A+ A A-

«Το πρώτο στεφάνι» της Ελένης Χωρεάνθη

«Το πρώτο στεφάνι» της Ελένης Χωρεάνθη


Δέκα χρόνια, μετρημένα στα δάχτυλα, περίμενε το έμβασμα και την πρόσκληση η Μαριάνθη, μόνη κι άτεκνη, «παντρεμένη ζωντοχήρα» στο χωριό. Και την ονείδιζαν με το παραμικρό. Δέκα χρόνια είχαν περάσει από τότε που έφυγε νιόγαμπρος στην Αμερική ο Νικολής για μια καλύτερη τύχη. Και ούτε πρόσκληση ούτε έμβασμα «ο Αμερικάνος» της. Δεν ευκαιρούσε να της γράψει, είχε «τις μπίζνες στο Αμέρικα».

Στην αρχή έτσι της έγραφε. Δυο φράσεις όλες κι όλες πού και πού. Δεν πρόφταινε να πάει μήτε «προς νερού του». Αυτό της το ‘γραφε. Δέκα ολοστρόγγυλα χρόνια τον περίμενε μ’ έναν ασίγαστο καημό. Στέρεψαν καρτερώντας τα μάτια της. Περίμενε, υπομόνεψε όσο άντεξε τη στέρηση και την κακογλωσσιά του κόσμου.

Τα νιάτα πέρασαν άγονα και ξερικά. Η δροσιά από το κορμί της στέρευε. Άρχισε η όψη να μαραίνεται και η ομορφιά να σβήνει. Η αγάπη με τα πες και πες του κόσμου ξεθώριασε. Ο έρωτας μαράθηκε με την αναμονή. Τα γράμματα ξεχάστηκαν στους μεγάλους δρόμους του Νιου Γιορκ. Πνίγηκαν στους ωκεανούς της λησμονιάς.

 

Εμφανίσεις: 1795

Περισσότερα...

«Ο πραγματογνώμων» του Κώστα Αλεξόπουλου

«Ο πραγματογνώμων» του Κώστα Αλεξόπουλου


Μετά την πρωινή συνεδρίαση του ιατρικού συμβουλίου, ο γιατρός Σαμουήλ Λαζενές με προσκαλεί στο γραφείο του και σαν να βλέπω στο προσωπό του μια διάθεση κατηγορίας εναντίον μου, σαν να αφήνει να εννοηθεί πως έχω διαπράξει αδίκημα και ο ίδιος είναι εντεταλμένος από τις αρχές να διεξάγει ένορκη διοικητική εξέταση.

 

Εμφανίσεις: 1563

Περισσότερα...

Τέσσερα ποιήματα της Λένας Σαμαρά

Τέσσερα ποιήματα της Λένας Σαμαρά


Eίμαι

Είμαι ένα ζώο περήφανο
είμαι ένας άνθρωπος αδύναμος
μια σκιά που ονειρεύεται τις νύχτες
είμαι όλες οι νότες της σιωπής
στο κομμάτι του ήλιου
που βυθίστηκε στο πέλαγος
και τα ψάρια πίνουν τις σταγόνες του
είμαι το αδράχτι
που συλλέγει φουσκοθαλασσιές
έρημη μες στους πολλούς
πολλή μες στους λίγους

 

Εμφανίσεις: 1864

Περισσότερα...

«Ο δεύτερος θάνατος του Τανκρέδο» του Πέτρου Γκάτζια

«Ο δεύτερος θάνατος του Τανκρέδο» του Πέτρου Γκάτζια


Όταν τον είδα για πρώτη φορά φορούσε μαύρα ρούχα, σανδάλια, ήταν αξύριστος και το κορμί του το σκέπαζε μια κατάμαυρη μάλλινη κάπα. Το θέαμα θα ήταν σαφώς πιο φυσικό εάν ήταν χειμώνας, ήταν όμως κατακαλόκαιρο, μεσημέρι, και αυτός ο άνδρας με τα βαριά ρούχα περπατούσε ήσυχα στην άκρη του δρόμου, μουρμουρώντας κάτι που κανείς δεν άκουγε. Σκέφτηκα να σταματήσω μήπως ήθελε βοήθεια και έκοψα για λίγο ταχύτητα, τότε εκείνος γύρισε και με κοίταξε με ένα θολό, περίεργο βλέμμα, λες και δεν υπήρχε τίποτα απο πίσω του, καμία σκέψη, καμία επιθυμία. «Πώς σε λένε;», τον ρώτησα αιφνιδιασμένος. «Τανκρέδο», μου αποκρίθηκε νηφάλια, ερχόμενος σε πλήρη αντίθεση με την υπόλοιπη εμφάνισή του. Μέρες αργότερα τον ξαναείδα. Περίμενα στο γραφείο του τοπικού νεκροταφείου για μια βεβαίωση, όταν ξαφνικά ένα τύπος, γύρω στα πενήντα, με κοίταξε με δέος και, αρπάζοντάς μου το χέρι σε μια σφιχτή χειραψία, άρχισε να φωνάζει με έξαψη: «Τανκρέδο, επιτέλους ήρθες! Έχει πλακώσει πολλή δουλειά! Δεν προλαβαίνουμε! Μόλις χθες πέθαναν πέντε, χώρια οι εκταφές!»

 

Εμφανίσεις: 1901

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr