Τρία ποιήματα του Σωτήρη Σαράκη

Τρία ποιήματα του Σωτήρη Σαράκη

πόσο γερές είν’ οι κορνίζες του (φαντάστηκε

την ήθελα ρεζέρβα), πρέπει

εξάπαντος μαζί μονολογούσα, τέλος

έκαμε αυτό που του ζητούσα, κι έτσι

τους έχω τώρα εδώ

στον τοίχο μου, πλάι πλάι, όπως

της Ιστορίας η δίνη τους όρισε διδύμους

ο Διονύσιος Σολωμός, το χέρι

στη καρδιά, το βλέμμα στις Μεγάλες

Ουσίες

             και μια απ’ τις πιο Μεγάλες

Απουσίες, η άγνωστη

μορφή του Ανδρέα Κάλβου

όπως της Ιστορίας η δίνη

τους όρισε, κι ας έμεινε ο καλός

τεχνίτης με την απορία

τι να την ήθελα την αδειανή κορνίζα.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ

Όπως το ’πε κι ο Κώστας Ουράνης

θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου

δείλι, όχι ασφαλώς

στα ένδοξα Παρίσια, μάλλον

κάπου εδώ γύρω θα συμβεί, κι ακόμα

δεν παίρνω κι όρκο δα πως θα ’ναι

φθινόπωρο και δειλινό, δε γίνονται

αυτά κατά παραγγελίαν, μπορεί

θαυμάσια να τύχει Αύγουστο

ή κι Απρίλη, μεσάνυχτα

ή χαράματα, δεν ξέρω, απλώς (ομολογώ)

έπρεπε από κάπου να πιαστώ,

να ξεκινήσω, όπως άλλωστε

έκαμε κι ο Ουράνης, πάντως

φθινόπωρο ή Απρίλη, μεσημέρι

ή δειλινό, σίγουρα

θα πεθάνω όπως

πεθαίνει όλος ο κόσμος

τότε

δικοί μου άνθρωποι θα λυπηθούνε, θα θρηνήσουν

οι φίλοι θα τηλεφωνούνται μεταξύ τους, κάπως

το νέο θα φτάσει σε κανένα

κανάλι κρατικό, εκεί κάποιος

αρμόδιος για τα πολιτιστικά, βαριεστημένος, μ’ ένα

«ποιος είναι πάλι αυτός» θα το περάσει σε καμιά

ενημερωτική εκπομπή, μπορεί και σε δελτίο

ειδήσεων της νεκρής ζώνης, προς το τέλος,

θα το ακούσουν

λίγοι γνωστοί, παλιοί

συνάδελφοι εν βιοπορισμώ,

ίσως τυχαίες

γνωριμίες τόσων χρόνων, γείτονες

που με βλέπαν κάθε μέρα

«βρε» θα πούνε «για δες

που τον λέει η τηλεόραση!»

θα ξαφνιαστούν, κάποιοι μπορεί

λιγάκι να ζηλέψουν και οι πιο

περίεργοι θα ξεσηκωθούν

να ’ρθουν και στην κηδεία (θα ’ναι άλλωστε

εδώ κοντά, στο συμπαθητικό

νεκροταφείο του Βύρωνα) μήπως

και ξεδιαλύνουν τι συμβαίνει, πόθεν

η δημοσιότης, κατά τα λοιπά

τίποτε το ιδιαίτερο, όλα

τραβούν αδιάφορα το δρόμο τους, αφού

όπως θα το ’λεγε κι ο άλλος

ο αυθεντικότερος του Ουράνη

ανεξαρτήτως εποχής και ώρας

ο ήλιος την κανονική

θα συνεχίζει τροχιά του.

ΦΥΓΕ!

Φύγε, του φώναζε, από δω, το βλέπω

καθαρά για τίποτα δεν κάνεις

φύγε, να μη σε ξαναδώ, να μη

σε ξανακούσω, το ’δα

καλά στο πρόσωπό του αυτό

άκουσα τις φωνές στους μορφασμούς, στη βίαιη

κίνηση του χεριού του

που του ξέφυγε, ποιον διώχνεις, τον ρωτάω,

έτσι σκληρά, με τέτοια

σιγουριά ποιον αποπαίρνεις, είναι

μια κρίσιμη δοκιμασία,

μου αποκρίνεται, χρόνων

λάθη, αστοχίες μ’ έχουν οπλίσει

μ’ αυτό το ένστικτο, έχω μάθει

έτσι και μόνο έτσι ν’ αντιδρώ

κάθε φορά, αυτό

το καλωσόρισμα τους πρέπει, φύγε!

μόλις θα ξεμυτίσει, φύγε! να του λες

κι ας βρίσκουν χίλιους τρόπους

θαυμάσιους να σε δελεάζουν, φύγε!

να λες και να το εννοείς

φύγε από δω, δεν είσαι

ποίημα

κι αν φύγει

σημαίνει, βέβαια, πως όντως

δεν ήτανε καθόλου ποίημα.

Ο Σωτήρης Σαράκης γεννήθηκε το 1949 στο χωριό Αμπέλια Αγρινίου. Απ’ το 1967 ζει στην Αθήνα όπου σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος μέχρι το 2010.

Έχουν εκδοθεί επτά ποιητικές συλλογές του, οι τρεις πρώτες από τις οποίες συγκροτούν τον πρώτο τόμο της συγκεντρωτικής έκδοσης των ποιημάτων του (Δοκιμασίες και δοκιμές, εκδ. Κουκίδα, 2011).

Ποιήματά του βρίσκονται στις σελίδες αρκετών λογοτεχνικών περιοδικών, σε ανθολογίες και στο διαδίκτυο.  

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Αγναντεύοντας μια βουερή θνητότητα» του Ζαχαρία Σώκου

Στενό παπούτσι μνήμη Κωστή Παπαγιώργη Γράφω ποιήματα Κωστή,μη με μαλώνεις,για άδεια καθίσματα μα δεν πειράζει,έτσι κι αλλιώς στις συντροφιέςμαζί γελάνεχώρια κλαίνε χρόνια τώρα,στενό παπούτσι μου χτυπάει τη μνήμηλιγνό φιδάκι...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Το έγραψε στο δέρμα» του Δημήτρη Δημητριάδη

Σύντομα Τα δάκρυα στάζουν μολύβιπέφτουν με κρότο στα γόνατακι όπως με κλαίει, του γελώκι όπως με ντύνει το μικρό κοστούμι του χαϊδεύω το μέτωποαφήνω τον άνεμο να μας σηκώσει πάνω από τον τόπο...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«So long, Marianne – Ποιήματα στη Μαρία» του Σταύρου Σταυρόπουλου

I. Και μετά ήρθες ξανάΚαι αγκάλιασεςΕκείνες τις νεκρές ώρεςΜε μια πυρκαγιά αδιάσειστηΤότε άλλαξαν πολλά πράγματα Τα χρώματα έγιναν ετικέτες χρυσούΟ αναπνευστήρας έσπασεΚαι από μια μεγάλη οθόνηΣτο νότιο μέρος...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: