A+ A A-

ΚΑΤΙΝΑ ΤΕΝΤΑ-ΛΑΤΙΦΗ

ΚΑΤΙΝΑ ΤΕΝΤΑ-ΛΑΤΙΦΗσυνέντευξη στην Έλενα Χουζούρη

Ο καθηγητής της χειρουργικής Πέτρος Κόκκαλης (1896-1962) υπήρξε μια σπάνια περίπτωση ανθρωπιστή-αγωνιστή και πατριώτη καθώς και εξαίρετου λειτουργού της ιατρικής, διεθνούς φήμης. Ο βίος και η δράση του συνέπεσαν με την πιο ταραχώδη και εύφλεκτη περίοδο της νεότερης ελληνικής Ιστορίας, αυτήν της δεκαετίας του 1940. Η απόλυτη προσήλωσή του στα ιδανικά της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά και η εξίσου αταλάντευτη πίστη του στον όρκο του Ιπποκράτη πολύ σύντομα τον οδηγούν να τεθεί οικειοθελώς στο πλευρό του βάναυσα δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της Κατοχής, γεγονός για το οποίο θα θεωρηθεί ένοχος από τους εν Αθήνησι καθηγητές συναδέλφους του και θα απομακρυνθεί από την Ιατρική Σχολή της Αθήνας. Τα ίδια ιδανικά θα τον οδηγήσουν να αποδεχθεί να γίνει Υπουργός Υγείας στο πλαίσιο της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου. Ο Π. Κόκκαλης, μετά το τέλος του εμφύλιου πολέμου, θα βρεθεί στο Ανατολικό Βερολίνο, όπου θα τεθεί επικεφαλής του Ερευνητικού Τμήματος Αγγειοχειρουργικής και θα συνεχίσει τις πρωτοποριακές μεταμοσχεύσεις.

Η Κατίνα Τέντα-Λατίφη, αντάρτισσα από τα δεκάξι της, με τη βιωματική –όπως τη χαρακτηρίζει– βιογραφία του καθηγητή Πέτρου Κόκκαλη ερευνά και αναδεικνύει όλες τις πλευρές του πολυσχιδούς βίου της εξαιρετικής αυτή προσωπικότητας, ενώ ταυτόχρονα ανασυνθέτει το κλίμα της εποχής μέσα στην οποία έζησε ο Π. Κόκκαλης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπερορία. Η βιογράφος φέρνει στο φως άγνωστα μέχρι σήμερα ντοκουμέντα, βασίζεται σε μαρτυρίες επιζώντων εκείνης της εποχής και γενικότερα με το βιβλίο της προσφέρει άφθονο υλικό στους νεότερους ιστορικούς. Το σπουδαιότερο, αποτίει φόρο τιμής στον μεγάλο ανθρωπιστή επιστήμονα, ακόμα δυστυχώς παραγνωρισμένο τόσο από την ελληνική επιστημονική κοινότητα όσο και από την Αριστερά που με τόση συνέπεια αγωνίστηκε στους κόλπους της.

Η συνέντευξη άλλωστε που ακολουθεί είναι εξαιρετικά διαφωτιστική.

 

Εμφανίσεις: 3262

Περισσότερα...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Ο Γιώργος Μπλάνας είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές. Είναι επίσης μεταφραστής και έχει εργαστεί πολλά χρόνια στον εκδοτικό χώρο. Γράφει με την ελπίδα να αλλάξει τα κακώς κείμενα γνωρίζοντάς μας τις αιτίες που μας οδήγησαν στη σημερινή παρακμή.

Από πολύ καιρό σχεδιάζαμε αυτή τη συνέντευξη. Αφορμή ήταν η νέα του ποιητική συλλογή Στασιωτικά 1-50 που κέρδισε επάξια το βραβείο ποίησης του περιοδικού Διαβάζω.

Ποια ήταν η αφορμή για να γραφτεί το νέο σας βιβλίο;

Η ίδια με την αφορμή κάθε ποιήματος, κάθε συλλογής ποιημάτων: το ακατανόητο της ύπαρξης, η επιθυμία της αθανασίας και της ευτυχίας, η βδελυρή συνθήκη επιβίωσης σ’ έναν κόσμο όπου οι πιο κτηνώδεις, διεφθαρμένοι, ακαλαίσθητοι και παράλογοι παράγοντες παίρνουν τις κρισιμότερες αποφάσεις. Και, φυσικά, το πάθος της μορφοποίησης των συναισθημάτων, των ιδεών, η δημιουργία ριζοσπαστικών μορφών λόγου, η πρόκληση ρωγμών στο άθλιο καθεστώς μιας Ιστορίας που διαδραματίζεται σαν καθημερινή ρουτίνα και (τέλος;) εκείνη η ασύλληπτη εξέγερση της ψυχής ενάντια στον πολιτισμό του εμπορευματοποιημένου σώματος.

 

Εμφανίσεις: 3337

Περισσότερα...

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚσυνέντευξη στην Ελένη Γκίκα

Μεσημέρι στο σπίτι της.

Φωτογραφίες παντού, δικές της, των άλλων. Επτάχρονη μ’ ένα λευκό τεράστιο φιόγκο κι ένα βλέμμα με ζόρι, βαθύ κι αστραφτερό.

Τελευταία φορά που τα είπαμε ήταν για εκείνο το Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα. Η ανορεξία της ύπαρξης ήρθε μετά για να ξαφνιάσει κι εκείνη. Τώρα, μαζί μας, προσπαθεί να καταλάβει την εποχή. Στο συρτάρι της όμως κι απέναντι αστράφτει το ανέκδοτο ποίημα. Και η φωνή της, κατ’ αρχάς στο δωμάτιο και ύστερα πάλι και πάλι στο μαγνητόφωνο. Η Κατερίνα που όταν διαβάζει γίνεται η ίδια «Το Ποίημα»:

«Το διπρόσωπο σώμα»

Πριν ακόμα βυζάξω το γάλα της ζωής/ έπεσε πάνω μου η σκιά του θανάτου/ το ανύποπτο σώμα μου πάλεψε, νίκησε κι ακολούθησε την τροχιά του γύρω από το ανάπηρο αστέρι της γέννησής μου/ αεράκι φυσούσε και χάιδευε ουλές, καμπύλες/ το σώμα μεγάλωνε και με κουβαλούσε σ’ αυτή τη γη/ μαζί με τους δυο αντίθετους κόσμους/ τη ζωή και το θάνατο/ τα πορφυρά χρώματα της δύσης με μάγευαν/ άνοιγαν του παράδεισου τις πύλες κι ας σήμαιναν το τέλος της ημέρας/ όταν ανέτελλε το αρσενικό σώμα/ το δικό μου ξαναγεννιόταν/ ξάπλωνα τότε πάνω στη γη/ τη ζέστα της έκλεβα/ και θαρρούσα πως μάντευα πώς αισθάνονται τα φυτά της/ Σώμα μου, δικό μου σώμα/ από σένα όλα απορρέουν… ως κι εκείνες οι στιγμές οι άυλες/ οι μεταφυσικές/ όταν ανεβαίνει ο νους και γίνεται ουρανός/ όλα από σένα ρέουν… όμως του σώματος η διπροσωπία/ δεν είναι απάτη/ είναι ευλογία.

«Νεαρό κλωσοπούλι του Παρνασσού, μη με ντροπιάσεις», έγραφε κάποτε ο νονός Νίκος Καζαντζάκης στη μικρή του αναδεξιμιά. Κι η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ τον δικαίωσε. Οι μεγάλοι πρόλογοι σίγουρα τη μικραίνουν.

 

Εμφανίσεις: 5403

Περισσότερα...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΙΓΓΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΙΓΓΑΣσυνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Από το πρώτο του βιβλίο, Των κεκοιμημένων, ο Δημήτρης Μίγγας έδειξε ότι θα ακολουθήσει ένα διαφορετικό δρόμο από αυτόν που ακολουθούσαν οι άλλοι συγγραφείς. Με μια γραφή που έχει επηρεαστεί από την ποίηση με την οποία ασχολούνταν επί χρόνια γράφει μεταξύ της φαντασίας και της πραγματικότητας. «Σε όλα μου τα βιβλία», μας λέει, «πασχίζω να συνταιριάξω τη φαντασία με την πραγματικότητα, το όνειρο με την κανονική ζωή, τη ζωή με το θάνατο». Στο νέο του μυθιστόρημα, Πλωτά νησιά, ο συγγραφέας περιγράφει το θαλασσινό ταξίδι τριών ανδρών από το Ναβαρίνο προς το νησιωτικό σύμπλεγμα των Στροφάδων. Οργανώνει, λοιπόν, μια νυχτερινή κρουαζιέρα με τον ίδιο προορισμό και συνοδούς δυο αδελφικούς φίλους του. Στο τέλος του ταξιδιού αποβιβάζονται σε κάποια στεριά, ωστόσο σταδιακά διαπιστώνουν πως δεν πρόκειται ακριβώς για τον τόπο που θυμούνταν από προηγούμενες επισκέψεις και προσδοκούσαν να αντικρίσουν.

 

Εμφανίσεις: 3733

Περισσότερα...

ΛΙΤΣΑ ΨΑΡΑΥΤΗ

ΛΙΤΣΑ ΨΑΡΑΥΤΗσυνέντευξη στην Ελένη Σαραντίτη

Ενενήντα χρόνια από τη μικρασιατική καταστροφή πέρασαν κιόλας. Επέτειος που ακόμη μετριέται με τον πόνο. Και με τη συντριβή εθνικών ονείρων. Και με το ανεξάντλητο πένθος. Και με το σπάραγμα και τις οιμωγές εκατοντάδων χιλιάδων ψυχών. Στην αίθουσα, όμως, της μνήμης πολλών Μικρασιατών είναι σαν να μην πέρασε ούτε μέρα. Όσοι απεβίωσαν έφυγαν με την εικόνα της Σμύρνης και της καταστροφής της στα μισοβασιλεμένα μάτια. Οι άλλοι που αξιώθηκαν και ηλικιώθηκαν κοντά σε πρόσωπα αγαπημένα, μονίμως θυμούνται· και ασταμάτητα διηγούνται. Δεν τελειώνουν αυτά. Και δεν ξεχνιούνται. Διότι δεν πρόκειται για αναμνήσεις παρά για μνήμες· και οι μνήμες είναι ιερές. Τις συνδαυλίζεις και τις προσκυνάς κάθε μέρα. Ενώ παρά την οδύνη και την ύψιστη απόγνωση, παρά τις απώλειες και τους αποχωρισμούς, τους απορφανισμούς και τους ξεριζωμούς, την ταπείνωση και τις στερήσεις, οι Έλληνες της Σμύρνης δεν καταπτοήθηκαν. Είχαν τη μνήμη να συντηρήσουν· και από αυτή να συντηρηθούν. Ω, η μνήμη είναι μέγας ζωοδότης. Και τροφοδότης.

 

Εμφανίσεις: 3691

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr