Λουκία Δέρβη: συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου
Λουκία Δέρβη: συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου

Λουκία Δέρβη: συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου

 

Μετά τη συλλογή διηγημάτων Κακός χαρακτήρας και τη νουβέλα Ομπρέλες στον ουρανό, η Λουκία Δέρβη προτείνει μια ιδιόρρυθμη, άκρως ενδιαφέρουσα ομαδική θεραπεία, Group therapy, στην οποία τέσσερις κοπέλες και δυο αναλυτές –ένας άνδρας και μία γυναίκα– αναζητούν την αλήθεια στις σχέσεις τους, τις ερωτικές μα και αίματος, δημιουργώντας παράλληλα μια άλλη απρόσμενη –πολύτιμη– σχέση, αυτήν μεταξύ τους. Η συγγραφέας είναι Αθηναία και στις αποσκευές της έχει ξενοδοχειακές σπουδές στην Ελβετία.

Αρχίσατε να γράφετε το βιβλίο σας κάποια χρόνια πριν, το αφήσατε, πιάσατε άλλα, το ξαναξεκινήσατε. Ίσως γιατί μια από τις κοπέλες, τις πρωταγωνίστριές σας, ήσασταν πολύ «εσείς»;

Το Group therapy χρειαζόταν κάποια οργάνωση που, όταν το άρχισα, δεν ήμουν έτοιμη να τη στήσω. Μεσολάβησε η νουβέλα Ομπρέλες στον ουρανό, που είναι κατά βάση μια αληθινή ιστορία και μπορούσε να γραφτεί αμέσως. Αργότερα ξαναγύρισα στο Group therapy. Ήθελα να γράψω ένα πιο εκτεταμένο μυθιστόρημα και αυτό χρειάστηκε πολύν κόπο και ιδρώτα.

Προσωπικά είχατε εμπειρία από ομάδες; Ισχύει δηλαδή αυτό που περιγράφετε: «Οι άλλοι είναι ο καθρέφτης σου, καθετί που θυμώνει τους άλλους ίσως να θυμώνει κι εσένα. Ο ένας επηρεάζει τον άλλο, σαν συμφωνία»;

Δεν χρειάζεται να έχεις εμπειρία από ομάδες για να καταλήξεις σε ένα τέτοιο συμπέρασμα. Σου το δείχνει κάποτε η καθημερινή σου ζωή. Σε μια ομάδα, βέβαια, αυτό γίνεται πολύ ξεκάθαρο – αν συμμετέχεις σε αυτήν και αν αντέξεις.

Τι ωραία περιγραφή! Λέτε κάπου: «Έτσι κάνουν οι ερωτευμένοι. Πιάνονται από τις λέξεις κι από τα όνειρά τους. Έχουν έναν δικό τους θεό οι ερωτευμένοι. Έναν δικό τους θεό, που τα δικαιολογεί όλα...»

Είναι αλήθεια, δεν είναι; Είναι μια σχετικά πρόσφατη διαπίστωσή μου αυτή και έπαιξε, όπως και η διατύπωσή της, έναν σημαντικό ρόλο στην προσωπική μου ζωή.

Θέλει πολύ κουράγιο και σφίξιμο δοντιών για να κάνει κανείς πράξη αυτό που αναγκάστηκε να κάνει η Καρολίνα, μια από τις ηρωίδες σας, με το πρεζάκι αγαπημένο αδελφό. «Αποφάσισα να εφαρμόσω τη σκληρή αγάπη. Του είπα δεν έχω λεφτά κι έφυγε άπραγος, μα χωρίς κακία. Με φίλησε σταυρωτά. Ήμουν γεμάτη τύψεις...»

Η αγάπη για τους άλλους συχνά μας οδηγεί σε λάθος δρόμο. Η κατανόηση δεν είναι το ίδιο πράγμα με την υποχώρηση και, κάποτε, για να βοηθήσεις πραγματικά έναν άνθρωπο με παρόμοιο πρόβλημα ή με οποιοδήποτε σοβαρό πρόβλημα, πρέπει να μην υποχωρήσεις.

«Με τον πατέρα της η Βιβή τα πήγαινε καλύτερα [από τη μαμά της]. Ίσως γιατί άκουγε το μπράβο που τόσο πολύ αναζητούσε». Αναρωτιέμαι, λοιπόν, κι εγώ γιατί είναι τόσο δύσκολο για τις μανάδες –τις Ελληνίδες, τουλάχιστον, που ξέρουμε– να πουν αυτό το περιβόητο απλό μπράβο στα κορίτσια τους; Εσείς έχετε βγάλει άκρη;

Οι μανάδες καταλαβαίνω τώρα πως είναι και αυτές κάτι κορίτσια που δεν έχουν μεγαλώσει πραγματικά. Και εξακολουθούν να διεκδικούν το μπράβο μόνο για τον εαυτό τους. Είναι μια ανωριμότητα αυτή.

Η ιστορία σας είναι σκληρή, αλλά επιλέγετε ένα μαλακό τέλος... Ίσως γιατί και στο σινεμά να προτιμάτε ένα χάπι εντ από ένα ρεαλιστικό φινάλε;

Το μαλακό τέλος, όπως το λέτε, με απασχόλησε πολύ. Στην πραγματικότητα, είναι ένα τέλος που δεν ξεκαθαρίζει απόλυτα – μπορεί να στραβώσει το πράγμα με την ομολογία της Χριστίνας προς τον Άλκη. Αλλά μπορεί και όχι, γιατί εκείνος έχει έρθει αποφασισμένος να είναι μαζί της ό,τι κι αν συμβεί. Πάντως δεν είναι τόσο μη ρεαλιστικά τα χάπι εντ και στη ζωή. Εξακολουθούν να συμβαίνουν.

Αφιερώνετε το έργο σας στον Αλέξη, προφανώς έναν άντρα που αγαπάτε πολύ. Γράφετε καλύτερα όταν όλα πηγαίνουν ρολόι στη συναισθηματική σας ζωή ή όταν όλα παίζονται;

Δεν ξέρω ακόμα. Ως τώρα έγραφα κάτω από ψυχολογικές καταστάσεις πίεσης και αντιμετωπίζοντας (ή αποφεύγοντας) τα προσωπικά μου προβλήματα. Από την εποχή που παντρεύτηκα, δεν έχω δοκιμάσει να δω αν χρειάζεται όλα να πηγαίνουν ρολόι όπως τώρα για να γράφω.

Κλείνοντας, ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;

Έχω από καιρό έτοιμη μια συλλογή από διηγήματα, γραμμένα και αυτά, τα περισσότερα, την εποχή που δούλευα το Group therapy. Χρειάζομαι να τα ξαναδώ για να τα παραδώσω, αλλά γενικά νομίζω πως δείχνουν ακόμα ένα βήμα πιο κοντά στην ωριμότητα. Και έχουν ένα γενικό, κοινό θέμα.

Group therapyGroup therapy
Λουκία Δέρβη
Μελάνι
209 σελ.
Τιμή € 14,00
1-patakis-link


 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ > ΕΛΛΗΝΕΣ
Λέλη Μπέη: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Η Λέλη Μπέη γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε οδοντιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Ταυτόχρονα, παρακολούθησε σκηνογραφία στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Έχει εκδώσει τις...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ > ΕΛΛΗΝΕΣ
Ιερώνυμος Λύκαρης: συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Ο Ιερώνυμος Λύκαρης γεννήθηκε στην Αθήνα. Πήρε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και για πολλά χρόνια μετά υπηρέτησε επαγγελματικά την ιδέα της κοινωνικής απελευθέρωσης. Κατά καιρούς έκανε διάφορες...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ > ΕΛΛΗΝΕΣ
Νίκος Καλαποθάκος: συνέντευξη στον Θανάση Λιακόπουλο

Ο Νίκος Καλαποθάκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966, όπου ζει και εργάζεται. Αρθρογράφησε στα περιοδικά Ερουρέμ και Ίνδικτος (1995-1997) και έχει εκδώσει δύο βιβλία από τις εκδόσεις Αρμός, το Από το κομπολόι στο ρολόι –...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: