ΤΟ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ

ΤΟ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣτου Δημήτρη Ψαρρά

ΠΡΟΣΩΠΑ:

Γιάννος, 13 χρόνων

Αλέξανδρος, 13 χρόνων

Ισμαήλ, 13 χρόνων

ΓΙΑΝΝΟΣ: Λοιπόν, άκου τι θα κάνεις. Θα πάμε μαζί, εγώ θα τον βουτήξω απ’ το λαιμό, θα τον κολλήσω στον τοίχο και τότε εσύ θα του πάρεις το σάντουιτς.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: Μήπως είναι καλύτερα να μη βιαστούμε, να το κάνουμε αύριο; Έτσι θα έχουμε περισσότερο χρόνο να το οργανώσουμε.

ΓΙΑΝΝΟΣ: Ρε, πάλι τα ίδια άρχισες; Τι καταλαβαίνεις τώρα; Τα πράγματα έχουν αγριέψει, δε βλέπεις τι γίνεται γύρω σου; Αυτοί δεν έχουν τέτοιες ευαισθησίες. Τους είδες ποτέ να είναι πονόψυχοι με κάποιον δικό μας; Όχι. Άσε λοιπόν τις μαλακίες. Σήμερα θα του την κάνεις, εδώ και τώρα. Αλλιώς, ό,τι δεν πάθει αυτός θα το πάθεις εσύ. Θα πω σε όλους πως είσαι με τις μαϊμούδες και πως στ’ αρχίδια σου ο πατέρας του Κωστή που έμεινε άνεργος απ’ αυτά τα σκουλήκια.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: Όχι, ρε, σε παρακαλώ, αφού τα ’παμε, δεν τα ’παμε, μαζί σας είμαι.

ΓΙΑΝΝΟΣ: Ναι, ρε, τα ’παμε, ξέρεις όμως τι λέει ο πατέρας του Κωστή: «Από λόγια στερέψαμε, τώρα ήρθε η ώρα να κάνουμε πράξεις». Είναι ήρωας ο κυρ Γιάννης, όχι μαλακίες. Παλεύει για την οικογένειά του, για τα παιδιά του, για την πατρίδα του. Γι’ αυτό, άσε τι είπαμε και δες τι θα κάνουμε. Οι μαϊμούδες πρέπει να μάθουν πού ήρθαν και ποιος κάνει κουμάντο εδώ που ήρθαν. Εδώ είναι η πατρίδα μας, ρε, η γη των μεγάλων φιλοσόφων. Έτσι λέει ο κυρ Γιάννης. Και ξέρεις τι άλλο λέει; Λέει πως «όταν εμείς φτιάχναμε τον Παρθενώνα και διδάσκαμε πολιτισμό, αυτοί ήτανε στα δέντρα και τρώγανε μπανάνες». (Ο Γιάννος γελάει.) Γαμάτο, ε; Ο κυρ Γιάννης είναι γαμώ τα άτομα. Τέλος πάντων, το κουράσαμε, άντε, τελείωνε γιατί θα χτυπήσει το κουδούνι. Όπως είπαμε ε, πρώτα τον βουτάω εγώ και μετά πας εσύ και του το παίρνεις απ’ το χέρι. Και πού ’σαι; Για να τους ξεφτιλίσουμε ακόμα περισσότερο, όταν του πάρεις το σάντουιτς, θα το δαγκώσεις, θα μασήσεις λίγο και θα το φτύσεις στα μούτρα του. Και μετά θα κάνουμε αυτό που είχε κάνει ο Νικήτας. (Ο Γιάννος χαίρεται πολύ με την ιδέα του.) Ναι, ναι, γαμώ τις ιδέες! Θα πας κοντά του και θα του πεις: «Πες στη μάνα σου να μάθει να φτιάχνει σάντουιτς όπως τα τρώνε οι άνθρωποι εδώ, στις αναπτυγμένες χώρες, κι όχι όπως τα τρώνε οι μαϊμούδες στο μπουρδέλο όπου γεννήθηκες. Αλλιώς, θα τη γαμήσουμε κι αυτή και όλη σου την οικογένεια!» Ναι, ναι, γαμάτο, αυτό θα του πεις! Πίπες θα μας παίρνει ύστερα απ’ αυτό, πίπες!

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: (Τα σημάδια του φόβου είναι πλέον εμφανή στο πρόσωπο και στη χροιά της φωνής του.) Ρε συ, είναι παρατραβηγμένο, μην μπλέξουμε μανάδες και τέτοια. Του παίρνουμε το σάντουιτς και τελείωσε η ιστορία.

ΓΙΑΝΝΟΣ: Ήθελα να ’ξερα, ρε, πώς βγήκες τέτοια κότα, λυράτη που λέει κι ο αδελφός του Νικήτα. Ευτυχώς όμως, εδώ μαζί μας θα γίνεις άντρας, άντρας με κάτι αρχίδια να! Λοιπόν, έλα, τώρα είναι η ευκαιρία, πάει στην καβάτζα να φάει. Φύγαμε, και όπως είπαμε, ε: τον κολλάω εγώ στον τοίχο, εσύ του το παίρνεις, το μασάς, του το φτύνεις στη μάπα και του λες την ατάκα. Με νεύρο και τσαμπουκά, όχι σαν ξεψυχισμένη αδερφάρα! Έλα, φύγαμε.

Ο Γιάννος με τον Αλέξανδρο κατευθύνονται προς το μέρος που πηγαίνει ο Ισμαήλ. Ο Αλέξανδρος περπατάει σαν να κουβαλάει το βάρος όλου του κόσμου στις πλάτες του. Δίπλα του ο Γιάννος, περπατάει αγέρωχα κι αποφασιστικά. Φτάνουν μια ανάσα απ’ τον Ισμαήλ. Ο Γιάννος γνέφει συνωμοτικά στον Αλέξανδρο. Μετά, με μια μεγάλη δρασκελιά, αρπάζει τον Ισμαήλ, τον σπρώχνει πάνω στον τοίχο και του γραπώνει το λαιμό. Ο Ισμαήλ προσπαθεί να προστατεύσει το σάντουιτς που κρατάει για να μην του πέσει απ’ τα χέρια.

ΓΙΑΝΝΟΣ: Καλώς τ’ αρχίδια μας τα δυο. Τι έγινε, πίθηκε, πεινάσαμε; Δε σε τάισε πολλές μπανάνες η μαμάκα σου στο δέντρο; Ή μήπως ακρίβυναν πολύ και είπατε να το γυρίσετε στα σάντουιτς; Το φιλαράκι μου από δω θέλει κάτι να σου πει. (Ο Ισμαήλ δείχνει τρομαγμένος.) Έλα, Αλέξανδρε, πες στην Τσίτα αυτά που μου ’λεγες πριν από λίγο. (Ο Γιάννος γνέφει επιτακτικά με τα μάτια στον Αλέξανδρο να κάνει την κίνηση. Ο Αλέξανδρος, που όλη αυτή την ώρα στεκόταν σε απόσταση ασφαλείας, πλησιάζει δειλά δειλά προς το μέρος τους.)

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: Δώ… δώσε μου το σάντουιτς. (Κάνει να το πάρει, αλλά ο Ισμαήλ το σφίγγει στα χέρια του.) Θα… θα σου το πάρω…

ΓΙΑΝΝΟΣ: Τι του μιλάς, ρε, του Κινγκ Κονγκ, συζήτηση θ’ ανοίξουμε; Πάρ’ του το σάντουιτς να τελειώνουμε. (Στον Ισμαήλ:) Άσε το σάντουιτς γιατί αντί γι’ αυτό θα σε βάλω να φας όλα τα φύλλα που ’χουν πέσει από τα δέντρα, κι είναι και πολλά γιατί κατεβήκατε πολλές μαϊμούδες από κει πάνω και πέσανε.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: Δώσε… δώσε το σάντουιτς.

Ο Αλέξανδρος καταφέρνει να πάρει το σάντουιτς απ’ τα χέρια του Ισμαήλ.

ΓΙΑΝΝΟΣ: Άντε μπράβο, μας γκάστρωσες. Και τι λέμε τώρα για να ευχαριστήσουμε τον ουραγκοτάγκο; Ε;

Ο Αλέξανδρος διστάζει, αλλά το επίμονο βλέμμα του Γιάννου τον αναγκάζει ν’ αρχίσει να ξετυλίγει το σάντουιτς. Ετοιμάζεται να το δαγκώσει.

ΙΣΜΑΗΛ: (Τρομοκρατημένος) Μη, μην το δαγκώνεις, μη!

Η κραυγή του Ισμαήλ τρομοκρατεί τόσο πολύ τον Αλέξανδρο, ώστε αφήνει το σάντουιτς να πέσει απ’ το χέρι του. Το σάντουιτς πέφτει κάτω κι ανοίγει, με αποτέλεσμα να βρεθεί σε κοινή θέα το περιεχόμενό του: δυο βουτυρωμένες φέτες ψωμί, ένα κομμάτι ζαμπόν, ένα κομμάτι τυρί και δύο ξυραφάκια.

 

Ο Δημήτρης Ψαρράς σπούδασε μετάφραση και διερμηνεία στη Γαλλία και την Ελλάδα. Μιλάει γαλλικά, ισπανικά, καταλανικά, αγγλικά και ιταλικά. Ως μεταφραστής και διερμηνέας, συνεργάζεται με σημαντικούς οργανισμούς και εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι συνιδρυτής, με τη Μαρία Χατζηεμμανουήλ, του δίγλωσσου θεατρικού ιστότοπου www.teatropasion.gr για το ισπανικό, το καταλανικό και το ισπανόφωνο θέατρο. Έχει μεταφράσει πάνω από είκοσι πέντε θεατρικά έργα από τα ισπανικά, τα καταλανικά και τα γαλλικά, πολλά από τα οποία έχουν εκδοθεί, παρασταθεί ή παρουσιαστεί με τη μορφή θεατρικού αναλογίου.

 

ΦΙΛΙΚΑ SITE

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr