«Το δοκίμιο του περασμένου» του Αλέξιου Μάινα

«Το δοκίμιο του περασμένου» του Αλέξιου Μάινα


Χάδια με αθόρυβη λάμα.
(στην Ε., 26.11.1994)

Σ’ αυτή τη φωτογραφία είμαι
δίπλα μου θλιμμένος δεκαοχτώ ετών,
κρατώ ένα ποτήρι με κάτι που δε θέλω να πιω,
στρέφω τον κορμό στο φακό
και χαμογελώ σαν κάποιος άλλος.

Στο βάθος μοιράζονται την άκρη του κάδρου δυο φίλοι,
πειράζουν ο ένας τον άλλο
γιατί τα άκρα τους εξέχουν απ’ το πουλόβερ.
Δε γνωρίζουμε πως ζωή θα πει
στο τέλος να γελάς με ό,τι είπες.
Πως ό,τι κρατήσει,
θα το κρατήσει η τύχη.
Και θα το ευτελίσει ο καιρός.

Εδώ στον μικρόσωμο καναπέ
είναι ο πρώτος μου έρωτας
σιωπηλός στο πλατύσκαλο του λαβύρινθου
που θα φτιάχναμε,
ένα κατώφλι με δόκανα και γιρλάντες.
Το φως πέφτει στο μάγουλο
και την ξαπλώνει ολόκληρη στο χαρτί.
Το άρωμά της πλησιάζει
μαντεύοντας πως υπάρχω.
Το γενικό μετατρέπεται σε μια χούφτα ντάλιες.

Μια σταλιά πριν χορέψουμε
διαλέγει για πάντα να ντραπεί.
Ξαναπέφτει το φλας.
Πίσω, εφάμιλλος, ο αγρός με το κόκκινο χιόνι,
το φεγγάρι που τούμπαρε και πάει να παραδοθεί.
Κάτω απ’ το δέντρο
η αλεπού με τα δικά της όχι,
δίπλα τα κλαδιά της κομμένης μιλιάς μου,
το χαντάκι μ’ ένα κάρο χαμένες ευκαιρίες,
στ’ αριστερά βυθισμένος στο νερό μιας σκιάς
ο μυρμηγκιασμένος απ’ την απόφαση που πήρε
ώμος μου.

Το χέρι της όμως
έξι χρόνια θ’ ακουμπούσε πάνω του.

 

[Από την ανέκδοτη συλλογή Ο διαμελισμός του Αδάμ]

 

Εμφανίσεις: 1845

Τρία ποιήματα του Γιώργου Καρτάκη

Τρία ποιήματα του Γιώργου Καρτάκη


Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Πιο πολύ μισώ τη Χιονάτη,
γιατί ’ναι ολόλευκη –
τη μοίρα της.

Στα μαύρα δάση να ’μενε η τρελή,
στο διάφανο κουτί της·
εκεί που πρίγκιπες αβροί
ψάχνουν την ποίηση
κατάκοποι απ’ τα βαριά καθήκοντα της εξουσίας.

Δεν έχει λαούτα στον πύργο απόψε,
ψητά αχνιστά, ασημένια κροντήρια, κρασί.
Δεν πέφτουν πάνω σου γυναίκες μεθυσμένες, γυμνόστηθες,
να σου πιούνε το σπέρμα
μ’ ένα σάπιο φιλί.

Να τώρα, στον δαντελένιο της γιακά
πνίγεται η άσπιλη Ελισάβετ,
ρήγισσα. Οι νάνοι κλαίνε. Στα άπλυτα μαντίλια τους
με το οικόσημο της μοναρχίας
φυσούν τις μύτες τους.
Μουγκρίζει ένας αέρας δυνατός,
τα ξύλα καίνε,
στο σκοτεινό διάδρομο ο πάπας τρέχει με το δισκοπότηρο.
Φοράει κόκκινο ταφτά, βαρύτιμο,
τα μάτια του είναι γερασμένα από τις προσευχές.

Όταν φέρει το ποτήρι στα χείλη,
είναι ήδη αργά –
ο κεραυνός έχει πέσει,
η ποίηση έχει ελευθερωθεί
και η Ευρώπη ταξιδεύει αμέριμνη πάνω από τη Μεσόγειο.

– Πάτερ, λέει το ξυπόλυτο παιδί, πατέρα,
ποιος σου ’μαθε
να περπατάς στ’ αστέρια;

 

Εμφανίσεις: 1296

Περισσότερα...

Δύο ποιήματα του Λουάν Τζούλις

Δύο ποιήματα του Λουάν Τζούλις


ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ

Στο πορτοφόλι μου,
πάντα θα βρεις ένα χρησιμοποιημένο νόμισμα,
ένα ληγμένο εισιτήριο από το τελευταίο ταξίδι,
τη φωτογραφία με τα κορίτσια μια χριστουγεννιάτικη μέρα
και τον μικρό εγγονό μόλις γεννημένο, μέσα μας…
Τους κρατώ σαν διαβατήριο.
Αν μια στιγμή αύριο
χαθώ στον γκρίζο αέρα της πόλης,
δεν πιστεύω πως θα με ψάχνουν πρώτα
οι ήρωες που σας ανέφερα.
Οι περαστικοί θα ρωτούν στα κοντινά ψυχιατρεία,
και στο πορτοφόλι μου,
το χαρτονόμισμα με ξεχασμένη αξία, θα εξαϋλωθεί.
Μόνο η αθωότητά μου κάτω από το δέρμα,
η επιθυμία να μην πεθάνω στο δρόμο,
οι αγάπες που δώρισα χωρίς χρόνο,
δεν θα σιωπούν.

 

Εμφανίσεις: 1256

Περισσότερα...

«Οι πειρασμοί του Μεγάλου Αντωνίου» του Στάθη Κομνηνού

«Οι πειρασμοί του Μεγάλου Αντωνίου» του Στάθη Κομνηνού


(Άτιτλα, αριθμημένα κι αυτοτελή αποσπάσματα από τα άσματα του έργου)

1
Άπατρις η φωνή και πώς ν’ αναγνωρίσεις;
Άπατρις η φωνή και πώς να προσδιορίσεις;
Άπατρις κι ο εντοπισμός χαμένος σε λαβύρινθο.

Άπατρις. Σ’ ένα πόθεν εναγώνιο ορκισμένη…

2
Και μια φωνή σε βγάζει εκτός

Λες κι ο Έρωτας τοξεύοντας ελιάς ρίζες να βγάλει
Από τις πόλεις έξω τον τροχό σου παρασέρνει
Για να σε πλάσει αυτοκίνητο των περιθωρίων
Των άκρων
       Κόκκινος κήπος
Των σιωπών
       Αρμοσμένο σπέρμα
Του αφουγκρασμού
       Πελεκάνο σαρκοβόρο

Ναι, η φωνή σε βγάζει εκτός
Κι ενίοτε πολύ…

 

Εμφανίσεις: 2015

Περισσότερα...

«Στον θάνατο του Ashraf Fayadh» της Ελένης Λιντζαροπούλου

«Στον θάνατο του Ashraf Fayadh» της Ελένης Λιντζαροπούλου


Καλά του κάνετε
Η ποινή του άξια λόγου είναι
Καλά του κάνετε του ποιητή
Να τον σκοτώσετε
Έτσι μονάχα θα πυροδοτήσετε
Τα γεγονότα
Κι έτσι μονάχα
Θα τον καταδικάσετε
Στην αιωνιότητα

Ξέρετε πόσοι θα λαχταρούσαν την τύχη του;

Όμως δεν καταδικάζονται
Γιατί δεν είναι όλοι ποιητές,
Κι ας γράφουν ποίηση.

 

Εμφανίσεις: 1446

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr