Πέντε ποιήματα της Άννας Λιανού

Πέντε ποιήματα της Άννας Λιανού

Αποχαιρετισμός

Ένοικος τώρα
αυτού του σπιτιού,
γαυγίζω τρελό σκυλί του
τη νύχτα, ξέρω να σημαδεύω
μ’ έμαθες από νωρίς,
το κορμί μου είναι σημάδι
το λαρύγγι μου είναι σημάδι
η αγάπη μου είναι σημάδι
αλλά δεν έχω παρά
αυτό το σημάδι που γαυγίζω,
σε γαυγίζω σφιχτά σφιχτά μητέρα
παιδί του στήθους γίνομαι
αερικό του λώρου
για να με φτάσεις.
Κι απλώνεις την αγκαλιά σου
μες στο σκοτάδι
κόμπος του νόστου είναι η αγάπη,
χνάρι που βύθιζε ολοταχώς η λίμνη
τρελό σκυλί ούρλιαζε μέσα μας.


Περί φυσικών καταστροφών


Μια φυσική καταστροφή
συντελείται εδώ.
Βοούν οι τοίχοι,
τα τσέρκια τρίζουν,
απ’ τις κασέλες
των αποχωρισμένων λίκνων
αυτή η φωνή
αναθρώσκει.
Σιγουρέψου ότι είναι
το βαπόρι της νύχτας.
Σιγουρέψου ότι είναι
ο αχός της λήθης.
Βρες της αφέντη.


Η κυρία Λήθη

Εμφανίζεται συνήθως
με το τελευταίο φως,
ασαφής αν και οριστική,
απαλλαγμένη από κάθε όνειρο
σκόνης.
Κι όμως είναι καλή
αυτή η κυρία.
Καθαρίζει, σκουπίζει, νοικοκυρεύει,
εξαφανίζει όλα τα ίχνη
από τους κήπους που λατρέψαμε,
και διασφαλίζει ότι θα κυλούν
πάντα οι δείκτες μας
ανάποδα.

Το κουρδιστάκι

Εν δυο, εν δυο
εσείς κι εγώ
με περίσσεια χάρη
θα παραταχθούμε
στον ψεύτη καιρό
εν δυο
με το μέσα πλήθος
θα αναμετρηθούμε,
εν δυο, εν δυο
σα στρατιώτης που είμαι
σα γενναίος
σας μιλώ,
κουρδιστάκι του χάους
χωρίς γυρισμό.


Ποιος φυλάει το μέσα σπίτι;

Είπαν –εκ των υστέρων–
έπρεπε να υπάρχει φύλακας,
άνθρωπος εμπιστοσύνης δηλαδή,
να τον φοβούνται οι βοσκοί
να ‘χουν ίσκιο καρδιάς τα πρόβατα.
Μάνα πού πας
δεν υπάρχει άνθρωπος δικός μας εδώ.
Τα λούκια των ανέμων
φυλούν το έξω σπίτι.



Η Άννα Λιανού γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία και εργάζεται στο χώρο της εκπαίδευσης. Δημοσιεύει ποιήματά της για πρώτη φορά.

 

Τα σχόλια σας  

#1 Κλεοπάτρα 15-10-2016 20:10
Μπράβο Άννα πολύ ωραία τα ποιήματα!!
Παράθεση

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκκίδα» της Κούλας Αδαλόγλου

κάμερα Τρυπώνω στον φακό της κάμερας και πάω περνώ βουνά σύνορα και φράχτες. Άνθρωποι με ελαφρά μπουφάν στο ψύχος το χιόνι κάτω παγωμένο η μάνα εξαθλιωμένη, μαντίλα στο κεφάλι, βήχει κι αυτή στην αγκαλιά της –...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Τρία ποιήματα του Αντώνη Δ. Σκιαθά

Ελένη Στις ερημιές της αγάπης, αφηγούμαι άλλοτε τους πρόωρους βίους των αργοναυτών και άλλοτε τις εποχές της λεηλασίας των νυχτολούλουδων της Κολχίδας. Στις ερημιές της αγάπης, μοσχοβολούσαν μέντα τα λινά της ρούχα...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Οδυσσέας ή Κοιτάζοντας το νερό» του Αλέξιου Μάινα

Οδυσσέας   (ήΚοιτάζοντας το νερό) Καρδιές. Παλλόμενο κρέας.   Ο Οδυσσέας θα γύρναγε, ήταν γραπτό και το γνώριζε.  Δεν τον νοιάζαν οι περιπέτειες, τα κόκκινα ψάρια, δεν τον ένοιαζαν οι πνιγμοί, οι κίνδυνοι τα θηρία, ο λαιμός της γυναίκας στα χείλη του. Δεν...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 7
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER