ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ της Elzbieta Stüdemann

Εικαστικό: Asleep της Εύης Τσακνιάμετάφραση: Γιώργος Λίλλης

 

Ο κόσμος είναι μικρότερος σήμερα
μόνο στη γλώσσα του συμβολισμού ακόμα απτός...

Είναι η γλώσσα του χιονιού
του φωτός και
η ζεστασιά της ελπίδας
κατά τη γέννηση.

Είναι η σιωπηλή ποίηση
η οποία προέρχεται από τα αστέρια,
ο απόηχος αυτής της ζωής,
αυτό που κάποτε ήταν και δεν είναι πλέον,
η επώδυνη κενότητα στο τραπέζι.

Είναι το μυστικό του μοιρασμένου ψωμιού...

Η γη φαίνεται σήμερα
να είναι σημαντικά καλύτερη
–ίσως ακόμη και ιερή–
δεν είναι πλέον ο ουρανός
που αντιμετωπίζει την επιστροφή...

**

Η λέξη ελευθερώνω
από την υποχρέωση στην κυριολεξία;
Το περιοριστικό
καθαρή έννοια,
της στενότητας της σύμβασης
στη δύσπνοια της αντικειμενικότητας

αν αποθηκεύει μόνο μια αλήθεια
και ως κριτήριο
για την αλήθεια η απολογία σου ισχύει...

Επειδή το τραπέζι για το οποίο μιλάς
ποτέ δεν θα είναι ένα τραπέζι
αλλά αυτό που βλέπω...

Το τραπέζι μου από το παράθυρο, όπου
στηρίζω το κεφάλι σαν άγρυπνος φρουρός
και ικετεύω τη μέρα
τελικά να έρθει...

**

Αν είχα την πείνα να έρθω πιο κοντά
ο κόσμος στη σκέψη μου θα διαχωριζόταν
στα όρια της μνείας
διαποτίζοντας την ψυχή στην εργασία
– να εισάγω τις λέξεις
όπως οι εγκαταλειμμένες κατοικίες
που αερίζονται με δική τους αναπνοή.
Από τους ξεθωριασμένους τοίχους
ζωγραφίζω εικόνες
σαν να είναι φευγαλέες εντυπώσεις.

Παραμένει σε κάθε λέξη
ένα κομμάτι του εαυτού μου
ώστε ο κόσμος να είναι πάντα
εντός του εύρους της εμπειρίας μου;

Όταν λέω ότι είναι νύχτα
την ακούω προσεκτικά μέχρι
που αποτυπώνεται στη σιωπή των τριζονιών,
ευωδιά λεπτή από μολόχα,
αισθάνομαι την καλοκαιρινή ζέστη της ημέρας
που εξακολουθεί να φέρει την ουσία μέσα της.

Όταν λέω το φεγγάρι είναι εκεί,
– το παρατηρώ,
όπου φαίνεται το πιο λαμπρό.
Όταν λέω: το σπίτι,
ξέρω πώς είναι,
να είσαι στο σπίτι σου,
ταπεινός για την τύχη σου.

Όταν λέω: Αγάπη
– σκέψου κάτι που ποτέ δεν σβήνει
κάτι που δεν πρέπει ποτέ να λείπει, όπως το νερό
το ψωμί, ο αέρας και το φως...

Η Elzbieta Stüdemann γεννήθηκε το 1949 στην Πολωνία και από το 1974 ζει στη Γερμανία, όπου εργάζεται ως καθηγήτρια της πολωνικής γλώσσας σε πανεπιστήμιο. Ποίησή της έχει δημοσιευτεί σε διάφορες ανθολογίες.

Εικαστικό: Asleep της Εύης Τσακνιά

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Περίμενέ με» του Κονσταντίν Σίμονοφ

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη Το 1940, ο Κονσταντίν Σίμονοφ (1915-1979) γνώρισε και ερωτεύθηκε την πολύ αγαπητή στο κοινό ηθοποιό Βαλεντίνα Σερόβα, για την οποία έγραψε ένα ερωτικό ποίημα που έγινε πασίγνωστο στη...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Πέντε ποιήματα του Νίκου Μυλόπουλου

Ήρωες της επιβίωσης Ο αέρας γλιστρούσε απ’ τα πρόσωπα στη σκουριά Η βροχή γλύκιζε τα χείλη στη φαντασία Αρχίζαμε τότε τελευταίο ίσως ταξίδι στον έρωτα Εμπειρίες αξόδευτες και ρίγη ηδονικά στο μυαλό στοιβαγμένα Με λαιμό...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Σημείωμα που βρέθηκε πάνω σε τραπέζι της οδού Ντέσπερε» της Χλόης Κουτσουμπέλη

Όταν διαβάσεις το σημείωμα αυτό. Αγαπημένε, το ξεκαθαρίζω ευθύς. Υπήρξες αφοπλιστικά αθώος. Ποτέ δεν έπιανες το υπονοούμενο. Όταν έγνεφα ναι, εσύ προέβλεπες βροχή, όταν προκλητικά σε κοίταζα στα...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER