A+ A A-

Φαίδων Ταμβακάκης: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Φαίδων Ταμβακάκης: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη


Ο Φαίδων Ταμβακάκης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1960. Σπούδασε Οικονομικά και Αγγλική Φιλολογία. Σε ηλικία είκοσι δύο ετών εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο, Ευμορφία. Έκτοτε έχει εκδώσει τα έργα: Τα τοπία της Φιλομήλας, Η υστάτη, Οι ναυαγοί της Πασιφάης (Βραβείο Μυθιστορήματος Διαβάζω, 1997), Άδεια ξενοδοχεία, Τακτοποίηση αυθαιρέτων, ενώ έχει μεταφράσει έργα σημαντικών λογοτεχνών στα ελληνικά. Το τελευταίο βιβλίο του, Η αναπαλαίωση, που μόλις τιμήθηκε με το Βραβείο Νουβέλας του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών, μας έδωσε την αφορμή να συνομιλήσουμε μαζί του.

Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, υπάρχει μια θαλασσινή αύρα μαζί με το γαλάζιο χρώμα του Αιγαίου. Μήπως σας βρίσκουμε σε μια ευχάριστη δημιουργική διάθεση;

Είναι αλήθεια ότι το βιβλίο ήταν τυχερό, με βρήκε έτοιμο να το γράψω και πράγματι γράφτηκε σε λίγες εβδομάδες μόνο.

Ο ήρωας του βιβλίου θέλει να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο ταξίδι. Είναι εύκολο τη σημερινή εποχή να κάνουμε τέτοια σχέδια;

Σχέδια είναι πάντα εύκολο να κάνουμε, η πραγματοποίησή τους είναι άλλο θέμα. Πάντως τέτοιες εποχές έχει ο περισσότερος κόσμος τη διάθεση να ξεφύγει και, αν επιλέξει τον σωστό τρόπο, χρειάζεται τόλμη κι όχι πόρους.

Το σκαρί έχει προβλήματα και καταφεύγει στη Σύρο. Εκεί αναφέρεστε στους μαραγκούς. Γιατί εξαφανίστηκαν οι ταρσανάδες και οι καραβομαραγκοί;

Δεν εξαφανίστηκαν, απλώς περιορίστηκαν. Σε αντίθεση με την Τουρκία, που είχε πολύ μικρότερη παράδοση από τους δικούς μας ταρσανάδες της Ύδρας, των Σπετσών, της Σύρου, της Κοιλάδας της Πάτμου. Εκεί μπορεί να μειώθηκαν οι παραγγελίες σε ψαρόβαρκες, αλλά αναπτύχθηκαν οι γουλέτες που χρησιμοποιούν για τους τουρίστες και πρόσφατα υψηλής ποιότητας κότερα και λέμβοι πολυτελείας. Οι Έλληνες αγαπάμε την ευκολία. Μόλις βρέθηκαν μετά τον Πόλεμο πολλοί κινητήρες από στρατιωτικά οχήματα, οι περισσότεροι ψαράδες έκοψαν τα κατάρτια και έβαλαν βενζίνες. Έτσι και με το πλαστικό, που δεν θέλει μεγάλη συντήρηση. Άρα ζήτηση για ξύλινα σκαριά υπήρχε ελάχιστη και, φυσικά, υπήρχαν και πιο εύκολες δουλειές από αυτή του μάστορα.

 

Εμφανίσεις: 1606

Περισσότερα...

Κυρ: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Κυρ: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη


Ο Κυρ (Γιάννης Κυριακόπουλος) γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ρώμης. Πρωτοδημοσίευσε σκίτσα του σε ιταλικά περιοδικά και εφημερίδες. Συνεργάστηκε με τη Μεσημβρινή, την Απογευματινή, την Ελευθεροτυπία, το Βήμα, τις Εικόνες, τον Ταχυδρόμο, τη Γυναίκα και τα Επίκαιρα. Έχει βραβευτεί σε πολλές παγκόσμιες και πανελλήνιες εκθέσεις, με σημαντικότερη διάκριση το Α’ βραβείο στην Παγκόσμια Έκθεση Χιούμορ του Μόντρεαλ (1981). Το 2012 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο του έργου του.

Από ποια ηλικία ξεκινήσατε να ζωγραφίζετε; Ποιες ήταν οι επιρροές σας;

Από πολύ μικρός ήμουν ανάμεσα σε χαρτιά και μολύβια. Ήταν το αγαπημένο μου παιχνίδι. Σκιτσάριζα ό,τι έβλεπα και ό,τι φανταζόμουν.

Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε στα σκίτσα;

Με γοήτευσε ότι με πάρα πολύ λίγες γραμμές μπορείς να πεις πάρα πολλά σημαντικά πράγματα.

Ποιο ήταν το πρώτο έντυπο με το οποίο συνεργαστήκατε;

Όταν ήμουν φοιτητής στη Ρώμη, συνεργαζόμουνα με το ιταλικό χιουμοριστικό περιοδικό Il Travaso.

Γελοιογράφος γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Ούτε γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι. Σημασία έχει τα σκίτσα που κάνεις να αρέσουν.

 

Εμφανίσεις: 1248

Περισσότερα...

Μαρία Λαϊνά: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Μαρία Λαϊνά: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη


Η Μαρία Λαϊνά γεννήθηκε στην Πάτρα το 1947 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάστηκε ως κειμενογράφος, μεταφράστρια, επιμελήτρια εκδόσεων, script writer σε τηλεοπτικές εκπομπές και ταινίες. Ήταν παραγωγός, επιμελήτρια και παρουσιάστρια σε εκπομπές της ελληνικής ραδιοφωνίας με λογοτεχνικά θέματα. Δίδαξε επί 15ετία την ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία σε αμερικάνικα κολέγια. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Το 1993 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Ρόδινος φόβος (η μετάφραση της συλλογής στα γερμανικά απέσπασε το Βραβείο της Πόλης του Μονάχου), το 1996 με το Βραβείο Καβάφη, το 1998 με το Βραβείο Μαρία Κάλλας του Γ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και το 2014 με το Βραβείο του Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη για το σύνολο του έργου της. Η έκδοση του συγκεντρωτικού τόμου Σε τόπο ξερό μάς έδωσε την αφορμή να συνομιλήσουμε μαζί της.

Τι περιλαμβάνει το βιβλίο σας Σε τόπο ξερό;

Το σύνολο του ποιητικού μου έργου, τις συλλογές που το περιλαμβάνουν, κατά σειρά έκδοσης.

Μπήκατε στον πειρασμό να κάνετε διορθώσεις ή προσθαφαιρέσεις στις ποιητικές αυτές συλλογές;

Όχι! Δεν ωφελούν παρόμοιες επεμβάσεις, κατά τη γνώμη μου, παρότι ορισμένοι τις θεωρούν, εν μέτρω, θεμιτές. Ο αναγνώστης που τυχαίνει να έχει και μια επιμέρους συλλογή θα αναρωτηθεί ή θα γελάσει και θα περιγελάσει… Δεν μπορείς να μιμηθείς το μάτι τού τότε με το μάτι τού τώρα.

Μια συγκεντρωτική έκδοση συνήθως είναι κι ένας απολογισμός. Ισχύει αυτό για σας;

Ένας απολογισμός, ναι. Ένας τελικός απολογισμός, όχι. Ελπίζω.

«Οι γυναίκες παίρνουν την φλόγα του κεριού/ τη σβήνουν/ πάνω στα μπράτσα τους κοιμούνται οι άντρες». Η φλόγα του κεριού τι συμβολίζει για σας; Τη ζωή, τη σπιρτάδα των γυναικών ή κάτι άλλο;

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν συμβολίζει. Ελπίζω ότι αποδίδει μια ατμόσφαιρα απλού σπιτιού και τη ζωή των ανθρώπων που το κατοικούν. Εδώ, το κερί και η φλόγα του, που τη σβήνουν οι γυναίκες, ήσυχα και χωρίς καμιά «σπιρτάδα», δεν είναι παρά το τέλος μιας κοπιαστικής μέρας – αν δείτε την εικόνα αυτή μαζί με τους άντρες που κοιμούνται πάνω στα μπράτσα τους.

 

Εμφανίσεις: 1656

Περισσότερα...

Πάνος Καρνέζης: συνέντευξη στη Ράνια Μπουμπουρή

Πάνος Καρνέζης: συνέντευξη στη Ράνια Μπουμπουρή


Ο Πάνος Καρνέζης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1967. Σπούδασε μηχανικός στην Ελλάδα και έφυγε για μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία, όπου εργάστηκε για ένα διάστημα στη βιομηχανία. Ταυτόχρονα, άρχισε να γράφει λογοτεχνία στα αγγλικά και παρακολούθησε το περίφημο μεταπτυχιακό πρόγραμμα δημιουργικής γραφής του Πανεπιστημίου East Anglia. Το πρώτο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων Little Infamies (Μικρές ατιμίες, 2002), συγκέντρωσε εξαιρετικές κριτικές, μεταφράστηκε σε οκτώ γλώσσες και στα ελληνικά από τον ίδιο τον συγγραφέα. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα The Maze (Ο λαβύρινθος, 2004), το οποίο συμμετείχε στη βραχεία λίστα του βραβείου Whitbread First Novel Award και τιμήθηκε με το βραβείο Pendleton May First Novel Award, The Birthday Party (Το πάρτι γενεθλίων, 2007) και The Convent (Το μοναστήρι, 2010). Η πρόσφατη έκδοση του τελευταίου μυθιστορήματός του, The Fugitives (Οι φυγάδες) στα ελληνικά, μας έδωσε την αφορμή να συνομιλήσουμε μαζί του.

Ποια ήταν η πηγή της έμπνευσής σας για το μυθιστόρημα Οι φυγάδες;

Ένα καναδικό ντοκιμαντέρ, A Place Called Chiapas, που είδα πριν από κάποια χρόνια και αναφέρεται τους επαναστάτες Ζαπατίστας του Μεξικού. Η σύγκρουση ανάμεσα στους αυτόχθονες Ινδιάνους που ζουν στο βροχοδάσος του νότιου Μεξικού και τους φτωχούς αυτοκαλλιεργητές που καταπατούν, με την υποστήριξη των ανταρτών, τις ίδιες εκτάσεις για να ζήσουν, μου κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον. Είναι μια ιστορία που προσφέρεται για μυθιστόρημα, μια διφορούμενη σύγκρουση στην οποία δεν είναι ξεκάθαρο ποια πλευρά έχει δίκιο, ένας κόσμος όπου τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο αρχικά νομίζουμε.

Έχω την αίσθηση ότι οι «φυγάδες» στο βιβλίο σας είναι πολλοί και σε διάφορα επίπεδα. Σε ποιες περιπτώσεις αποτελεί λύση η φυγή;

Πράγματι, ο τίτλος αναφέρεται σε όλους σχεδόν τους ήρωες του βιβλίου, που με τον έναν ή άλλο τρόπο, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, είναι φυγάδες. Ακόμα και ο ιαγουάρος που παίζει ρόλο στην πλοκή έχει αναγκαστεί να φύγει απ’ το φυσικό του περιβάλλον λόγω της καταστροφής του δάσους απ’ τους καταπατητές. Όπως στο βιβλίο, έτσι και στην πραγματικότητα, η φυγή δεν είναι η λύση μιας κρίσης αλλά συχνά είναι η μόνη ευκαιρία για επιβίωση, κάτι που είναι καλό να θυμόμαστε όταν μας προβληματίζουν οι εικόνες του ατελείωτου κύματος μεταναστών απ’ τις εμπόλεμες ζώνες αυτές τις μέρες. Οι πραγματικές λύσεις, αν υπάρχουν, ίσως να βρεθούν αργότερα, όταν τα πνεύματα έχουν ηρεμήσει, με ψυχραιμία, λογική και ανθρωπιά.

Η ζωή των Ινδιάνων παρουσιάζεται αδρομερώς, με ένα κλείσιμο του ματιού στον αναγνώστη που θέλει να αναζητήσει περισσότερες πληροφορίες. Έχετε επισκεφθεί τη Λατινική Αμερική;

Ναι, όταν κατέληξα στο θέμα του βιβλίου ταξίδεψα στο νότιο Μεξικό για να γνωρίσω το τοπίο που θα γινόταν ο καμβάς του βιβλίου. Ήταν μια πολύ χρήσιμη εμπειρία. Τα πράγματα που είδα εκεί, η φυσική ομορφιά, οι άνθρωποι, ακόμα και οι πλέον κοινότοπες λεπτομέρειες της καθημερινότητας με βοήθησαν να σχηματίσω μια καλύτερη ιδέα για την ιστορία που ήθελα να πω.

Πόσο συχνά απαντά η καταστροφή του τροπικού δάσους ως θέμα μυθιστορηματικό;

Έχω την εντύπωση πως το οικολογικό μυθιστόρημα δεν είναι πολύ διαδεδομένο είδος διεθνώς, ιδίως αν λάβει κανένας υπόψη πως η φυσική καταστροφή του πλανήτη είναι ένα τόσο κρίσιμο θέμα. Υπάρχουν πάντως παραδείγματα, δύο πρόσφατα βιβλία που μπορώ να σκεφτώ είναι Η χρονιά της πλημμύρας της Μάργκαρετ Άτγουντ και το Solar του Ίαν ΜακΓιούαν.

 

Εμφανίσεις: 1619

Περισσότερα...

Μανώλης Πιτέλης: συνέντευξη στη Ράνια Μπουμπουρή

Μανώλης Πιτέλης: συνέντευξη στη Ράνια Μπουμπουρή


Ο Μανώλης Πιτέλης, επικεφαλής των Εκδόσεων «Η Άγνωστη Καντάθ», συνεχίζει τη σειρά συνεντεύξεων του diastixo.gr με μερικούς από τους πιο αξιόλογους, ανερχόμενους Έλληνες εκδότες: Πώς αντιμετωπίζουν την κρίση; Ποια είναι η σχέση τους με το e-book; Αλλά και: Τι διάβαζαν όταν ήταν παιδιά; Υπάρχει κάποιο βιβλίο που τους άλλαξε τη ζωή; Ποια είναι η μεγαλύτερη φιλοδοξία τους;

Πού και πότε γεννηθήκατε; Μπορείτε να μας πείτε δυο λόγια για τα παιδικά σας χρόνια;

Γεννήθηκα το 1962 στη Θεσσαλονίκη, με καταγωγή από τη Θάσο, όπου και περνούσα πολλά από τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων. Από κείνη την εποχή θυμάμαι λίγες φιλίες (μερικές διατηρούνται ακόμα) και πολύ διάβασμα, με πιο αγαπημένα αναγνώσματα τα βιβλία του Ιουλίου Βερν.

Υπάρχει κάποιο βιβλίο που σας άλλαξε τη ζωή;

Θα έλεγα ότι καθοριστικό βιβλίο για μένα υπήρξε Η Πόλη και τ’ Άστρα του Άρθουρ Κλαρκ, κυρίως γιατί ήταν το πρώτο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας που διάβασα και, λόγω της εντύπωσης που μου έκανε, μου άνοιξε τις πόρτες γι’ αυτό το λογοτεχνικό είδος που εξακολουθεί να με συγκινεί μέχρι σήμερα.

Πόσα χρόνια δραστηριοποιείστε ως εκδότης και πώς μπήκατε στον χώρο των εκδόσεων;

Η εκδοτική μας παρουσία ξεκίνησε το 1999. Αλλά «Η Άγνωστη Καντάθ» προϋπήρχε ως βιβλιοπωλείο της φανταστικής λογοτεχνίας από το 1993. Λειτουργώντας το βιβλιοπωλείο, και με δεδομένη την αγάπη μας για την επιστημονική φαντασία, το fantasy και τον τρόμο, ήταν επόμενο να περάσουμε και στην έκδοση στα ελληνικά κάποιων έργων που θεωρώ σημαντικά.

Πόσα άτομα απασχολεί η επιχείρησή σας και πόσους τίτλους εκδίδετε ετησίως;

Η επιχείρηση είναι μικρή, οικογενειακή, και οι τίτλοι που εκδίδονται δεν ξεπερνούν τους δύο με τρεις τον χρόνο. Αναλαμβάνουμε προσωπικά το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς που απαιτείται για την έκδοση και έχουμε γνώμονα πάντα τον σεβασμό στον αναγνώστη.

 

Εμφανίσεις: 1231

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr