A+ A A-

Κώστας Λάνταβος: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Τα μάτια του μικρού θεού Κώστας Λάνταβος Αρμός


Ο Κώστας Λάνταβος γεννήθηκε στην Τερψιθέα της Λάρισας. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύτηκε στην παθολογία, την οποία ασκεί στη Λάρισα. Οι πρώτες του ποιητικές συλλογές ήταν: Πορεία (1980), Χαμαιλέοντες και σαλτιμπάγκοι (1985), Νυκτόβιος συλλέκτης (1989), Το σπάταλο φως (1993), Εκ Θεού αντιμισθία (1997). Συμμετείχε στην έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού Γραφή. Μετέφρασε στα ελληνικά ποιήματα των Ουίλιαμ Μπλέικ, Έζρα Πάουντ, κ.ά. και ασχολήθηκε με την κριτική βιβλίου.

Ποια ήταν τα πρώτα σας διαβάσματα;
Ο Παλαμάς, ο Βαλαωρίτης και οι λοιποί της παλαμικής σχολής που υπήρχαν στα σχολικά βιβλία. Το πρώτο εξωσχολικό βιβλίο που διάβασα –δε θα το πιστέψετε– ήταν τα Άπαντα του Κάριλ Τσέσμαν. Ενός Αμερικανού θανατοποινίτη της δεκαετίας του ‘50 που είχε καταφέρει να σπουδάσει νομικά μέσα από τη φυλακή και κατόρθωνε να κερδίζει αναβολές της εκτέλεσής του, τόσες που συγκίνησε τη διεθνή κοινότητα και πολλοί ήταν αυτοί που ζητούσαν να του δοθεί χάρη. Μέχρι κι ο Πρόεδρος της Γαλλίας στρατηγός Ντε Γκώλ είχε ζητήσει τη μετατροπή της ποινής του σε ισόβια κάθειρξη. Τελικά εκτελέστηκε. Το βιβλίο μού το αγόρασε ο αδελφός μου, που έβλεπε τη δίψα για διάβασμα. Τώρα, πώς και γιατί διάλεξε αυτό το βιβλίο, ποτέ δεν το κατάλαβα. Ουσιαστικά το πρώτο μου «επίσημο» ανάγνωσμα ήταν Η Παναγία των Παρισίων του Β. Ουγκώ και το δεύτερο η Νανά του Ζολά. Από ποίηση, το πρώτο βιβλίο που αγόρασα ήταν οι Προσανατολισμοί του Ελύτη στις εκδόσεις Γαλαξίας.

Ποιοι ποιητές σας επηρέασαν;
Ο Σεφέρης κι ο Καβάφης. Ο πρώτος κυρίως ως πνευματική προσωπικότητα, ως ο υπεύθυνος και απαιτητικός ποιητής. Και με γοητεύει ακόμα αυτός ο καημός της ρωμιοσύνης που κουβαλούσε. Ο Καβάφης ως ποιητής του ελάσσονος ταλέντου, αλλά των μέγιστων ποιητικών κατακτήσεων. Αλλά ο Ελύτης με βοήθησε πολύ από πλευράς αισθητικής. Τον αγαπώ γιατί ήταν ο μόνος που αξιοποίησε έξυπνα τον σουρεαλισμό. Πήρε μόνο τα στοιχεία εκείνα που έδιναν καινούργιο αέρα στην ποίησή του. Ο Λειβαδίτης με γοητεύει πιο πολύ από τον Ρίτσο, αλλά ο χειμαρρώδης και πλατυάζων στίχος του δεν μου πάει. Από τεχνικής απόψεως μου ταιριάζουν ποιητές της μεγαλύτερης δυνατής συμπύκνωσης. Από τους ξένους με επηρέασε ο Πάουλ Τσέλαν, ο Ουγκαρέττι, ο Χιμένεθ, ο Ρενέ Σαρ κι Ρομπέρ Ντεσνός. Ποιητές του αισθήματος και του στοχασμού συνάμα.

ta matia tou mikrou theou lantavos

Πότε ξεκίνησε το ταξίδι σας στην συγγραφή;
Στην ηλικία των 14 χρόνων άρχισε να με γοητεύει το παιγνίδι με τις λέξεις, το οποίο αργότερα διαπίστωσα πως ήταν παιγνίδι ψυχοφθόρο, επικίνδυνο αλλά και λυτρωτικό. Σταμάτησα να γράφω μέχρι την εισαγωγή μου στο Πανεπιστήμιο. Στη διάρκεια των σπουδών μου, διάβαζα μετά μανίας και διαφορετικά πράγματα. Θυμάμαι, στο δεύτερο έτος, μια Κυριακή πρωί άρχισα να διαβάζω την βιογραφία του Βαν Γκογκ. Τόσο με συνεπήρε ο πονεμένος του βίος που ξέχασα το μεσημέρι να βγω για φαγητό. Τελείωσα το βιβλίο και ύστερα πήγα να φάω. Στο πέμπτο έτος αποφάσισα τελικώς πως δεν γίνεται ν’ αποφύγω την ποίηση. Παραδόθηκα στην εξουσία της και περιμάζεψα τα διαβάσματά μου στον χώρο, σχεδόν εμμονικά, της λογοτεχνίας.

Ποια ήταν η αφορμή για να εκδοθεί η ποιητική συλλογή Τα μάτια του μικρού θεού;
Μια συλλογή ενός Πέρση ποιητή, ονόματι Said που ζει στο Μόναχο και γράφει στη γερμανική γλώσσα. Έπεσε στα χέρια μου η συλλογή Χαιρετισμοί, που ουσιαστικά ο ποιητής συνομιλεί με τον Θεό και του τα λέει έξω από τα δόντια για την επί γης αδικία. Σκέφτηκα λοιπόν –υποσυνείδητα το ήθελα από καιρό– να συνομιλήσω με τον Άνθρωπο και να του πω τι σκέφτομαι για τη συνύπαρξή μας.

Γράφετε «Άνθρωπε μην απομακρύνεσαι... ή λησμονείς πώς όλοι ερχόμαστε από την ίδια μοναξιά». Γιατί τα σπίτια των ανθρώπων είναι τόσο κοντά και οι ψυχές τους μακριά;
Γιατί φοβόμαστε τον «άλλο» που είναι, λειτουργεί, ως ο καθρέφτης της ψυχής μας. Κατ’ ουσίαν φοβόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό, δεν θέλουμε να τον αντιμετωπίσουμε ενώπιος ενωπίω. Κι αυτό είναι το δράμα της ζωής μας. Ενώ από τη φύση μας είμαστε κοινωνικά όντα –γι’ αυτό άλλωστε οι πρώτοι άνθρωποι κατέληξαν στην ομαδική συμβίωση–, θέλουμε να κοινωνήσουμε τις αγωνίες και προβλήματά μας, από την άλλη όμως τρέμουμε να «ξεγυμνωθούμε», μην ταπεινωθούμε ενώπιον των άλλων. Γι’ αυτό λέω «όλοι ερχόμαστε από την ίδια μοναξιά». Είμαστε ίδιοι, θέλω να πω, προς τι η ντροπή κι ο φόβος της ταπείνωσης; Εξάλλου η άκρα ταπείνωση αποκαθαίρει, λυτρώνει τον άνθρωπο.

Πώς γίνεται τα ποιήματά σας να μας αγγίζουν μέσα στο βάθος της ψυχής και της καρδιάς;
Ευχαριστώ που το λέτε εσείς. Μακάρι να συμβαίνει έτσι. Γιατί διαφορετικά ματαιοπονούμε. Αλλά οσάκις συμβαίνει το θαύμα της επικοινωνίας, σημαίνει πως ο ποιητής έχει αγγίξει «το μέσα χάος» της ψυχής του αναγνώστη. Έχει βρει τα κλειδιά να ανοίξει τις διπλαμπαρωμένες πόρτες τού νου και της καρδιάς. Και η ποίηση επιτελεί το θαυμαστό της έργο όταν «μιλάει» σε πολλούς ανθρώπους, αλλά με διαφορετικό τρόπο στον καθένα. Όταν αγγίζει διαφορετικές πτυχές του καθενός μας.

Αλλά οσάκις συμβαίνει το θαύμα της επικοινωνίας, σημαίνει πως ο ποιητής έχει αγγίξει «το μέσα χάος» της ψυχής του αναγνώστη. Έχει βρει τα κλειδιά να ανοίξει τις διπλαμπαρωμένες πόρτες τού νου και της καρδιάς. Και η ποίηση επιτελεί το θαυμαστό της έργο όταν «μιλάει» σε πολλούς ανθρώπους, αλλά με διαφορετικό τρόπο στον καθένα. Όταν αγγίζει διαφορετικές πτυχές του καθενός μας.  

Αλλά οσάκις συμβαίνει το θαύμα της επικοινωνίας, σημαίνει πως ο ποιητής έχει αγγίξει «το μέσα χάος» της ψυχής του αναγνώστη. Έχει βρει τα κλειδιά να ανοίξει τις διπλαμπαρωμένες πόρτες τού νου και της καρδιάς. Και η ποίηση επιτελεί το θαυμαστό της έργο όταν «μιλάει» σε πολλούς ανθρώπους, αλλά με διαφορετικό τρόπο στον καθένα. Όταν αγγίζει διαφορετικές πτυχές του καθενός μας. Ποίηση που «που λέει τα ίδια σε όλους», που είναι μονοσήμαντη εννοώ, δεν είναι σημαντική ποίηση.

Στην εποχή μας με τα τόσα προβλήματα μπορεί ακόμη η ποίηση να μας βοηθήσει να ανεβούμε λίγο ψηλότερα;
Σε κάθε εποχή η ποίηση βοηθάει. Δεν λύνει προβλήματα. Αλλά ενισχύει την πεποίθησή μας πως αξίζει να προσπαθήσουμε να χαρούμε το δώρο της ζωής. Και χαιρόμαστε τη ζωή, όταν ανεβαίνουμε ψηλότερα. Δηλαδή όταν γινόμαστε γαλήνιοι, επιεικείς και συγκαταβατικοί με ό,τι φέρνει η ζωή. Η ποίηση δεν μπορεί να λύσει κοινωνικά προβλήματα, αλλά δύναται να βοηθήσει το κοινωνικό γίγνεσθαι, βελτιώνοντας τον καθένα άνθρωπο ξεχωριστά. Και «βελτιωμένοι» άνθρωποι, καλύτεροι άνθρωποι δηλαδή, μπορούν να ωθήσουν σε σωστότερο δρόμο τις κοινωνίες. Εμμέσως λοιπόν μπορεί να βοηθήσει η ποίηση την κοινότητα, άμεσα μόνο τον μεμονωμένο άνθρωπο.

Η ποίηση δεν μπορεί να λύσει κοινωνικά προβλήματα, αλλά δύναται να βοηθήσει το κοινωνικό γίγνεσθαι, βελτιώνοντας τον καθένα άνθρωπο ξεχωριστά. Και «βελτιωμένοι» άνθρωποι, καλύτεροι άνθρωποι δηλαδή, μπορούν να ωθήσουν σε σωστότερο δρόμο τις κοινωνίες. Εμμέσως λοιπόν μπορεί να βοηθήσει η ποίηση την κοινότητα, άμεσα μόνο τον μεμονωμένο άνθρωπο.  

Έχετε διαγράψει μια σπουδαία πορεία όχι μόνο μέσα από την ποίηση αλλά και ως υπεύθυνος ενός εξαίρετου έντυπου περιοδικού που ονομαζόταν Γραφή. Τι σας έμεινε από αυτή τη διαδρομή;
Η Γραφή υπήρξε ένα μοναδικό σχολείο. Μου έμαθε να παίρνω ευθύνες, κυρίως γιατί με ανάγκαζε να «επιλέγω». Μου δίδαξε την οδό της συνεργασίας και της συλλογικότητας. Μ’ έφερε σε επαφή με σπουδαία κείμενα και έξοχους ποιητές και συγγραφείς. Και κυρίως οριοθέτησε ποιοτικά τα λογοτεχνικά πράγματα στην πόλη μου. Τράβηξε μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ της λογοτεχνικής ποιότητας και της παραλογοτεχνίας. Κι αυτό λίγο δεν ήταν.

Σήμερα τι υπάρχει ως συνέχεια αυτής της προσπάθειας και ποια είναι η πνευματική κίνηση στην πόλη που διαμένετε, τη Λάρισα;
Από το 2004 που μας «έδιωξαν», η Γραφή –το περιοδικό χρηματοδοτούσε ο Δήμος– συνέχισε να εκδίδεται υπό άλλη διεύθυνση. Έβγαζαν ένα τεύχος τον χρόνο και κινούνταν στο χώρο της «επαρχιώτικης παραλογοτεχνίας». Εδώ και τρία σχεδόν χρόνια μια ομάδα νέων ποιητών εκδίδει το πολύ καλό περιοδικό ΘΡΑΚΑ. Το διευθύνει ο ταλαντούχος ποιητής Θάνος Γώγος και πράγματι συνεχίζει το έργο της Γραφής.

Πριν λίγα χρόνια η ποίηση ή τα βιβλία εκδίδονταν μόνο σε έντυπη μορφή. Σήμερα που υπάρχουν οικονομικά προβλήματα, δεν θα μπορούσε το Ίντερνετ να αποτελέσει μία διέξοδο ή μια κατάθεση ψυχής για τους στίχους των νέων που γράφουν ποίηση;
Ναι, θα μπορούσε. Όμως βλέπω με χαρά μου ότι το βιβλίο κέρδισε τη μάχη έναντι των ψηφιακών εκδόσεων. Γιατί το βιβλίο είναι άλλη σχέση κι ο αναγνώστης θέλει να το κρατάει στα χέρια του. Δεν βολεύεται να διαβάζει από τον υπολογιστή. Και βλέπω τους νέους λογοτέχνες να θέλουν όλοι την έντυπη έκδοση, λίγοι προτιμούν την ψηφιακή γιατί ξέρουν ότι χάνουν αναγνώστες. Είναι άλλο πράγμα να παίρνεις το βιβλίο στα χέρια σου, να το ανοίγεις, να αναπνέεις τη μυρουδιά του, να το ξεφυλλίζεις, κι ύστερα σελίδα-σελίδα να χώνεσαι βαθιά στον μύθο του και τα νοήματά του. Είναι μια κατά κάποιον τρόπο ερωτική σχέση.

Ποιους ποιητές θα μας προτείνατε να διαβάσουμε σήμερα;
Τάσο Λειβαδίτη. Όσο τον διαβάζω τόσο περισσότερο πείθομαι πως είναι μεγάλος ποιητής που τον «αδίκησε» η έντονη παρουσία του Ρίτσου. Αντώνη Φωστιέρη, που όσο μεγαλώνει τόσο ψηλότερα ανεβαίνει. Νίκο Καρούζο, που όσο κι αν είναι άνισος, σε αρκετά ποιήματα πέτυχε υψηλές πτήσεις. Ορέστη Αλεξάκη και Διονύση Καρατζά, που ζει στην Πάτρα. Ο καλύτερος λυρικός ποιητής που έχουμε. Η Κική Δημουλά είναι πολύ καλή ποιήτρια, αλλά δεν θα την συνιστούσα στους νέους ποιητές γιατί είναι «κακή επιρροή». Με την έννοια ότι κινδυνεύουν να την αντιγράψουν κι αν πέσουν σ’ αυτήν την παγίδα, αλίμονο. Η Δημουλά είναι κάτι ανάλογο με τον Καβάφη. Δεν αντιγράφονται. Σε προδίδουν, γιατί είναι τόσο ιδιαίτεροι.

Ποια ποιητική συλλογή έχετε δίπλα στο μαξιλάρι σας;
Τους Προσανατολισμούς του Ελύτη.

Ένα αγαπημένο ποίημα;
«Ο τελευταίος σταθμός» του Σεφέρη.

Τα μάτια του μικρού θεού
Κώστας Λάνταβος
Αρμός
64 σελ.
ISBN 978-960-527-910-3
Τιμή € 8,00
001 patakis eshop

 

Εμφανίσεις: 1473

Θοδωρής Καλλιφατίδης: συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου

Πάντα θα επιστρέφω Θοδωρής Καλλιφατίδης Γαβριηλίδης


Μέσα από τις 365 σελίδες του τελευταίου βιβλίου του διάσημου σε Σουηδία και Ευρώπη Έλληνα εκ των Μολάων Λακωνίας, Θοδωρή Καλλιφατίδη, περνάνε Κατοχή, Εμφύλιος, ξεριζωμοί, μεταναστεύσεις σε Αυστραλία και Σουηδία, περνάει κινηματογραφικά όλη η τραγική ιστορία της πατρίδας μας. Κι όλα αυτά ιδωμένα με ένα τρόπο ουδόλως διδακτικό, ουδόλως αποστασιοποιημένο. Σαν να κρύβει ο γράφων –επιμελώς– πόνο πολύ για όσα συνέβησαν…

«Συναντηθήκαμε» με τον κύριο Καλλιφατίδη ηλεκτρονικά, καθώς εκείνος ζει μόνιμα στη Σουηδία. Η ανταπόκριση του για τη συνέντευξη ήταν άμεση, η ευγένεια και η προσήνεια του εντυπωσιακή και απρόσμενη.

Πάντα θα επιστρέφω, ο τίτλος του τελευταίου, ταξιδιάρικου, αισθαντικού, επίκαιρου όσο ποτέ μυθιστορήματος σας, με ένα βαπόρι στο ρετρό εξώφυλλο του. Πότε, αλήθεια, προέκυψε η ιδέα να γράψετε για την Έλενα  Π. και τη σκληρή περιπετειώδη ζωή της;
Η ιδέα για το βιβλίο αυτό ξεκίνησε όταν έπεσε στα χέρια μου το ημερολόγιο ή μάλλον οι σημειώσεις μιας γυναίκας που είχε λίγο ως πολύ κάνει αυτό το ταξίδι. Φυσικά βοήθησε και μια παλιά φιλοδοξία να γράψω για την ελληνική μετανάστευση λίγο πιο γενικά από τις δικές μου εμπειρίες.

 

Εμφανίσεις: 2209

Περισσότερα...

Χρήστος Χωμενίδης: συνέντευξη στον Παναγιώτη Μίχο


Δύο χρόνια μετά το εξαιρετικά επιτυχημένο μυθιστόρημά του Νίκη, ο Χρήστος Χωμενίδης επιστρέφει με ένα νέο βιβλίο, όπου συνθέτει μία Nέκυια, μια προσωπική κατάβαση στον κόσμο των χαμένων παθών και απολαύσεων. Το Νεαρό άσπρο ελάφι, ένα μυθιστόρημα για τις παιδικές μας συγκινήσεις, τους εφηβικούς μας έρωτες και τις ενήλικες πανωλεθρίες μας, αποτελεί ουσιαστικά έναν ύμνο στην αθανασία της αγάπης. Με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του, συναντηθήκαμε με τον συγγραφέα, οποίος μας υποδέχθηκε στο σπίτι του και μας μίλησε για τη ζωή και τα βιώματά του. Ο Χρήστος Χωμενίδης εκτιμά τη γενναιοδωρία, φροντίζει να αφιερώνει χρόνο στους συνανθρώπους του και δείχνει να μην έχει ψευδαισθήσεις.

Η σχέση σας με τον χρόνο;
Καλή, από τότε που ξεπέρασα την ηλικία στην οποία πέθανε ο μπαμπάς μου. Εγώ ήμουν τότε δεκατριών χρονών. Είχα τον τρόμο που έχουν όλα τα παιδιά που χάνουν νωρίς τους γονείς τους, ότι θα πεθάνουν στην ηλικία που πέθανε ο γονιός. Είχα τόση αγωνία που είχα φτάσει στο σημείο να μετρήσω πόσες μέρες έζησε ο πατέρας μου και είπα ότι, όταν φθάσω τόσο χρονών, θα πεθάνω. Και ο πιο λογικός άνθρωπος έχει στοιχεία παγανισμού. Είναι η προληπτικότητα στο ζενίθ της. Όταν ξεπέρασα αυτό τον αριθμό ημερών πέρσι τον Γενάρη και είδα ότι ούτε αρρώστησα ούτε πέθανα, κατά κάποιο τρόπο απελευθερώθηκα από αυτό. Και τώρα είμαι βέβαιος ότι θα πεθάνω 90 χρονών. Αισθάνομαι πολύ άνετος πια και, υπ’ αυτή την έννοια, έχω πολύ καλή σχέση με τον χρόνο και θεωρώ ότι τον χρόνο, όπως πάρα πολλά άλλα πράγματα, τον κερδίζεις όταν τον χαρίζεις. Θεωρώ τσιγκουνιά το «δεν έχω χρόνο». Πρέπει να έχεις χρόνο για όλους. Και όσο δίνεις χρόνο, σου έρχεται χρόνος.

Έρωτας;
Έχει παίξει τεράστιο ρόλο στη ζωή μου, αλλά νομίζω ότι σε όλους τους ανθρώπους ισχύει το ίδιο. Συγνώμη που γενικεύω, αλλά όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ερωτικά όντα; Τους αρέσει να τρώνε, να καλύπτουν τις ανάγκες τους και να ερωτεύονται. Βέβαια, αλλάζει ο τρόπος που ερωτεύεσαι όσο περνούν τα χρόνια και, άμα η περιπετειώδης ερωτική σου διάθεση ικανοποιηθεί στην πρώτη σου νεότητα, βαθμηδόν κατασταλάζεις.

 

Εμφανίσεις: 3137

Περισσότερα...

Τάσος Ι. Κυριακίδης: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Πόντος Χαρακτικά, χάρτες, νομίσματα Τάσος Ι. Κυριακίδης Εκδόσεις Κυριακίδη


Ο Τάσος Ι. Κυριακίδης γεννήθηκε στο Περίβλεπτο Δράμας από γονείς πρόσφυγες της Αργυρούπολης του Πόντου και από τα παιδικά του χρόνια εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ. Είναι Εταίρος του Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών, μέλος της «Επιτροπής Ποντιακών Μελετών», μέλος της «Παναγίας Σουμελά», μέλος της «Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών», καθώς και άλλων πνευματικών και κοινωνικών φορέων. Διετέλεσε πρόεδρος και μέλος διοικητικών συμβουλίων ποντιακών συλλόγων και οργανισμών, πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Εκδοτών Θεσ/νίκης και αντιπρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Εκδοτών Επιστημονικού Βιβλίου. Είναι επίσης επίτιμο μέλος της Παμμακεδονικής Καναδά, του Φιλολογικού Ιστορικού και Λογοτεχνικού Συνδέσμου Τρικάλων και της Ευξείνου Λέσχης Καστοριάς. Διατέλεσε μέλος της Εφορείας της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος.

Θα ήθελα να σας συγχαρώ για την όμορφη έκδοση του βιβλίου σας με τον τίτλο Πόντος. Πώς ξεκίνησε η ιδέα αυτού του σπουδαίου λευκώματος;
Στο πλαίσιο της εκδοτικής διαδικασίας, διαπίστωσα πριν από τριάντα και πλέον χρόνια την έλλειψη φωτογραφικού και άλλου εικονογραφικού υλικού τόσο για την Ελλάδα, όμως κυρίως για τις χώρες της Μικράς Ασίας και ιδιαίτερα του Πόντου. Αυτή ήταν η αφορμή να καλλιεργήσω και επαυξήσω τη συλλεκτική μου δραστηριότητα που επεκτάθηκε και σε νομίσματα της περιοχής.

Το βιβλίο σας περιέχει πολύτιμες εικαστικές μαρτυρίες. Μήπως μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις;
Η φωτογραφική και η εν γένει εικαστική αποτύπωση δεν περιγράφεται, ούτε αντικαθίσταται πολλές φορές ακόμη και με περισσότερες από χίλιες λέξεις.

 

Εμφανίσεις: 1384

Περισσότερα...

Βασιλική Αναγνώστου & Ναταλία Μελά: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Βασιλική Αναγνώστου & Ναταλία Μελά

Η  Βασιλική Αναγνώστου σπούδασε στο τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιστορία της Τέχνης (τμήμα Αρχαιολογίας & Ιστορίας της Τέχνης ΕΚΠΑ). Από το 2002 εργάζεται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, αρχής γενομένης στη Σύμη και έπειτα στην Αθήνα, συνδυάζοντας την αγάπη της για τα παιδιά και την τέχνη.


Ποια ήταν η αφορμή για να  ασχοληθείτε με το έργο της Ναταλίας Μελά;
Β.Α.: Η καθημερινή μου επαφή με την παιδική τέχνη μέσα στην τάξη ως εκπαιδευτικός, το ενδιαφέρον μου για τον πολιτισμό και η συμμετοχή μου σε διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα που συνδυάζουν περιβαλλοντική εκπαίδευση και τέχνη, με ώθησαν στη μελέτη της ιστορίας της τέχνης. Το ενδιαφέρον μου για την τέχνη στον δημόσιο χώρο με οδήγησε να επιλέξω για θέμα της διπλωματικής μου εργασίας στις μεταπτυχιακές μου σπουδές, τα γλυπτά της Ναταλίας Μελά στο νησί των Σπετσών, που αποτελούν ένα ανοιχτό μουσείο προσιτό σε όλους.
Είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον για μένα η γνωριμία μου με τη γλύπτρια Ναταλία Μελά, καθώς πρόκειται για μια δυναμική γυναίκα γεμάτη δημιουργική δύναμη, ζωντάνια και πάθος για τη ζωή και την τέχνη της. Αυτή η καλλιτέχνης που διατρέχει με τη ζωή της σχεδόν έναν αιώνα έχει μνήμες και εμπειρίες από σπουδαίες πνευματικές προσωπικότητες του τόπου μας και όχι μόνο, και επιπρόσθετα έχει έναν απλό και ανεπιτήδευτο τρόπο να μοιράζεται με χιούμορ τις σκέψεις της και τα συναισθήματά της. Όλες μας οι συναντήσεις, είτε στο εργαστήριό της είτε στο σπίτι της, είχαν ξεχωριστή σημασία και ήταν για μένα ένα υπέροχο ταξίδι διηγήσεων και μύησης.

Ποια είναι η γνώση του μέσου Έλληνα για την γλυπτική;
Β.Α.: Κατά τη γνώμη μου, είναι ελάχιστες έως μηδαμινές οι γνώσεις του μέσου Έλληνα για τη γλυπτική. Το μάθημα της Ιστορίας της Τέχνης στα σχολεία θα μπορούσε να βελτιώσει αυτή την κατάσταση, ώστε όλο και περισσότεροι να αντιλαμβάνονται την αξία των γλυπτών που προσπερνούν στους δημόσιους χώρους. 

 

Εμφανίσεις: 2066

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr