Τρία ποιήματα του Byron Anderson

Η καρδιά της τα παράτησε

εκεί που απλώθηκε

λίγο παραπάνω λίγο

σ’ ένα παραπάνω καρδιοχτύπι.

Ένα μοναχικό πατσαβούρι

στριμμένο σφιγμένο άτσαλα

ίσα που κρεμόταν στο σκοινί του ήλιου

με τη στριφνή καρδιά του αβέβαιη

τα ξύλινα στηλιάρια του μπερδεμένα

Σαν ντροπιασμένος ισορροπιστής.

ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΠΑΥΣΗΣ

Η μαυρίλα αυτού του δρόμου

μ’ έχει τραβήξει πέρα

μακριά σε μύρια χαντάκια

πνιγμένα στις πέτρες

Και ποτάμια παράλληλα

κλειδωμένα στον πάγο

όπου τρέφονται αετοί

σε ματωβαμμένα χιόνια

πολύτιμα πτώματα

απολύτως ανάρμοστα

Αυτό είναι παράνοια

αυτή η απόσταση

αυτό το στριφτό μονοπάτι

απ’ το πουθενά στο πουθενά

ΤΟ ΓΥΑΛΙΝΟ ΒΑΖΟ

Το είδα τη στιγμή που έφευγε απ’ τα χέρια σου:

Το γυάλινο βάζο με τις αποξηραμένες φράουλες –

το είδα να πέφτει κατακόρυφα,

να χτυπάει στο πλακάκι

(το κεραμικό δεν συγχωρεί)

να εκρήγνυται σε τρελό σκόρπισμα

με τους θησαυρούς του περσινού καλοκαιριού,

δεκαετίες αναμνήσεων – παλιό βάζο ήταν.

Όλα σε ένα δευτερόλεπτο

Όσο θέλει μια ανάσα

να βγει απ’ τα χείλη

τη στιγμή της ομολογίας.

 

Ο Μπάιρον Άντερσον γεννήθηκε το 1952 στον Καναδά όπου ζει με την οικογένειά του. Εργάζεται ως ηλεκτρολόγος μηχανολόγος. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Άδηλον τραύμα» της Ελένης Λιντζαροπούλου

Πόσο με πληγώνουν οι Κούροι αυτοί που εγκαταλείφθηκαν γιατί ράγισανΠόσο μου βαραίνουν τα μάτια Δεν είναι άγνοια Ανοησία ή ντροπή Είναι που ξέρω καλά Πως αυτά τα ξαπλωμένα αγάλματα Έδειχναν Πολύ...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Περίμενέ με» του Κονσταντίν Σίμονοφ

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη Το 1940, ο Κονσταντίν Σίμονοφ (1915-1979) γνώρισε και ερωτεύθηκε την πολύ αγαπητή στο κοινό ηθοποιό Βαλεντίνα Σερόβα, για την οποία έγραψε ένα ερωτικό ποίημα που έγινε πασίγνωστο στη...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Πέντε ποιήματα του Νίκου Μυλόπουλου

Ήρωες της επιβίωσης Ο αέρας γλιστρούσε απ’ τα πρόσωπα στη σκουριά Η βροχή γλύκιζε τα χείλη στη φαντασία Αρχίζαμε τότε τελευταίο ίσως ταξίδι στον έρωτα Εμπειρίες αξόδευτες και ρίγη ηδονικά στο μυαλό στοιβαγμένα Με λαιμό...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER