Πέντε ποιήματα της Ελένης Χωρεάνθη

Πέντε ποιήματα της Ελένης Χωρεάνθη


Ήτανε μια φορά...

Ήτανε μια φορά ένας πλατύς καιρός
κι ένας μικρός λαός ανυποψίαστος
συνέβαινε –μεσούσης της νυκτός–
ν’ ακροβατεί στο περιστύλιο των μύθων

Είχανε πια τον επιτάφιο ξεστολίσει
και των δακρύων είχανε μαραθεί τα ρόδα
έλιωναν τα ροδόφυλλα τρεμάμενα στους δίσκους
κι εωθινός ο εγερμένος
ο ενταφιασμένος πριν νεκρός
τα σήματα των τεθνεώτων περιδιάβαινε
σταλάζοντας φως ιλαρόν στον ύπνο τους

 

Εμφανίσεις: 1473

Περισσότερα...

Δύο ποιήματα της Χρυσούλας Αγκυρανοπούλου

Δύο ποιήματα της Χρυσούλας Αγκυρανοπούλου


Σετ 24 τεμαχίων

Ιδού τι επιλέξαμε απ’ τη ζωή:
τέρμα καλοκαιριού πέρα απ’ τις λόχμες
κυριακάτικα με τα φουστάνια μας να βάλουμε τραπέζι.

-Ποιους θα τιμήσουμε;
-Τους αρχαιότερους κατακλυσμούς
και τη σολίστ σφαγείων μις Συμπόνοια.
-‘Αλλοι δεν θα ‘ρθουν;
-Η Ανταπόδοση και η αλλοδαπή Στοργή, ε ναι

κρατήστε με απ’ την ποδιά
να στρώσουμε τις μεταφράσεις-

 

Εμφανίσεις: 1242

Περισσότερα...

«Σκίτσα» του Βασίλη Κιμούλη

«Σκίτσα» του Βασίλη Κιμούλη

1

Μάτια απορίας
αφρός φτερού και ουρανός
αντίλαλος μιας λέξης

2

Γλιστρούν τα δάχτυλα
κάνουν πολιτική
όμορφα και με νόημα

3

Η εξίσωση του πουθενά
η μικρή στροφή
η χαρμόσυνη αλλαγή

 

Εμφανίσεις: 1247

Περισσότερα...

«Το σπίτι» της Ελένης Χωρεάνθη

«Το σπίτι» της Ελένης Χωρεάνθη


«...Μιαν αυγινή το κούρσεψαν ανίδρωτοι λοτόμοι...»
(Μ. Μαλακάσης: «Το δάσος»)

Έστω εις μνήμην αυτής

Έζησε χρόνια συναπτά ογδόντα τέσσερα.
Βάσανα, λύπες και καημούς, θανάτους
σόδιαζε μέσα της σταλιά, σταλιά το δηλητήριο,
ατέλειωτη βροχή δακρύων
φυλλομετρώντας τις στιγμές του ανέστιου βίου της,
ταγμένη μια ζωή στην προσφορά.
Ζωή μοναχική, τυραννισμένη
με τόσους γύρω της προστάτες,
να υπηρετεί υποτακτική, να κανακεύει
και να φυλλορροεί μοναχικά στη σιωπή
ίσαμε που απόμεινε δεντράκι νηστικό,
ένα κλαράκι ξέφυλλο.

 

Εμφανίσεις: 1442

Περισσότερα...

Πέντε ποιήματα της Άννας Λιανού

Πέντε ποιήματα της Άννας Λιανού


Αποχαιρετισμός

Ένοικος τώρα
αυτού του σπιτιού,
γαυγίζω τρελό σκυλί του
τη νύχτα, ξέρω να σημαδεύω
μ’ έμαθες από νωρίς,
το κορμί μου είναι σημάδι
το λαρύγγι μου είναι σημάδι
η αγάπη μου είναι σημάδι
αλλά δεν έχω παρά
αυτό το σημάδι που γαυγίζω,
σε γαυγίζω σφιχτά σφιχτά μητέρα
παιδί του στήθους γίνομαι
αερικό του λώρου
για να με φτάσεις.
Κι απλώνεις την αγκαλιά σου
μες στο σκοτάδι
κόμπος του νόστου είναι η αγάπη,
χνάρι που βύθιζε ολοταχώς η λίμνη
τρελό σκυλί ούρλιαζε μέσα μας.

 

Εμφανίσεις: 1718

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr