Τέσσερα ποιήματα του Βασίλη Κυριαζάκη

ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΜΠΟΣ:  ΛΕΠΤΟΜΕΡΙΑ ΤΡΙΠΤΥΧΟΥ, Ο ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΓΕΙΩΝ ΑΠΟΛΑΥΣΕΩΝ, 1480-1505

Οδυσσέας

Πες στους μνηστήρες σου

να μη μαρσάρουν.

Να μην ανάβουν τσιγάρα

γιατί βλέπω τις καύτρες τους.

Να μη χύνονται στα σκαλιά

να μη χτυπούν το κουδούνι σου.

 

Περισσότερα...

«Οδός Ήβης Αθανασιάδου, Παλαιό Φάληρο» της Στέλλας Αλεξοπούλου

ΟΔΟΣ ΗΒΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ, ΠΑΛΑΙΟ ΦΑΛΗΡΟ

Μαθητές Δημοτικού, δεκαετία του πενήντα,

κατηφορίζοντας την Ήβης Αθανασιάδου μνημονεύαμε

την όμορφη Ήβη, μαθήτρια Γυμνασίου:

Να, εδώ, ο Γερμανός την σκότωσε

επί τόπου, γιατί έγραψε στον τοίχο

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

 

Περισσότερα...

Δύο ποιήματα της Χριστίνας Οικονομίδου

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΑΦOΣΙΩΣΗ

Περιδιαβαίνεις, κάθε μέρα, τ’ άδεια δωμάτια

που συμπληρώνουν τη λήθη σου

η εικόνα σου, σαν ίσκιος,

στριμώχνεται στις γωνιές τους

προσπαθώντας να εναρμονιστεί

με το αδιανόητο της απουσίας.

 

Περισσότερα...

«Την ποίηση ξανά θα χρειαστούμε » της Γιώτας Αργυροπούλου

ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΞΑΝΑ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΜΕ

Ι

«αν τσάκισε και έπεσε το δέντρο στην αυλή

φταίνε προπάντων τα πουλιά

που κατοικούσαν στα κλαδιά του»

                                               Νίκος Αργυρόπουλος

Που κελαηδούσανε προπάντων

λίγα χρονάκια ξενοιασιάς

που τους χαρίστηκαν.

 

Περισσότερα...

Πέντε ποιήματα του Γεράσιμου Δενδρινού

ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΑΠΩΛΕΙΑ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑΣ

Δεν έχω σώμα ν’ ανάψω

δρόμο να περάσω.

Της πόλης οι επιγραφές

καταλήξεις θρηνητικές

 

Περισσότερα...
«Πασχαλία» της Μάγδας Τσιρογιάννη

«Πασχαλία» της Μάγδας Τσιρογιάννη

Των Βαΐων

Ακάθιστος ο Ύμνος και η σκέψη

των Εγκωμίων Άνθη που θα δρέψει

κι απ’ των Χαιρετισμών Της το λιβάδι

άρωμα που το πνεύμα αναπαύει

                     

Πάνω στη χλόη κάθομαι και βλέπω

αντίκρυ την Ακρόπολη και δρέπω

να νοητά τα βάγια να στολίσει

η μέρα που ‘ναι, νους, μια τέτοια κτίση

Μεγάλη Παρασκευή

Στους στίχους μου ηχώ των Εγκωμίων

κι η συνετή φωνή στερεί το μείον

θυσία στο ταχύ θα γονατίσει

να δώσει οφειλή σε πλήθος φύση      

                    

Κυριακή του Πάσχα

Στη σούβλα δεν μπορώ τον οβελία

να βλέπω να γυρνά πάλι, θυσία

στο πλάσμα να τραφεί όπως προσήκει

του Άμωμου Αμνού βαριά συνθήκη

Της Ζωοδόχου Πηγής

Κελαρυστό νερό η Παναγία

κένωσε μες στα πήλινα αγγεία

που ’χουν στην άκρη ράμφος και σφυρίζουν

την ώρα που πολλοί κατηφορίζουν

μεγάλοι και παιδιά, στης Ζωοδόχου

Γορίτσας Παναγιάς, μέσα στου λόφου

τα πεύκα κι ως τ’ αγιίασμα στο κύμα

ίαμα, γιατρειά των πάντων κτήμα

αμέτρητες ψυχές που ’χει συνδράμει

στον Άναυρο, στην άκρη στο ποτάμι

Κυριακή του Θωμά

Ο άπιστος Θωμάς επί των ήλων

το χέρι του το έθεσε, στον Φίλον,

Πατέρα και Διδάσκαλον να πιάσει

τη σάρκα ζωντανή τη Αναστάσει

Κι εγώ εδώ αγγίζω τα σημεία

στο ανοιχτό βιβλίο μία-μία

τις λέξεις και ομνύω πώς τη φύση

τοις άνθεσι την έχει ζωγραφίσει

 

Δύο ποιήματα του Χρίστου Παπαγεωργίου

Δύο ποιήματα του Χρίστου Παπαγεωργίου

Μισή δραχμή

Με απόσταση πενήντα χρόνων

Παρακολουθώ το θείο μετά το οχτάωρο

Ανοιξιάτικο δειλινό στην πόλη

Η τσέπη μισή δραχμή

Πέντε χιλιόμετρα δρόμος μέχρι το χωριό

Βόλτα στο λιμάνι προσευχή στην πλατεία

Η «Αυγή» κρεμασμένη στο περίπτερο κρυφή ματιά

Να σου ο Βαγγέλης ο Έξαρχος

Φίλος, οικογενειάρχης, καλό παιδί

Λόγια, γκριμάτσες, παράπονα, άνεργος

Ζητά μισή δραχμή

Το λεωφορείο μέχρι το χωριό, δεν έχει
Ο θείος ψάχνεται
Η τσέπη μισή δραχμή και τη δίνει
Ο άλλος του φιλά τα χέρια
Καθώς δεν ξέρει
Πως θα ανέβει εκείνος με τα πόδια στο χωριό
Χωρίζουν
Τα πρώτα μέτρα τα σφυρίζει ένα σκοπό
Στο μέσον της διαδρομής ανάβει ένα τσιγάρο
Και μόλις βάζει το κλειδί στην πόρτα
Δεν κόβει την πράξη του για φιλανθρωπία.

 

Με απόσταση πενήντα χρόνων
Τον μιμούμαι και κάνω την ίδια πορεία
Για να αντιληφθώ το μέγεθος
Της ματαιοπονίας του.

 

Το δόντι

Τολμώ με το δόντι σπασμένο
Και ορμώ στη σάρκα
Πεινασμένος από έρωτα
Με άδειο στομάχι
Και δεύτερο δόντι σπασμένο
Όταν καταβροχθίζω
Ένα ολάκερο κοτόπουλο
Από στήθος γυναίκας ακραίας
Από μπούτι όμορφου θηλυκού
Τολμώ να δω το στόμα μου χωρίς δόντι
Έτσι αποτραβιέμαι απ’ την καυτή περιοχή
Και περιορίζομαι σ’ ένα χάδι γλυκό
Σε μια πρόστυχη κουβέντα
Σε μια τρέλα λυτρωτική
Πριν αφεθώ στα χέρια του γιατρού
Που κεντούν ένα εργόχειρο
Ερωτικής πλάνης.

Προδημοσίευση από τη συλλογή Κρύβε Λόγια, η οποία πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Κίχλη.

 

Τέσσερα ποιήματα της Ασημίνας Ξηρογιάννη

ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Μοίρα

Η αδερφή μου ερωτεύθηκε
το ανέφικτο.
Δεν κρεμάστηκε ποτέ
αλλά έζησε σαν νεκρή.

Σουρεάλ

Ανέβηκα στη στέγη
Είδα μια γάτα
Πέθανε το λουλούδι του κήπου μας
Κι εγώ έμεινα μόνος
να παραπονιέμαι
στο χλωμό φεγγάρι.

 

Περισσότερα...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER