Τρία ποιήματα του Σπύρου Γούλα

Τρία ποιήματα του Σπύρου Γούλα

Θρηνωδία

Θάλασσα σκουριάς για μένα διασχίζεις
Άτροπε που βαρέθηκες το τεντωμένο νήμα,
είδωλο αμέτρητων μαχών πού με ορίζεις;
Στου Αργοναύτη το κορμί ή στ’ άγριο κύμα;

Μνήμη μέγγενη δεν μ’ απαντάς,
μαύρα πανιά προδίδουν το σκοπό σου,
ανεμώνες πλέκουν τους κόμπους της θηλιάς
και αμάραντοι τις ρίζες των μαλλιών σου

Άνοιξη που ταπεινώνεις τον Φλεβάρη
στα γόνατα με ρίχνεις με μαλλιά κομμένα,
Άτροπε που μύρισες ιδρώτα και θυμάρι
ποια φρίκη φύλαξες για μένα;

Δαμάσκηνο δαγκώνεις σκαλιστό
και τα ρουθούνια μου σφαλάς με μέλι,
πες μου, φταίει το γάλα που ήπια και θα ξεχαστώ;
Ή μπήκα γαυγίζοντας στ’ αμπέλι;

Γδαρμένα τα χείλη σου και σιωπείς,
μάνα που μου ‘φερες τ’ ασήμι και το μύρο,
φοβάσαι απ’ την απάντηση μη λερωθείς,
των ψαλιδιών την αγκαλιά μη φθείρω

Αδίστακτη μνήμη

Έρχεται κάποτε ο καιρός
στα αγκάθια πιάνεται ο λαιμός
στα σύρματα το ελάφι

Είναι πρωί, ανάλγητο φως
φανερώνει την τραγωδία
(Το σπίτι αγκαλιάζει το κορμί σαν τάφος
των τοίχων τα χρώματα αταίριαστα και λάθος)

Έρχεται κάποτε ο καιρός
καβαλάρης και λεπρός
στα χείλη κρούει βέργες

Είναι μεσημέρι, της Γεσθημανής οι ελιές
τον ήλιο κρύβουν
(σάβανο γίναν τα λινά
τα σκουλαρίκια ρήμαξε η σκουριά)

Έρχεται κάποτε ο καιρός
Λάζαρος που αρνήθηκε το φως
και σε θυμίζει

είναι νύχτα,
μιας ζωής το βάρος σε λυγίζει
(μνήμη αδίστακτη την ατραπό διαβαίνει
σε ξεχωρίζει με φιλί, με δάκρυα σε πλένει)

Άθυρμα

έξω από το σπίτι γαβγίζουν τα σκυλιά
νύχια χαράζουν της πόρτας τ’ άγιο ξύλο
με λέπια ντύνεσαι και με λευκή κοιλιά
το αίμα να ξορκίσεις που πήζει μες στο κοίλο

όμως η πόρτα όσο πάει και σκεβρώνει
στις σκλήθρες της πιέζονται αναμνήσεις
λάμνει η φρίκη και ζυγώνει
υγρασία, τρόμος, παραισθήσεις

επισκέπτης μπαίνει ντυμένος στα λινά
ανάθημα κρατά φτιαγμένο από αχάτη
ακιδωτός θεός με μάτια αλγεινά
δέκα φορές εισπράττει τη δεκάτη

στοργή καμιά, φωνή καμιά
η μνήμη είναι εδώ – σε στραγγαλίζει
το στόμα σου μπουκώνει μέλι και βρωμιά
ό,τι απομείνει της ψυχής μη σε θυμίζει

Ο Σπύρος Γούλας γεννήθηκε το 1991 στην Αθήνα αν και ακόμα δεν αισθάνεται Αθηναίος. Γράφει ποίηση και πεζογραφία εδώ και αρκετά χρόνια. Κείμενά του έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και εκδοθεί σε ποιητικές ανθολογίες. Είναι απόφοιτος του τμήματος Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής του πανεπιστημίου Πατρών.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Άδηλον τραύμα» της Ελένης Λιντζαροπούλου

Πόσο με πληγώνουν οι Κούροι αυτοί που εγκαταλείφθηκαν γιατί ράγισανΠόσο μου βαραίνουν τα μάτια Δεν είναι άγνοια Ανοησία ή ντροπή Είναι που ξέρω καλά Πως αυτά τα ξαπλωμένα αγάλματα Έδειχναν Πολύ...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Περίμενέ με» του Κονσταντίν Σίμονοφ

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη Το 1940, ο Κονσταντίν Σίμονοφ (1915-1979) γνώρισε και ερωτεύθηκε την πολύ αγαπητή στο κοινό ηθοποιό Βαλεντίνα Σερόβα, για την οποία έγραψε ένα ερωτικό ποίημα που έγινε πασίγνωστο στη...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Πέντε ποιήματα του Νίκου Μυλόπουλου

Ήρωες της επιβίωσης Ο αέρας γλιστρούσε απ’ τα πρόσωπα στη σκουριά Η βροχή γλύκιζε τα χείλη στη φαντασία Αρχίζαμε τότε τελευταίο ίσως ταξίδι στον έρωτα Εμπειρίες αξόδευτες και ρίγη ηδονικά στο μυαλό στοιβαγμένα Με λαιμό...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER