«Ο Σεφέρης επιστρέφει στη Σμύρνη» του Πίτερ Μπαλακιάν

«Ο Σεφέρης επιστρέφει στη Σμύρνη» του Πίτερ Μπαλακιάν

μετάφραση: Ιωάννα Καρατζαφέρη

 

Καθώς πλησιάζεις
η παραλία
είναι πιο άσπρη
από τον ουρανό,
τα ψαράδικα δεν ρίχνουν σκιές
και ο φάρος στέκεται
σαν ένας κύλινδρος από αλάτι.

Ο δρόμος που παίρνεις
από το λιμάνι ζάρωσε.
Τα πόδια σου είναι μουδιασμένα
σαν ο οπωροπώλης
ν’ αναγνώρισε τα μάτια σου.

 

Εμφανίσεις: 1173

Περισσότερα...

Δύο ποιήματα της Μάγδας Δ. Τσιρογιάννη

Δύο ποιήματα της Μάγδας Δ. Τσιρογιάννη


ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ    

…τα φύλλα εις μεν το κέντρον είνε πράσινα,
εις δε την περιφέρειαν κίτρινα, εις δε το
διάμεσον διαγράφετaι  δίχρους στεφάνη
ερυθρά και καστάνινος.

Φυτολογικόν Λεξικόν, Π. Γ. Γενναδίου                                                

Δουλεύω σταθερά στις Διηγήσεις
κι ο τόνος  είναι ακόμα ζωντανός
καθημερνές, γιορτές  και πώς ν’ αφήσεις 
στον κόσμο  όπου κλώθεται  σκοπός

το πρόσωπο στον τοίχο να πεθάνεις       
που γύρω ανασταίνεται η γη
στο χρώμα της καστάνινης στεφάνης       
το πελαργόνι αγάντα που κρατεί

στις καταιγίδες, γύρω λαζαράκια              
οι βρούβες ανθισμένες, διαδρομή
στην εθνική οδό, στα μοβ κουκάκια        
στα χαμηλά παρτέρια, τη ριπή

την απαλή φυσά  φουσκοδεντρίτης          
αέρας και τ’ ατλάζι των σπαρτών
λάμπεται  και βαρεί μες στην αφή της     
μετάξι για το ρίγος της που στον

παλμό της ηλιογέννητης λιβάδι                
ουράνιο χάδι, πούπουλο, ψυχή
το σκεφτικό το μέτωπο αναπαύει             
τον πόνο τον πικραίνει, αναπνοή

η δύναμη που κόκκινο γεράνι                 
λευκό και ροζ στο γύρο του κρατά
την ερυθρή καστάνινη στεφάνη             
κι αντέχει με τα φύλλα τα τραχιά

 

Εμφανίσεις: 1014

Περισσότερα...

«Ρετσιτατίβο» του Ηλία Γκρή

«Ρετσιτατίβο» του Ηλία Γκρή


Ο μύλος π’ αλέθει όνειρα βοά λεηλασία
Κι εσύ ανοίγεις τη μέσα θύρα και βλέπεις
Το πλίνθινο στο βράχο μαργαρίτες και η Σμέρνα
Μες στο γάλα ομίχλης τα πρωϊνά πρώτο σου βλέμμα

Στο στήθος του χτένα ή ψαλίδι απόγευμα και ανηφόριζε
Στο κουρείο θ’ άναβε το ασετυλίνι… Πρόσεχε!

       −εδώ ελλοχεύει
          επανάληψη−

Σ’ το είπα κι άλλοτε σε άλλην ορειβασία
Οι αναμνήσεις βότσαλα που πετούν οι νεκροί εαυτοί σου
Σε άπατη λίμνη με όσα ονειρεύτηκες.

 

Εμφανίσεις: 1355

Περισσότερα...

«Τι ήξεραν και με βάφτισαν Ιωάννη;» του Γιάννη Πλαχούρη

«Τι ήξεραν και με βάφτισαν Ιωάννη;» του Γιάννη Πλαχούρη


η πόλη συνέχιζε την ιστορία με την βροχή

Βασ. Μπατζόγλου, «Μεταίχμιο Γ’»

Πέρασε χθες από εδώ καταιγίδα
Άφησε ανθρώπινη μοναξιά.
Τα ίχνη τα ’πιε ο ποταμός. Οι μάρτυρες;
Βρήκαν το ριζικό τους.
Κάποιους φύτεψε φύκια στον βυθό
άλλους τούς πήγε ως τον γιαλό,
χόρτασε η άμμος.

Ο Ήλιος συνένοχος, σήμερα, λάμπει.
Φόρτωσε τα λάθη στα πάθη του φεγγαριού.

Ζέστη πηχτή, καμιά συμπόνια, χαύνωση
μέρα παρούσα μες στην απουσία της.

Μόνο τα πουλιά υπάρχουν πάντα
λοξά πετάγματα σε γκρίζο και δένδρα,
εικόνες και κελαηδίσματα, αθάνατα
για ν’ απαντούν στην κλειδωμένη γλώσσα
πού πάνε οι αγάπες μας.

Ένα γαρίφαλο είχα, τελευταίο φίλο. 

Το κοιτούσα στον πηγαιμό του.
Τσακισμένη γραμμή, ανθός στον βούρκο 
που ακόμα κι εγώ σε λίγο δεν θα θυμάμαι
πόσα πολλά πρωινά τον είδα
αρχή και τέλος της διαδρομής
άρωμα δίπλα στο σκαλοπάτι μου
διασπώντας τον κύκλο του χώματος. 

Ο θάνατος ζει όσο κρατάνε οι μνήμες.
Τις κοιτάζω που έρχονται. 

Παράμερα στέκουν, ορφανές και ξένες
μες στα παλιά που απλωμένα στεγνώνουν στα σχοινιά τους 
πόθοι, νομίσματα, σεντόνια, συμφορές.

Πίστεψα έφυγαν οριστικά,
Σαλώμη πόλη με ξεγέλασε, τα πέπλα έγδυσε,
κέρδισε δυο λεπίδες πορφύρα και μιαν άβυσσο,
στρόβιλος πέφτει επάνω στο σινί, ήδη γυμνή,
δαγκώνει, λιώνει, καίγεται,
με παίρνει, μ’ έχει
διαμελισμένο έρωτα, άψυχη σάρκα
κι ολοδικό της ρίγος τα νεκρά φιλιά μου. 

 

Ο Γιάννης Πλαχούρης γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα από πατέρα Ηπειρώτη (Τετράκωμο – Τζουμέρκα) και μάνα Μικρασιάτισσα (Αϊβαλί). Εργάστηκε στη δημοσιογραφία (ημερήσιος και περιοδικός Τύπος, ραδιόφωνο) σε διάφορες θέσεις. Έχει γράψει και δημοσιεύσει ποίηση (έντεκα συλλογές), μυθιστόρημα (Ανυπόταχτος), τέσσερα παραμύθια, Καραγκιόζη (Ο Καραγκιόζης και ο Νικοτσάρας), τις σατιρικές Ιστορίες του κυρίου Λαμόγιου, χρονογραφήματα, κριτικές προσεγγίσεις και παρουσιάσεις για το έργο και τα βιβλία πολλών δημιουργών. Ποιήματα και παραμύθια του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, πολωνικά, ρουμάνικα, ουγγρικά, τουρκικά. Υπήρξε συνεργάτης, κατά καιρούς, σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (ΚΛΠ, Έρευνα, Μανδραγόρας, Εξώπολις, Περίπλους κ.ά.) και ιστοσελίδες (diastixo, fractal, artpress). Πέρασε και από τον συνδικαλισμό (ΠΟΕΣΥ, ΕΣΠΗΤ, Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών). Συμμετείχε επίσης στις διοικήσεις διαφόρων πολιτιστικών φορέων (Αετοπούλειο, ΔΕΠΑ Χαλανδρίου, Κέντρο Μικρασιατικού Ελληνισμού Δήμου Νέας Ιωνίας).

 

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα.

 

 

Εμφανίσεις: 1134

«Το δοκίμιο του περασμένου» του Αλέξιου Μάινα

«Το δοκίμιο του περασμένου» του Αλέξιου Μάινα


Χάδια με αθόρυβη λάμα.
(στην Ε., 26.11.1994)

Σ’ αυτή τη φωτογραφία είμαι
δίπλα μου θλιμμένος δεκαοχτώ ετών,
κρατώ ένα ποτήρι με κάτι που δε θέλω να πιω,
στρέφω τον κορμό στο φακό
και χαμογελώ σαν κάποιος άλλος.

Στο βάθος μοιράζονται την άκρη του κάδρου δυο φίλοι,
πειράζουν ο ένας τον άλλο
γιατί τα άκρα τους εξέχουν απ’ το πουλόβερ.
Δε γνωρίζουμε πως ζωή θα πει
στο τέλος να γελάς με ό,τι είπες.
Πως ό,τι κρατήσει,
θα το κρατήσει η τύχη.
Και θα το ευτελίσει ο καιρός.

Εδώ στον μικρόσωμο καναπέ
είναι ο πρώτος μου έρωτας
σιωπηλός στο πλατύσκαλο του λαβύρινθου
που θα φτιάχναμε,
ένα κατώφλι με δόκανα και γιρλάντες.
Το φως πέφτει στο μάγουλο
και την ξαπλώνει ολόκληρη στο χαρτί.
Το άρωμά της πλησιάζει
μαντεύοντας πως υπάρχω.
Το γενικό μετατρέπεται σε μια χούφτα ντάλιες.

Μια σταλιά πριν χορέψουμε
διαλέγει για πάντα να ντραπεί.
Ξαναπέφτει το φλας.
Πίσω, εφάμιλλος, ο αγρός με το κόκκινο χιόνι,
το φεγγάρι που τούμπαρε και πάει να παραδοθεί.
Κάτω απ’ το δέντρο
η αλεπού με τα δικά της όχι,
δίπλα τα κλαδιά της κομμένης μιλιάς μου,
το χαντάκι μ’ ένα κάρο χαμένες ευκαιρίες,
στ’ αριστερά βυθισμένος στο νερό μιας σκιάς
ο μυρμηγκιασμένος απ’ την απόφαση που πήρε
ώμος μου.

Το χέρι της όμως
έξι χρόνια θ’ ακουμπούσε πάνω του.

 

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ο διαμελισμός του Αδάμ]

 

Εμφανίσεις: 1906

Τρία ποιήματα του Γιώργου Καρτάκη

Τρία ποιήματα του Γιώργου Καρτάκη


Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Πιο πολύ μισώ τη Χιονάτη,
γιατί ’ναι ολόλευκη –
τη μοίρα της.

Στα μαύρα δάση να ’μενε η τρελή,
στο διάφανο κουτί της·
εκεί που πρίγκιπες αβροί
ψάχνουν την ποίηση
κατάκοποι απ’ τα βαριά καθήκοντα της εξουσίας.

Δεν έχει λαούτα στον πύργο απόψε,
ψητά αχνιστά, ασημένια κροντήρια, κρασί.
Δεν πέφτουν πάνω σου γυναίκες μεθυσμένες, γυμνόστηθες,
να σου πιούνε το σπέρμα
μ’ ένα σάπιο φιλί.

Να τώρα, στον δαντελένιο της γιακά
πνίγεται η άσπιλη Ελισάβετ,
ρήγισσα. Οι νάνοι κλαίνε. Στα άπλυτα μαντίλια τους
με το οικόσημο της μοναρχίας
φυσούν τις μύτες τους.
Μουγκρίζει ένας αέρας δυνατός,
τα ξύλα καίνε,
στο σκοτεινό διάδρομο ο πάπας τρέχει με το δισκοπότηρο.
Φοράει κόκκινο ταφτά, βαρύτιμο,
τα μάτια του είναι γερασμένα από τις προσευχές.

Όταν φέρει το ποτήρι στα χείλη,
είναι ήδη αργά –
ο κεραυνός έχει πέσει,
η ποίηση έχει ελευθερωθεί
και η Ευρώπη ταξιδεύει αμέριμνη πάνω από τη Μεσόγειο.

– Πάτερ, λέει το ξυπόλυτο παιδί, πατέρα,
ποιος σου ’μαθε
να περπατάς στ’ αστέρια;

 

Εμφανίσεις: 1350

Περισσότερα...

Δύο ποιήματα του Λουάν Τζούλις

Δύο ποιήματα του Λουάν Τζούλις


ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ

Στο πορτοφόλι μου,
πάντα θα βρεις ένα χρησιμοποιημένο νόμισμα,
ένα ληγμένο εισιτήριο από το τελευταίο ταξίδι,
τη φωτογραφία με τα κορίτσια μια χριστουγεννιάτικη μέρα
και τον μικρό εγγονό μόλις γεννημένο, μέσα μας…
Τους κρατώ σαν διαβατήριο.
Αν μια στιγμή αύριο
χαθώ στον γκρίζο αέρα της πόλης,
δεν πιστεύω πως θα με ψάχνουν πρώτα
οι ήρωες που σας ανέφερα.
Οι περαστικοί θα ρωτούν στα κοντινά ψυχιατρεία,
και στο πορτοφόλι μου,
το χαρτονόμισμα με ξεχασμένη αξία, θα εξαϋλωθεί.
Μόνο η αθωότητά μου κάτω από το δέρμα,
η επιθυμία να μην πεθάνω στο δρόμο,
οι αγάπες που δώρισα χωρίς χρόνο,
δεν θα σιωπούν.

 

Εμφανίσεις: 1338

Περισσότερα...

«Οι πειρασμοί του Μεγάλου Αντωνίου» του Στάθη Κομνηνού

«Οι πειρασμοί του Μεγάλου Αντωνίου» του Στάθη Κομνηνού


(Άτιτλα, αριθμημένα κι αυτοτελή αποσπάσματα από τα άσματα του έργου)

1
Άπατρις η φωνή και πώς ν’ αναγνωρίσεις;
Άπατρις η φωνή και πώς να προσδιορίσεις;
Άπατρις κι ο εντοπισμός χαμένος σε λαβύρινθο.

Άπατρις. Σ’ ένα πόθεν εναγώνιο ορκισμένη…

2
Και μια φωνή σε βγάζει εκτός

Λες κι ο Έρωτας τοξεύοντας ελιάς ρίζες να βγάλει
Από τις πόλεις έξω τον τροχό σου παρασέρνει
Για να σε πλάσει αυτοκίνητο των περιθωρίων
Των άκρων
       Κόκκινος κήπος
Των σιωπών
       Αρμοσμένο σπέρμα
Του αφουγκρασμού
       Πελεκάνο σαρκοβόρο

Ναι, η φωνή σε βγάζει εκτός
Κι ενίοτε πολύ…

 

Εμφανίσεις: 2091

Περισσότερα...

«Στον θάνατο του Ashraf Fayadh» της Ελένης Λιντζαροπούλου

«Στον θάνατο του Ashraf Fayadh» της Ελένης Λιντζαροπούλου


Καλά του κάνετε
Η ποινή του άξια λόγου είναι
Καλά του κάνετε του ποιητή
Να τον σκοτώσετε
Έτσι μονάχα θα πυροδοτήσετε
Τα γεγονότα
Κι έτσι μονάχα
Θα τον καταδικάσετε
Στην αιωνιότητα

Ξέρετε πόσοι θα λαχταρούσαν την τύχη του;

Όμως δεν καταδικάζονται
Γιατί δεν είναι όλοι ποιητές,
Κι ας γράφουν ποίηση.

 

Εμφανίσεις: 1551

Δύο ποιήματα της Σαντάλ Μαγιάρ

Δύο ποιήματα της Σαντάλ Μαγιάρ

μετάφραση: Νίνα Αγγελίδου

 

ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ (αποσπάσματα)

να γράφεις

για να θεραπεύεις
στην ανοιχτή σάρκα
στον πόνο όλων
σ’ εκείνον το θάνατο που αναδύεται
από εμένα και που ανήκει σε όλους

να γράφεις

για να διώχνεις το άγχος που περιγράφει
τους κύκλους του κόνδορα
πάνω από το θύμα

όμως όχι στην ψυχή

στην ψυχή
η εκτίμηση του χρόνου που εκπνέει
και βρίσκεται επάνω
κάτι περισσότερο από τη σιωπή
με μισάνοιχτα μάτια

 

Εμφανίσεις: 1306

Περισσότερα...

«Κέρματα της καταγωγής» του Νίκου Κατσαλίδα

«Κέρματα της καταγωγής» του Νίκου Κατσαλίδα


Σταυροπόδι στα ρηγάτα της αντάρας ο συλλέκτης χάροντας μετράει τους συσσωρευμένους οβολούς του. Κι οι γεμάτες χούφτες μας με κέρματα Απειρωτάν από τους βαθυκόκκινους αμμόλοφους, σφραγίδες αναγλυφικές αθανασίας από τρυπημένες τσέπες των ξωμάχων. Αφού, να περάσεις τον Αχέροντα, ο πεισματάρης χάροντας ζητούσε οβολό, με δεδομένη την εξέχουσα του βασιλιά μας Πύρρου περικεφαλαία και ν’ ακούσει τη ντοπιολαλιά και να πειστεί από το ήρθαμαν και είδαμαν και φύγαμαν, της τονισμένης μας προπαραλήγουσας, πως ήμασταν συμπατριώτες. Και οι οικοδέσποινες ιέρειες γιαγιάδες γδέρνανε τα μάγουλά τους. «Φίδι που μας έφαγε, μαύρα μας αγγελούδια. Να τα πάτε αμέσως εκεί που τα βρήκατε στις ακροποταμιές τ’ αρχαία λύτρα. Κι ουκ εστίν συναλλαγές, όπως μας συμβουλεύουν οι προπάτορες, με οβολούς του χάρου. Και τι ωφελεί αν είμαστε από τα βόρεια βράχια Ηπειρώτες, συντοπίτες με τα ίδια δωρικά αλύγιστα κεφάλια; Κάνει το θεριό υποχωρήσεις για τα δρώμενα του Άδη; Από το σινάφι ξεκινάει και καταβροχθίζει ο άσπλαχνος βαρκάρης». Κι έσκυβα, συλλέγοντας πεσμένους οβολούς από του χάροντα τις φουσκωμένες τσέπες, σε μια άδεια χειροβομβίδα, λάφυρο από τα άγρια φονικά της οικουμένης.

Ο Νίκος Κατσαλίδας είναι ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής, δοκιμιογράφος. Το απόσπασμα είναι από την υπό έκδοση συλλογή Δαφνοπόταμο (Εκδόσεις Τυπωθήτω).

 

Εμφανίσεις: 1437

«Παρίσι, 13/11/2015» της Ελένης Λιντζαροπούλου

«Παρίσι, 13/11/2015» της Ελένης Λιντζαροπούλου


Γεμίζει η καρδιά μου δάκρυα
Πνίγουν τις λέξεις
Σαν σήμερα γέννησα το γιο μου
Πριν τριάντα ένα χρόνια
Κι ήθελα κάθε χρόνο να του γράφω ένα τραγούδι
Όμως δεν το έκανα
Τότε που ήμασταν ακόμη αθώοι
Δεν το έκανα
Τώρα γράφω
Όχι, το τραγούδι μου αυτό
δεν απευθύνεται σ’ εσάς, σε κανέναν από σας
Μη με διαβάσετε όσοι μισείτε
Κι όσοι έχετε μισηθεί, αγνοήστε με
Τα λόγια μου είναι για σας που
Θάψατε ό,τι πολυτιμότερο έχετε
Αύριο, Σήμερα, Χθες
Υπάρχουν ορίζοντες που πρέπει να ξεπεράσεις
για να δεις μπροστά σου
Γιγάντιες μελανές οπές
Υπάρχουν γεγονότα που πρέπει να σε ξεπεράσουν
για να δεις πίσω σου
Γιγάντιες μελανές οπές
Δεν ξέρουμε ακόμη πόσοι είναι οι νεκροί
Μάθαμε όμως πόσοι είμαστε οι μελλοθάνατοι.

[14/11/2015]

 

Εμφανίσεις: 1372

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr