«Μετά τη φωτιά» της Πέννυς Μηλιά

«Μετά τη φωτιά» της Πέννυς Μηλιά

Ομηρικό

Υπάρχουν δυο άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο.

Ο ένας, αιώνια ψάχνει τη φύση του και απορεί.
Ο άλλος, πλήρως την αποδέχεται και την απολαμβάνει.


Ο δεύτερος 
πληρώνει 
τον ποιητή
να του τραγουδά
τα κατορθώματα
του πρώτου.

 

Τύμβος

τι θα μας χωρέσει;
τις σφαγιασμένες ελπίδες

το ασθενοφόρο δεν φάνηκε
ούτε το πρωί

κι ένας σκύλος 
βρήκε ένα κόκκαλο

ήταν η φωνή μας
που ακόμα τραγουδούσε

το έγλειψε ευχαριστημένος

γυρνούσε γύρω στην πεσμένη πύλη
και τραγουδούσε κι αυτός

στο τέλος
αποκοιμήθηκε 
στα αίματα

τον νανούρισαν οι μπότες
και οι ειδήσεις των τηλεοράσεων

το φεγγάρι
έπεσε πάνω μας
μια βόμβα από σκοτάδι

 

Σπατάλη

Έφαγα τον χρόνο μου
ανασταίνοντας πεθαμένα μυαλά.
Τώρα μόνο σκοτώνω.

Τέτοιους θεούς προτιμούν οι άνθρωποι.

 

Τραγούδι

Είμαι ο ήλιος 
είμαι κελάηδισμα 
είμαι ένα ζωντανό τρένο 
που ενώνει τους πεθαμένους 
κάτω απ’ το χώμα

Είμαι χθες 
είμαι τώρα 
θα είμαι 
το παντοτινό ημερολόγιο 
η μουσική που δεν ξεχνιέται

Είμαι χλωρό 
είμαι μια ξερή σανίδα 
πιασμένη στον τοίχο σου 
με χίλια καρφιά

Είμαι το αβγό 
που κλωσάνε χίλιες σκέψεις 
το εξορισμένο πριγκιπόπουλο 
η πιο παλιά σου μητέρα

Είμαι η λέξη 
πριν το στόμα 
κάθε πρωί

Είμαι πενήντα χέρια πιασμένα 
το δόκανο της καρδιάς

Είμαι μια φυλακή για το φως 
είμαι ο λαιμός του πολέμου 
ο ήλιος σου.

 

Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Μετά τη φωτιά

«Μετά τη φωτιά» της Πέννυς Μηλιά
Φωτογραφία: Ηλίας Λιατσόπουλος


Η Πέννυ Μηλιά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976. Σπούδασε μετάφραση και ασχολείται με το θέατρο και τη μουσική. Έχει βραβευτεί από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (2007) και την Ένωση Συγγραφέων-Λογοτεχνών Ευρώπης (2009). Ποιήματά της συμπεριλαμβάνονται στις συλλογικές εκδόσεις Υπέρ ονειρίας (εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2012) και Ομάδα από ποίηση (εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2010). Ζει στην Αθήνα.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκκίδα» της Κούλας Αδαλόγλου

κάμερα Τρυπώνω στον φακό της κάμερας και πάω περνώ βουνά σύνορα και φράχτες. Άνθρωποι με ελαφρά μπουφάν στο ψύχος το χιόνι κάτω παγωμένο η μάνα εξαθλιωμένη, μαντίλα στο κεφάλι, βήχει κι αυτή στην αγκαλιά της –...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Τρία ποιήματα του Αντώνη Δ. Σκιαθά

Ελένη Στις ερημιές της αγάπης, αφηγούμαι άλλοτε τους πρόωρους βίους των αργοναυτών και άλλοτε τις εποχές της λεηλασίας των νυχτολούλουδων της Κολχίδας. Στις ερημιές της αγάπης, μοσχοβολούσαν μέντα τα λινά της ρούχα...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Οδυσσέας ή Κοιτάζοντας το νερό» του Αλέξιου Μάινα

Οδυσσέας   (ήΚοιτάζοντας το νερό) Καρδιές. Παλλόμενο κρέας.   Ο Οδυσσέας θα γύρναγε, ήταν γραπτό και το γνώριζε.  Δεν τον νοιάζαν οι περιπέτειες, τα κόκκινα ψάρια, δεν τον ένοιαζαν οι πνιγμοί, οι κίνδυνοι τα θηρία, ο λαιμός της γυναίκας στα χείλη του. Δεν...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 7
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER