A+ A A-

«Μετά τη φωτιά» της Πέννυς Μηλιά

«Μετά τη φωτιά» της Πέννυς Μηλιά

 
Ομηρικό

Υπάρχουν δυο άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο.

Ο ένας, αιώνια ψάχνει τη φύση του και απορεί.
Ο άλλος, πλήρως την αποδέχεται και την απολαμβάνει.

 

Εμφανίσεις: 1419

Περισσότερα...

«Ο Αργεντίνος...» του Πέτρου Γκάτζια

«Ο Αργεντίνος...» του Πέτρου Γκάτζια

Ήταν δεν ήταν είκοσι. Ένα χαμένο αγόρι, που παρίστανε τον άνδρα. Μισός Έλληνας και μισός Αργεντίνος. Το πρωί κουβαλούσε κρέατα στην αγορά και το βράδυ χόρευε για να βρει την άλλη πατρίδα του, το Μπουένος Άιρες. Γονείς δεν είχε πια. Εδώ και χρόνια πάλευε μόνος του να μεγαλώσει. Η αργεντίνικη πόλη ζούσε μέσα απο τις διηγήσεις της γιαγιάς του. Εκείνος δεν πρόλαβε να την γνωρίσει και ίσως και να μην την δει ποτέ.

 

Εμφανίσεις: 1557

Περισσότερα...

«Απόλυτα όμορφο» του Χαρίλαου Νικολαΐδη

«Απόλυτα όμορφο» του Χαρίλαου Νικολαΐδη


Εισαγωγή στην παγκόσμια ιστορία

Στα επτά
έπεσε για πρώτη φορά
από το ποδήλατο,

την έριξαν.

Γέμισε αίματα,
έκλαψε
για την αδυσώπητη βία.

 

Εμφανίσεις: 1682

Περισσότερα...

«Ποίημα για ένα Πάσχα» του Γιώργου Χαντζή

«Ποίημα για ένα Πάσχα» του Γιώργου Χαντζή


Ποίημα για ένα Πάσχα

Του Γιάννη

Ευγενικός όπως πάντα – μου ζήτησες τα χρειώδη πασχαλινά 
και μ’ έφερες πίσω στην πρώτη γλώσσα της γιορτής

Στο ράδιο κλαρίνα για πρωινό, πέρασμα εντέρων με φραπέ
και οι μαμάδες αφράτες σαν τη ζύμη τους
κρασί από βαρέλια ποτισμένα στη μυρωδιά τους
(«μπρούσκο» περήφανα το λέγαν και το λεν)
τσίκνα ως την αλμύρα της θάλασσας
αυγουλίλα ως τον κόκκινο αγρό  
και να τα τσάμικα στα τσιμέντα,
τα «όπα παιδιά», τα «δώστου», το βάρος στο στομάχι
Να κι η αρχή του σχίσματος σε μια γλώσσα που όσο την σκεφτόμασταν
κρυβόμασταν μην τυχόν και φανεί πως δεν την κατέχουμε

Ποιητές Απριλίου, σκληροί κι αθέατοι σε άλλες παραδόσεις.

Χρέη Πνευματικού τελείς – πότε νήστεψα, πότε πίστεψα
Μόνο χώνευα· και άλλοι σαν εμένα. 

Ποιοι; Eμείς. Παιδιά θεοσεβούμενων
γονείς εικονικών παιδιών, ανάδοχοι κειμένων πλέον.

Ποια Θαύματα, ποιος Λάζαρος, ποιο Πέρασμα εννοείς;

Ο Παύλος ίσως. Η πίστις, η ελπίς, η αγάπη
γλώσσες κι αυτές δίχως ανάσταση νεκρών

Κοινωνικοποιούμαι, δεν ελπίζω, φοιτώ στην τρίτη εξ αυτών

 

Αδημοσίευτο ποίημα που διαβάστηκε από τον ποιητή Γιώργο Χαντζή  
στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (11.4.2017) στο πλαίσιο της εκδήλωσης:
«Το δικό μου Πάσχα» – Οι νέοι ποιητές.
Ανθολόγηση-επιμέλεια: Γιάννης Τζανετάκης   

 

Ο Γιώργος Χαντζής γεννήθηκε το 1972 στην Αθήνα. Σπούδασε φιλοσοφία και μετάφραση λογοτεχνίας. Kυκλοφορούν τα ποιητικά βιβλία του Mπέλλα Μπουμ (εκδόσεις Λευκή Σελίδα, 2013) και Έρωτας Μικρού Μήκους (εκδόσεις Concept Books, 2016). 

 

Εμφανίσεις: 1032

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr