκέπτομαι: Μήπως και σήμερα, μέσα στην οικογένεια, θίγονται τα μεγάλα, τα σοβαρά ή απλώς αποσιωπούνται;

Είναι τεράστιο πρόβλημα πάντα αυτό, και σήμερα! Και στις οικογένειες, και σε ζευγάρια (κυρίως), και σε φιλίες. Να θέλουμε να επικοινωνούμε ως εικόνα «σωστή», ως βιτρίνα που κολακεύει. Όμως αυτό στην ουσία είναι υποκρισία και ψέμα, παγιδεύει πρώτους εμάς γιατί δεν ζεις με τα μυστικά και τα ψέματα.

«Το δαιμόνιο της νοσταλγίας το ξερίζωσε η Κάτια φεύγοντας από τα Χανιά. Δεν άντεχε τη σταύρωση που ζεις σε μια μικρή πόλη…» Είναι τελικά δύσκολο μια ελεύθερη ψυχή να εγκλωβιστεί σε μια στενή κοινότητα; Η μεγάλη πόλη δίνει άλλον αέρα;

Μια ζωντανή, ελεύθερη ψυχή θέλει τον ζωτικό της χώρο. Φυσικά μπορείς παντού να το κερδίσεις αυτό, όμως σίγουρα είναι πολύ πιο δύσκολο σε κοινότητες μικρές. Εγώ αγαπώ πολύ την Αθήνα, όπου κατέληξα. Λέω και ξαναλέω πως είναι η πόλη της ελευθερίας μου.

 

Εμφανίσεις: 1758

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr