A+ A A-

ΔΥΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

ΔΥΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑτου Θοδωρή Γκόνη

Επί της Κατεχάκη

Των αρχαγγέλων τα φτερά

Του κόσμου το δευτέρι

Της Μεσογείων η συμφορά

Μια μέρα μεσημέρι

 

Το ήθος μου το φρόνημα

Και το βαθύ μεράκι

Κι αυτό τ’ αρχιτεκτόνημα

Εκεί στην Κατεχάκη

 

Εμφανίσεις: 1825

Περισσότερα...

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣτης Μαρίας Στασινοπούλου

1.

Μικρό, κουλτουριάρικο καφέ, στην Οία της Σαντορίνης, «Μελένιο» το όνομά του. Μπαλκονάκι στο Αιγαίο, λουκουμάδες και αχνιστό καφέ, τσιπουράκι με τσίρο. Γκαρσόνι πρόσχαρο, νεαρός της εποχής, με μαλλί καρφάκι, ζελαρισμένο, αγουροξυπνημένος αλλά ξύπνιος, παίρνει παραγγελία από ζευγάρι Γερμανών τουριστών. Με μισά αγγλικά και παντομίμα προσπαθεί να συνεννοηθεί μαζί τους.

«Glass? Carafe?» Δείχνει με το δάχτυλο στο διπλανό τραπέζι. «Ένα; Δύο;» Ξαναδείχνει πάλι, πρώτα με το δείκτη και μετά προσθέτοντας το μεσαίο δάχτυλο. «Red? WhiteH ματιά τώρα στα ρούχα που φοράνε, από το κόκκινο σορτσάκι της κυρίας, στο άσπρο μακό του κυρίου.

Καταφέρνει να συνεννοηθεί, παίρνει την παραγγελία και περνώντας δίπλα από το τραπέζι μας λέει: «Εγώ τους καταλαβαίνω από την αρχή, αλλά θέλω να τους σπάω τα νεύρα!»

 

Εμφανίσεις: 1939

Περισσότερα...

ΓΕΝΕΣΗ

ΓΕΝΕΣΗτου Αλέξη Σταμάτη

Ξύπνησα. Και το ξύπνημα πιο βαρύ από τον ύπνο ήταν. Ανοίγοντας τα μάτια μου, από τα βλέφαρα κατρακύλησαν μαζεμένα τα όνειρα τόσων ημερών κι απλώθηκαν στην ελευθερωμένη κοιλιά μου και σκίρτησα. Εμπρός μου, που κοίταζα, ένας τοίχος κατάλευκος και γύρω μου μια καινούργια ζωή.

Η ανάσα του έχει φωλιάσει ήδη μέσα μου. Κακώς που λέω φωλιάσει, γιατί σωματικά το αντίθετο έγινε, την απέδωσα. Είναι παράξενο – τον ένιωσα σαν να υψώθηκε κάποια στιγμή. Εκεί που δεν έχει ο χρόνος τίποτα. Δηλαδή ούτε δευτερόλεπτα ούτε λεπτά ούτε στιγμές. Ήταν εκείνο που αισθάνθηκα σαν ανάληψη, ένα αίσθημα που πάνω από τα αισθήματα υπάρχει.

Θέλω να πω πως ήταν κάτι σαν δώρο, η κάθε στιγμή αθάνατο μυστήριο. Μιλώ βέβαια δίχως να γνωρίζω ακριβώς, γιατί έτσι όπως είναι τόσο πρόσφατο –μόνο ένα χρόνο έχω που γνώρισα και παρασύρθηκα κι έφτασα ως εδώ– μόνο να το ακουμπήσω μπορώ, και ούτε καν, γιατί φοβάμαι πως αυτή είναι αξία άλλη, αξία διάφορη, που δεν την κατέχω, δεν τη δικαιούμαι κι αμφιβάλλω αν θα την αξιωθώ ποτέ.

Εκείνος τώρα βρίσκεται ήδη στον κόσμο. Είναι ώρες τώρα που είναι εδώ, μα δεν το ξέρει. Για εκείνον ο πριν κόσμος δεν υφίσταται, ό,τι έχουμε ζήσει όλοι εμείς ως τώρα είναι ανύπαρκτο, τίποτα, κενό. Τώρα, πριν από λίγες ώρες, άρχισε γι’ αυτόν το σύμπαν.

 

Εμφανίσεις: 2051

Περισσότερα...

ΟΥΡΑΝΟΣ

ΟΥΡΑΝΟΣτου Τόλη Νικηφόρου

χάραμα

πράσινο φύλλο εσύ

μέσα στη νύχτα

και την έρημο του κόσμου

αγάπησέ με

 

Εμφανίσεις: 1642

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr