«Οι λέξεις ούρλιαζαν» της Ανδρονίκης Γωγοπούλου

«Οι λέξεις ούρλιαζαν» της Ανδρονίκης Γωγοπούλου


Άνοιξα το παράθυρο στη νύχτα
οι λέξεις ούρλιαζαν
και η ηχώ
έφτανε στ’ αυτιά μου
διαπεραστική.
Φράσεις ακατανόητες αμφίσημες
τρύπωναν στις σκέψεις μου
με έσχιζαν με τρόπο
βασανιστικό.
Λέξεις μου φωτιά
τρέχω ξοπίσω σας άσαρκη σκιά άπνοη
ικετεύοντάς σας
να με εναποθέσετε ανάμεσα σε ήχους και απόηχους
να με παρασύρετε σε αλλόκοτους χορούς
με Βάκχες και Κορύβαντες
μέσα από τα δάκρυά σας να με κάνετε ένα με τη γη μου.

Συλλαβίζω λέξεις ψάχνοντας αρχαίες προφητείες.
Εκλιπαρώ να ξεκλειδώσουν μυστικές φωνές
να μου αποκαλύψουν έναν κόσμο μαγικό
τον ουρανό με σχήματα αλλόκοτα
τη γη με οσμές φθινοπωρινής ανάσας
έναν κόσμο άδολο που δε ζητάει ανταλλάγματα.
Τον κυνηγώ
μα φεύγει
όλο φεύγει.
Και οι λέξεις είναι ανήμπορες να τον κρατήσουν πια...

Από το υπό έκδοση βιβλίο Ευτοπία, που πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν.

 

Εμφανίσεις: 1324

«Το ποίημα για τον αναγνώστη» της Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν

«Το ποίημα για τον αναγνώστη» της Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν

μετάφραση: Αλεξάνδρα Αντωνακάκη

Τι μας κράτησε μακριά; Αν κοιτάξω στον καθρέφτη και αναρωτηθώ, τότε θα δω μια παραποιημένη μορφή, μια μοναχική γραφή και δεν θα με καταλαβαίνω πια ούτε εγώ η ίδια. Σε αυτή την απέραντη παγωνιά έπρεπε να αποξενωθούμε, παρά την ασίγαστη αγάπη; Σου ξεστόμισα ίσως φλέγοντα λόγια, καμένες, κακόγουστες, διαπεραστικές προτάσεις ή και ανούσιες, χωρίς λάμψη, σαν να ήθελα να εντείνω την αθλιότητά σου και να σε διώξω με το νου μου από τον κόσμο μου. Ήρθες βέβαια έχοντας εμπιστοσύνη, κάποιες φορές αδέξια, αξιώνοντας μια λέξη με όμορφα χρώματα, ακόμη και παρηγοριά ήθελες και εγώ δεν ήξερα να σε παρηγορήσω. Ούτε τα βαθυστόχαστα νοήματα είναι η δουλειά μου.

Αλλά μια ασίγαστη αγάπη για σένα δεν με εγκατέλειψε ποτέ και τώρα αναζητώ σε ερείπια και στους αιθέρες, στον παγωμένο άνεμο και στον ήλιο, τα λόγια για σένα που θα με ρίξουν ξανά στην αγκαλιά σου. Επειδή ο πόθος μου για σένα με αναλώνει.

Δεν είμαι κομμάτι υφάσματος, ούτε και φτιαγμένη από ρούχο που θα μπορούσε να καλύψει τη γύμνια σου, αλλά από το κράμα όλων των υλικών του κόσμου. Κι επιθυμώ να εκραγώ στις αισθήσεις σου και στο μυαλό σου, όπως οι φλέβες του χρυσού στη γη, να σε ποτίσω με φως και να λάμψεις, την ώρα εκείνη που η μαύρη φωτιά, η θνησιμότητα, θα ξεσπάει μέσα σου.

 

Εμφανίσεις: 1097

Περισσότερα...

Δύο ποιήματα της Ελένης Χωρεάνθη

Δύο ποιήματα της Ελένης Χωρεάνθη


Κοιμήσου, μικρή Αριάδνη


Της νεογέννητης Αριάδνης

«Βρέχει απόψε.
Ο ουρανός βρέχει αστέρια.
Μη φοβάσαι, μικρή Αριάδνη.
Έρχεσαι από τα βάθη του χρόνου,
βρίσκεσαι στην καρδιά του αινίγματος.
Είναι βαρύ το τίμημα,
μη σε δειλιάζει το δίλημμα,
κρατάς τον μίτο που θα βγάλει τον κόσμο
από τον Λαβύρινθο της γνώσης.
Τώρα κοιμήσου.

Κοιμήσου.
Όλος ο χρόνος είναι εδώ, στην πηγή σου.
Τα νερά θα κυλήσουν,
οι δρυμοί θα πλημμυρίσουν,
ο χώρος θα κατακλυστεί από φωνήεντα ύδατα
και όντα αμφίβια θα βλαστήσουν των αιώνων οι κόρφοι
όταν φτάσεις στα όρια του πεπρωμένου χρόνου.
Όλα είναι γραμμένα στο κρανίο του ήλιου
και δεδομένα.

 

Εμφανίσεις: 1145

Περισσότερα...

«Ο Σεφέρης επιστρέφει στη Σμύρνη» του Πίτερ Μπαλακιάν

«Ο Σεφέρης επιστρέφει στη Σμύρνη» του Πίτερ Μπαλακιάν

μετάφραση: Ιωάννα Καρατζαφέρη

 

Καθώς πλησιάζεις
η παραλία
είναι πιο άσπρη
από τον ουρανό,
τα ψαράδικα δεν ρίχνουν σκιές
και ο φάρος στέκεται
σαν ένας κύλινδρος από αλάτι.

Ο δρόμος που παίρνεις
από το λιμάνι ζάρωσε.
Τα πόδια σου είναι μουδιασμένα
σαν ο οπωροπώλης
ν’ αναγνώρισε τα μάτια σου.

 

Εμφανίσεις: 1096

Περισσότερα...

Δύο ποιήματα της Μάγδας Δ. Τσιρογιάννη

Δύο ποιήματα της Μάγδας Δ. Τσιρογιάννη


ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ    

…τα φύλλα εις μεν το κέντρον είνε πράσινα,
εις δε την περιφέρειαν κίτρινα, εις δε το
διάμεσον διαγράφετaι  δίχρους στεφάνη
ερυθρά και καστάνινος.

Φυτολογικόν Λεξικόν, Π. Γ. Γενναδίου                                                

Δουλεύω σταθερά στις Διηγήσεις
κι ο τόνος  είναι ακόμα ζωντανός
καθημερνές, γιορτές  και πώς ν’ αφήσεις 
στον κόσμο  όπου κλώθεται  σκοπός

το πρόσωπο στον τοίχο να πεθάνεις       
που γύρω ανασταίνεται η γη
στο χρώμα της καστάνινης στεφάνης       
το πελαργόνι αγάντα που κρατεί

στις καταιγίδες, γύρω λαζαράκια              
οι βρούβες ανθισμένες, διαδρομή
στην εθνική οδό, στα μοβ κουκάκια        
στα χαμηλά παρτέρια, τη ριπή

την απαλή φυσά  φουσκοδεντρίτης          
αέρας και τ’ ατλάζι των σπαρτών
λάμπεται  και βαρεί μες στην αφή της     
μετάξι για το ρίγος της που στον

παλμό της ηλιογέννητης λιβάδι                
ουράνιο χάδι, πούπουλο, ψυχή
το σκεφτικό το μέτωπο αναπαύει             
τον πόνο τον πικραίνει, αναπνοή

η δύναμη που κόκκινο γεράνι                 
λευκό και ροζ στο γύρο του κρατά
την ερυθρή καστάνινη στεφάνη             
κι αντέχει με τα φύλλα τα τραχιά

 

Εμφανίσεις: 938

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr