«Η λύση του δέρματος» της Αντιόπης Αθανασιάδου

«Η λύση του δέρματος» της Αντιόπης Αθανασιάδου

Ηλιακό πλέγμα

Είναι η ώρα για ένα ποίημα,
το ίδιο πάντα όταν τα φύλλα γυαλίζουν ενώ δε βρέχει
κι οι σκιές από τα κάγκελα του μπαλκονιού τεμαχίζουν μικρά σύννεφα

Όλα είναι ακριβώς τοποθετημένα πάνω στο περίγραμμά τους
κι αυτό συμπίπτει με το νόημά τους
όμως ένα τιναγματάκι παραμονεύει
στην αριστερή τσέπη του σώματος:
«τότε γιατί υπάρχει το ποίημα»

Παραλείπεται κάτι «τεχνικό»;
ο Ήλιος!
Το τίναγμα παύει, μαζί και η απενταρολογία του νοήματος

Με παρατηρώ νοερά
καθώς παρατηρώ τα φύλλα, το πανταχού παρόν ηλιακό φως.
Συγκινούμαι,
συγκινούμαι με τον εαυτό μου.
Τα δένδρα μετακινούνται λίγο αηδιασμένα
εγώ σκέφτομαι ότι φυσάει,
όλα μετακινούνται μερικά εκατοστά
πάνω στο μετακινούμενο περίγραμμά τους

Νιώθοντας μια μετριόφρονα ντροπή
αγοράζω ένα πακέτο χαρτομάντιλα από ένα ζητιάνο,
τα δένδρα ανατριχιάζουν κι άλλο, ο ζητιάνος μένει απαθής
ευγενής μπρος στην αυτοαναφορικότητά μου
που τη θεωρεί δεδομένη

«όλοι νομίζουν ότι είναι καλύτεροί μου» είναι το credo του
το κρυφό credo του είναι ότι όλοι είναι καλύτεροί του,
ή καλύτερα

Το παίρνω απόφαση ότι είμαι φυσική υποκρίτρια
όχι όμως κακή υποκρίτρια
το γενικεύω στο ποιήτρια,
καθησυχασμένη κατηφορίζω προς τα καφέ
με τους ματαιόδοξους που λιάζονται υπό το κλέος του ήλιου
σα να ’ναι ήλιοι
το ποίημα χάνεται
όλα είναι στη θέση τους.

 

Χριστοί

Λένε πως σ’ άρεσε να πληγώνεις.
Κληρονόμος μιας λοιμώδους δακρυρραγίας,
φαρμάκι εθιστικό,
πεθαίνανε αν δεν πίνανε οι φίλοι σου

Τους ανάσταινες κάθε φορά
με μια στάλα ακόμα,
δωρητής πόνου που αφύπνιζε

Μιθριδάτησα κι επέζησα
και τώρα που έχασα τον πολύτιμο αδένα σου
σκορπιέ ζωοδότη,
τώρα χλωμαίνω,
το αίμα μου αδυνάτισε
μια γύφτισσα που κοίταξε το χέρι μου,
«μεταμόσχευση» μουρμούρισε,
φοβήθηκα μην εννοούσε γη

Δύσκολη η συμβατότητα του νωτιαίου μυελού
τώρα στον τάφο σου παρακαλώ για το φαρμάκι
τώρα θα ’ρθω στον ύπνο σου με χέρια λευκά,
σαν καθαρμένη Λαίδη Μάκβεθ,
αφρό να σε τυλίξω,
τώρα κατάλαβα,
φαρμάκι έλεγα την αγάπη που χρωστώ.

 

Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Al Dente, Η λύση του δέρματος.

 

Η Αντιόπη Αθανασιάδου κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη και είναι δικηγόρος. Έχει συμμετάσχει στις συλλογικές εκδόσεις της «Ομάδας από Ποίηση» και έχει εκδώσει το ποιητικό βιβλίο Τέττιξ ο ψιθυριστής (Γαβριηλίδης, 2012). Το 2015 κυκλοφόρησε η φανταστική νουβέλα της Η ζωή μου σαν μάγισσα (Momentum). Προσεχώς θα εκδοθεί η συλλογή της Al Dente, Η λύση του δέρματος.



 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκκίδα» της Κούλας Αδαλόγλου

κάμερα Τρυπώνω στον φακό της κάμερας και πάω περνώ βουνά σύνορα και φράχτες. Άνθρωποι με ελαφρά μπουφάν στο ψύχος το χιόνι κάτω παγωμένο η μάνα εξαθλιωμένη, μαντίλα στο κεφάλι, βήχει κι αυτή στην αγκαλιά της –...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Τρία ποιήματα του Αντώνη Δ. Σκιαθά

Ελένη Στις ερημιές της αγάπης, αφηγούμαι άλλοτε τους πρόωρους βίους των αργοναυτών και άλλοτε τις εποχές της λεηλασίας των νυχτολούλουδων της Κολχίδας. Στις ερημιές της αγάπης, μοσχοβολούσαν μέντα τα λινά της ρούχα...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Οδυσσέας ή Κοιτάζοντας το νερό» του Αλέξιου Μάινα

Οδυσσέας   (ήΚοιτάζοντας το νερό) Καρδιές. Παλλόμενο κρέας.   Ο Οδυσσέας θα γύρναγε, ήταν γραπτό και το γνώριζε.  Δεν τον νοιάζαν οι περιπέτειες, τα κόκκινα ψάρια, δεν τον ένοιαζαν οι πνιγμοί, οι κίνδυνοι τα θηρία, ο λαιμός της γυναίκας στα χείλη του. Δεν...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 7
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER