A+ A A-

Πέντε ποιήματα του Βαγγέλη Ευαγγελίου

Πέντε ποιήματα του Βαγγέλη Ευαγγελίου
ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Στον Τάσο Λειβαδίτη

Μη με ξαναπείς ποιητή. Δεν ξέρω τι σημαίνει. Πες με ρομαντικό, που ξέρω. Ναι, είμαι ρομαντικός. Που σου κέντησα νύχτες. Που ίπταμαι πάνω απ' τα τερτίπια σου. Που λιθοστρώνω ουρανούς σου. Που ζωγραφίζω νεογνά πλανήτες. Που ξεθαρρεύω και καθαρεύω.

Μη με ξαναπείς ποιητή. Δεν ξέρω τι σημαίνει. Πες με ανώμαλο, που ξέρω. Ναι, είμαι ανώμαλος. Που κάνω έρωτα με την καλημέρα μου. Που φωτογραφίζω πρόστυχα τη μελαγχολία μου. Που αυνανίζομαι μπροστά στις αλήθειες μου. Που μαρτυρώ παλινδρομήσεις. Που ενδοφλέβια σε μαθαίνω. Που ζεματίζω τις ξυπόλυτες παλάμες σου. Που καταγγέλλω τα μελλούμενα. Που διαδίδω ζωή.

Μη με ξαναπείς ποιητή. Δεν ξέρω τι σημαίνει. Πες με τσογλάνι, που ξέρω. Ναι, είμαι τσογλάνι. Που σου ξέστρωσα συνήθειες. Που καλλιεργώ στους Χειμώνες σου. Που στήνω ενέδρες στην καθημερινότητά σου. Που στο ζενίθ σε κλοτσώ. Που θυσιάζω το Θάνατό σου στη Ζωή. Που σου προσφέρω εγκυμοσύνη. Που σου προσφέρω έκτρωση. Που σου προσφέρω επιλογή.

Μη με ξαναπείς ποιητή. Δεν ξέρω τι σημαίνει. Πες με άδικο, που ξέρω. Ναι, είμαι άδικος. Που καβουκίζομαι στις άμυνες. Που κάθετος σε καθετί που με αλλάζει. Που καλλωπίζω εμέ και εσέ σε εκτοπίζω. Που «Μάλιστα» λέω στον κακό μου εαυτό. Που γρατζουνώ στην πλάτη τις σιωπήττες μου. Που πετώ το πασπαρτού σου στον υπόνομο. Που ραπίζω τους πόρους σου. Που ωφελώ τα ανώφελα.

Και μη με ξαναπείς ποιητή. Δεν ξέρω τι σημαίνει. Μάρτη μήνα. Μάρτυς μου ο Θεός. (Άλλωστε δεν έχουμε τόση οικειότητα.)

ΟΛΙΓΑΡΚΗΣ
Στον Γιάννη Βαρβέρη

Στον πληθυντικό δε μίλησα ποτέ σε άνθρωπο. Δεν είχε να κάνει με την ευγένεια. Έχει να κάνει με την ψευδαίσθηση. Πώς γίνεται ένα δέντρο να το βλέπεις δάσος; Τη μονωδία να τη φωνάζεις χορωδία; Ξέρω να διακρίνω το πλήθος. Να διακρίνω το μεγάλο αριθμό προσώπων ανάμεσα σε μία μάσκα. Το πλήθος έχει μέσα του το ήθος. Και ως ανήθικος θα σας μιλώ στον Ενικό.

Ο ΣΩΣΙΑΣ ΤΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ
Στον Οδυσσέα Ελύτη

To βασικό μου πλεονέκτημα είναι πως με θεωρείτε νεκρό τις νύχτες. Το βασικό μου μειονέκτημα είναι πως σας θεωρώ ζωντανούς κάθε στιγμή. Τρώω κατά καιρούς κουτόχορτο, αλλά γενικά είμαι σαρκοφάγος. Το ότι τρώω κουτόχορτο, ναι, με κάνει κανίβαλο. Το ότι εσείς δεν έχετε σάρκα, τι σας κάνει; Δεν κάνω έρωτα σε κρεβάτια. Φοβάμαι την τεράστια απόσταση που έχουν από τον ουρανό. Γι' αυτό προτιμώ τα σύννεφα. Δένομαι συναισθηματικά με τα άψυχα! Όπως με το παραδείγματος χάριν και το συν τοις άλλοις. Άλλωστε πίσω από μία άψυχη αυλαία υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι να δώσουν την ψυχή τους. Δεν πιστεύω στον Θεό, διότι μέσα σε μία ολόκληρη μέρα μπορώ να συναντήσω πολλούς. Πιστεύω, λοιπόν, στους Θεούς. Ερωτεύομαι στιγμές για να τις σκοτώσω αργότερα.

ΕΚΤΑΦΗ ΟΥΡΑΝΩΝ
Στην Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Θα σου ξεθάψω ουρανούς από ικανοποίηση. Από ανάγκη για ζωή κι από ζωής ανάγκη. Θα σου ξεθάψω ουρανούς που κρύβω από πιτσιρικάς. Σαν τα σκυλιά τα κόκαλα• σαν το εγώ το είναι. Σαν το νερό κοχύλια• σα μάνα το παιδί της απ' τους κατακτητές. Θα σου ξεθάψω ουρανούς με σύννεφα από χώμα. Να 'χεις για γλάστρα το μυαλό, για λίπασμα εμένα. Θα σου ξεθάψω ουρανούς• γέρους, σοφούς, ομορφονιούς που ψάχνουνε για ταίρι. Που για ταλέντο έχουν ψιθυριστούς ψιθύρους. Γύρω από σένα πάντα θα κάνουν όλο γύρους. Θα σου ξεθάψω ουρανούς που δε γεννήθηκαν ακόμα• μα περιμένουν στη σειρά να αλλάξουνε τον κόσμο• σαν τα χαμόγελα τη μέρα• σα ρίζες μες στην πόλη και σαν καλές ειδήσεις που γράψαν οι ανθρώποι. Για να φτάσεις ουρανούς, απ' τα μάτια πάρε χρώμα, και για να γεμίσει ο νους, φίλα με γλυκά στο στόμα.

ΟΣΟ ΖΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ
Στον Γιάννη Κοντό

Δεν έχω παιδικές μνήμες. Επειδή μεγάλωσα ανάποδα. Με θυμάμαι μεγάλο να μικραίνω σιγά σιγά. Πρώτα πέθανα και ύστερα γεννήθηκα. Σκαρφαλωμένος στη Σοφία με τα κλαδιά ετοιμόρροπα. Εξωτερικά ήμουν παιδί. Εσωτερικά, ένα λιοντάρι με μαγκούρα. Έψαχνα αυτό που δεν είχα χάσει. Επειδή το είχαν χάσει οι άλλοι. Άνοιγα εσωτερικές καταπακτές κρυφά από τους ουρανούς σας. Και πάντα έβρισκα το ίδιο. Στιγμές που θα με σκότωναν. Όσο ζεις πεθαίνεις. Αυτό κάποτε με φόβισε. Τόσο πολύ, που με άνοιξα να δω τι έχω μέσα μου. Να ξέρω τι θα χάσω όταν πεθάνω νέος. Βρήκα πολλές λέξεις. Με ανάγκασαν να γίνω ποιητής. Τις μάζεψα όλες κι έφυγα. Για εκεί που θ' αγαπούσα και κάποιον άλλον εκτός από μένα. Βρήκα ένα δέντρο τεράστιο και ανέβηκα με τη γλώσσα. Και κάπου εκεί στο βάθος είδα εσένα, πιο όμορφο από ποτέ. Ήθελες να σε ακολουθήσω πίσω στα ηλικιωμένα μου χρόνια. Τότε που ο μπαμπάς μού είχε πάρει ποδήλατο από το στέρημά του. Με τις λέξεις μου στον ώμο σου σε έβλεπα να φτάνεις στο θάνατο. Όσο ζεις πεθαίνεις κι εσύ αυτό το ζούσες ήδη. Όλοι αυτοί οι τεράστιοι κορμοί γύρω σου ήξερες πως θα γίνουν χαρτί μια μέρα, για σένα! Για να διαβάζουν τα ποιήματά σου αυτοί που όσο ζουν πεθαίνουν. Τι πιο ποιητικό να πεθάνεις από ένα ποίημα που δε γράφτηκε για σένα.

Ο Βαγγέλης Ευαγγελίου νιώθει αμηχανία όταν τον ρωτούν με τι ασχολείται. Τους στέλνει στην προσωπική του ιστοσελίδα και τους λέει να απαντήσουν οι ίδιοι. Ο ίδιος, κάποιες φορές, δηλώνει ποιητής. Όχι ακριβώς αυτός. Αλλά το ποιώ(ν) του. www.vaeva.gr

Εικαστικό: ατελιέ diastixo.gr ©

 

ΦΙΛΙΚΑ SITE

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr