Γλυκύπικρον αμάχανον ορπετόν

Γλυκύπικρον αμάχανον ορπετόν

 

ΙΒΥΚΟΣ

Ο Έρως πάλι, τρυφερά κοιτώντας

κάτω απ’ τα σκοτεινά του βλέφαρα,

με χίλια μάγια στ’ άπειρα

της Κύπριδος τα δίχτυα με πετάει.

Τρέμω καθώς επέρχεται, σαν πάλαι αθλοφόρος

ίππος που στα γεράματα σε άρμα ταχύ

άθελα τον εζέψανε και μπήκε στον αγώνα.

*

Την άνοιξη θάλλουν οι κυδωνιές, το ρέμα

των ποταμών ως τις ποτίζει, εκεί

στον άγιο κήπο των Παρθένων.

Την άνοιξη το κλήμα, κάτω

από κλαδιά σκιερά, βλασταίνει,

γεμίζει φύλλα τρυφερά και άνθη.

Μόνο ο δικός μου έρωτας στιγμή δεν ξαποσταίνει.

Βοριάς φυσά της Κύπριδος, θρακίσιος,

από αστραπές πυρπολημένος, ερεβώδης,

και με σκληρή μανία, αλύπητος, σαλεύει

συθέμελα τα λογικά μου.

ΑΛΚΑΙΟΣ

Μισώ τον Έρωτα. Γιατί στ' αγρίμια δεν επέρχεται βαρύς

και στην καρδιά μου βέλη ρίχνει; Ποιο το κέρδος,

θεός αυτός, έν’ άνθρωπο να πυρπολεί; Ποιον άθλο τάχα

μέγα κερδίζει λεηλατώντας μου τον νου;

ΠΛΑΤΩΝ

Είμαι μήλο. Σ' αγάπησε κάποιος και με ρίχνει σε σένα.

Πες το «ναι», βρε Ξανθίππη, μαραινόμαστε ήδη κι οι δυο μας.

ΒΙΩΝ

Επιτάφιος Αδώνιδος (απόσπασμα)

Ο θρήνος της Αφροδίτης

Μη φεύγεις, Άδωνή μου,

κακότυχε Άδωνή μου, μείνε να σε δω στερνή φορά,

να σ' αγκαλιάσω και τα χείλη μου στα χείλη σου να σμίξω.

Σήκω για λίγο, Άδωνη, ύστατο δωσ’ μου φιλί.

φίλα με όσο το φιλί σου είναι ακόμα ζωντανό,

απ' την ψυχή σου την πνοή στο στόμα μου να πάρω,

στα σωθικά μου να χυθεί,

ν' αρμέξω τη γλυκιά σου αγάπη, να ρουφήξω

τον έρωτα και να φυλάξω τούτο το φιλί

σαν να 'σαι εσύ, Άδωνή μου, μια και φεύγεις,

μου φεύγεις, Άδωνη, μακριά, για τον στυγνό

και άγριο βασιλιά Αχέροντα κι εγώ η μαύρη

ζω, μαζί σου να ’ρθω δεν μπορώ, θεά κι ας είμαι.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Η αυτοβιογραφία μου» της Ελένης Χωρεάνθη

Γεννήθηκα στο Λυκοχώριμικρό χωριό –Προσήλια– Αγία Βαρβάρα τώρασε μια πλαγιά του όρους Παναιτωλικού Είδα το λυκαυγές και το λυκόφωςτον απέραντο αγνάντεψα μαγικόκαθάριο κόσμοτα χρόνια της αθωότητας...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Στον σκύλο του Κατσάλοφ»* του Σεργκέι Γεσένιν

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη   Δώσ’ μου, το πατουσάκι σου για γούρι, Τζιμ,τέτοια πατούσα πουθενά δεν είδα.Κάτω απ’ το φεγγάρι πάμε ν’ αλυχτήσουμε στον ήσυχο, γλυκό καιρό… Καλό και ξακουστό το αφεντικό σου.Πολλοί πάνε στο σπίτι...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: