Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ Ο ΛΥΚΟΣ

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ Ο ΛΥΚΟΣ

της Έλενας Πέγκα

ΠΡΟΣΩΠΑ

Γυναίκα

O Άντρας της, αρχιτέκτων B’

O Εραστής της, Άντζελο

Ο Συνεργάτης του Άντρα, αρχιτέκτων Α’

Φλόριντα

Τρεις Φοιτητές της Γυναίκας (Αγγελική, Νίνα, Σταύρος)

Όλοι οι ηθοποιοί παίζουν και άλλους μικρότερους ρόλους.

(Σκηνή 19)

Δωμάτιο ξενοδοχείου, νύχτα. H Γυναίκα κοιμάται μόνη. Ονειρεύεται.

Αγγελική (στο όνειρο της Γυναίκας)

Είμαι έξω και πετάω πέτρες. Σε βιτρίνες μαγαζιών. Σε αρχαίες κολόνες, σε εκκλησίες. Σε τζάμια σπιτιών, τζάμια αυτοκινήτων. Αλεξίσφαιρα, άθραυστα. Δεν είμαι μόνη, είμαι μέσα σε ένα πλήθος θυμωμένο, εξαγριωμένο, μια αγέλη άγριων λύκων. Πιάσε τις τρύπες της μύτης μου, των αυτιών μου. Τρέχουν αίμα. Δες μες στο στόμα μου. Δες. (Βάζει το χέρι της μέσα στο στόμα της βαθιά.) Ένα καρφί. (Βγάζει ένα μεγάλο καρφί.)

 

Εμφανίσεις: 2554

Περισσότερα...

Η ΤΡΕΛΗ

Η ΤΡΕΛΗτου Γιώργου Μανιώτη

(Τραπέζι σε καφετέρια. Τρεις νέοι κάθονται χυμένοι στις ξεχαρβαλωμένες καρέκλες και χαζολογάνε, πίνοντας τον καφέ τους. Άσπρο, σκληρό φως μεσημεριού.)

Νέος Α’: Οχ! Η τρελή!

Νέος Β’: Η Πιπίτσα! Η Πιπίτσα!

Νέος Γ’: Φώναξέ την! Φώναξέ την, να σπάσουμε πλάκα!

Νέος Β’: Φώναξέ την!

Νέος Α’: Πιπίτσα! Πιπίτσα! Έλα, κερνάμε καφέ…!

Πιπίτσα: (Μπαίνει παραπατώντας, σαν να υπνοβατεί. Δεν καταλαβαίνει ποιος τη φωνάζει. Είναι μια γριά περίπου εβδομήντα πέντε ετών. Είναι ντυμένη έξαλλα και προκλητικά, σαν να είναι είκοσι ετών. Έντονα βαμμένη, με ξανθιά περούκα και ένα βρόμικο τεράστιο πλαστικό άνθος καρφιτσωμένο πάνω. Κρατά μια μεγάλη λερωμένη άσπρη τσάντα. Φορά κάτι στραβοπατημένες λαμέ γόβες και περπατάει σχεδόν κουτσαίνοντας.) Πώς; Τι;

 

Εμφανίσεις: 1917

Περισσότερα...

ΓΕΝΕΣΗ

ΓΕΝΕΣΗτου Αλέξη Σταμάτη

Ξύπνησα. Και το ξύπνημα πιο βαρύ από τον ύπνο ήταν. Ανοίγοντας τα μάτια μου, από τα βλέφαρα κατρακύλησαν μαζεμένα τα όνειρα τόσων ημερών κι απλώθηκαν στην ελευθερωμένη κοιλιά μου και σκίρτησα. Εμπρός μου, που κοίταζα, ένας τοίχος κατάλευκος και γύρω μου μια καινούργια ζωή.

Η ανάσα του έχει φωλιάσει ήδη μέσα μου. Κακώς που λέω φωλιάσει, γιατί σωματικά το αντίθετο έγινε, την απέδωσα. Είναι παράξενο – τον ένιωσα σαν να υψώθηκε κάποια στιγμή. Εκεί που δεν έχει ο χρόνος τίποτα. Δηλαδή ούτε δευτερόλεπτα ούτε λεπτά ούτε στιγμές. Ήταν εκείνο που αισθάνθηκα σαν ανάληψη, ένα αίσθημα που πάνω από τα αισθήματα υπάρχει.

Θέλω να πω πως ήταν κάτι σαν δώρο, η κάθε στιγμή αθάνατο μυστήριο. Μιλώ βέβαια δίχως να γνωρίζω ακριβώς, γιατί έτσι όπως είναι τόσο πρόσφατο –μόνο ένα χρόνο έχω που γνώρισα και παρασύρθηκα κι έφτασα ως εδώ– μόνο να το ακουμπήσω μπορώ, και ούτε καν, γιατί φοβάμαι πως αυτή είναι αξία άλλη, αξία διάφορη, που δεν την κατέχω, δεν τη δικαιούμαι κι αμφιβάλλω αν θα την αξιωθώ ποτέ.

Εκείνος τώρα βρίσκεται ήδη στον κόσμο. Είναι ώρες τώρα που είναι εδώ, μα δεν το ξέρει. Για εκείνον ο πριν κόσμος δεν υφίσταται, ό,τι έχουμε ζήσει όλοι εμείς ως τώρα είναι ανύπαρκτο, τίποτα, κενό. Τώρα, πριν από λίγες ώρες, άρχισε γι’ αυτόν το σύμπαν.

 

Εμφανίσεις: 2037

Περισσότερα...

ΤΑΝΑΛΙΑ

ΤΑΝΑΛΙΑτου Ανδρέα Φλουράκη

Ημίφως. Ο Ξένος είναι ξαπλωμένος. Το Αγόρι τον σκουντάει.

Αγόρι: Εγώ είμαι, εγώ… Σ’ εμένα μπορείς να μιλήσεις. Εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους. Εγώ σε καταλαβαίνω… Θυμάσαι που μ’ έσφιγγες σαν τανάλια; Πες κάτι… Ό,τι να ’ναι.

Η Γυναίκα, που είναι ξαπλωμένη δίπλα στον Ξένο, ξυπνάει κι ανάβει το φως.

Γυναίκα: Τι έγινε; Τι ώρα είναι;

Αγόρι: Τέσσερις παρά πέντε.

Γυναίκα: Γιατί δεν κοιμάσαι;

Αγόρι: Ήθελα να του μιλήσω.

Γυναίκα: Δε σ’ ακούει.

Αγόρι: Μ’ ακούει.

Γυναίκα: Πού το ξέρεις;

 

Εμφανίσεις: 1712

Περισσότερα...

ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΗΣ

ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΗΣτου Παναγιώτη Μέντη

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ: (Στο τηλέφωνο) Α, όχι, εμείς για τις διακοπές κλείνουμε ολόκληρο νησί. Θέλω πάνω από χίλια εξακόσια τετραγωνικά τη βίλα μόνο. Αυτό που δεν ανέχομαι στις διακοπές είναι να είμαστε ο ένας πάνω στον άλλο. Στις διακοπές μου θέλω να μην ακούω και να μη βλέπω τίποτα. Ούτε παιδιά, ούτε σκυλιά. Τα σκυλιά τα πνίγουμε και το χειμώνα παίρνουμε άλλα. Έτσι κι αλλιώς τα σκυλιά είναι χαριτωμένα όταν είναι κουτάβια… Μαζί μας πάντα τα παιδιά, αλλά θέλω να ’χουν το χώρο τους: κρεβατοκάμαρες, κουζίνες, πισίνες, δασκάλους, γκουβερνάντες, ψυχίατρο, γυμναστή, διατροφολόγο, αστρολόγο. Έχουν ό,τι χρειάζεται ένα παιδί στις διακοπές, αλλά τα θέλω μακριά. Δε θέλω ούτε να τα βλέπω, ούτε να τ’ ακούω. Και απαγωγείς να τ’ απαγάγουν καλοκαίρι, θα τους τ’ αφήσω χάρισμα. Απαγωγές δεκτές απ’ τον Οκτώβριο. Πέρσι που είχαμε Μάιο την απαγωγή του πεθερού μου πήγα να τρελαθώ απ’ το άγχος. Ετοιμαζόμασταν για διακοπές και είχαμε και τους απαγωγείς να μας καθυστερούν μέχρι ν’ αποφασίσουν τι λύτρα ήθελαν για να τον δώσουν πίσω. Αφού στο τέλος αγανάκτησα, τους πρότεινα εγώ ένα ποσό και ξεμπερδέψαμε. Έμειναν με ανοιχτό το στόμα. Υποψιάστηκαν μήπως τους δίναμε προσημειωμένα τα ευρώ, αλλά δεν ήξεραν με ποιους είχαν να κάνουν. Να καταδεχτώ εγώ να μου προσημειώσουν τα λεφτά μου; Δεν είμαστε καλά.

 

Εμφανίσεις: 1546

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr