ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Άγγελου Λάππα

ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Άγγελου Λάππα
Ο ΔΡΑΣΤΗΣ

Ο δράστης τρέπεται σε φυγή.
Οι σειρήνες του περιπολικού ηχούν.
Τα φώτα της νύχτας τρεμοσβήνουν.
Οι θαμώνες ουρλιάζουν.
Οι αυτόπτες καταθέτουν έντρομοι.
Οι πυροβολισμοί επαναλαμβάνονται
μάλλον επαναπροβάλλονται σε διαρκές replay
και η φυγή καρέ καρέ από την κάμερα ασφαλείας
και αυτή σε replay
σε αργό ρυθμό
σε κανονικό ρυθμό
και πάλι σε αργό ρυθμό.
Μανιακός ο κατά συρροήν δολοφόνος.

Διέφυγε τη σύλληψη
και εισέβαλε μυστηριωδώς στο σαλόνι μας·
και ανεπαισθήτως, θα έλεγε ο ποιητής.


ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑΜΑΤΑ

Δυο άνθρωποι κοιτάζονται κατάματα
στη μέση του δρόμου.
«Κάτι μου θυμίζεις», αναρωτιέται ο ένας για τον άλλο.
Κοιτάζονται βαθιά μέσα στο χρόνο τους
κοιτάζουν βαθιά μέσα στο πετρωμένο ποτάμι
μέσα στις κίτρινες πληγές τους
συναντιούνται εκεί
αναλλοίωτοι.
Αγκαλιάζονται.

Μου λες να είμαι σκληρός.
Σκληρή είναι η πέτρα.
Σκληρό το μαγκωμένο στα δόντια του χρόνου
μειδίαμα των αγαλμάτων.
Σκληρό το πρόσωπο του καιρού μας.
Το αίμα κυλάει.
Το χώμα τρίβεται.
Η φωτιά λιώνει.
Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να είναι σκληρός;


ΤΩΡΑ

Σε τούτη τη μέρα σε τούτη τη νύχτα
στην ώρα τούτη όλη μας η ζωή.

Μίλα μου τώρα, το αύριο είναι μακριά
ίσως αύριο είμαστε και εμείς άλλοι.
Πρώτα το λευκό
κι ύστερα τα χρώματα τα εφτά της ίριδας
κι ύστερα το μαύρο
τώρα το φως της άλλης μέρας.
Όχι το λευκό!
Φως· το οράς και γελάει
του μιλάς και θυμώνει
το αγγίζεις και αποτραβιέται στη γωνία
σε αγγίζει και φλέγεται το σώμα σου
φως και νερό
στη στεγνή πέτρα
γίνε σπορέας
η γη ανοίγει στα δυο να σε δεχτεί.

Γυναίκα, έρχεσαι κάθε μεσημέρι
από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
απ' την αρχή της μέρας
ακροπατώντας ροδοδάκτυλη
όλη αίνιγμα και υπόσχεση
απ' το τέλος του ήλιου με μια αγκαλιά χρυσάνθεμα
χυμένα στα μάτια σου
κατεβαίνοντας τα λευκά όρη με το άγριο πρόσωπο
του χειμώνα
υγραμένη απ' τη νοτιά της θάλασσας
παραδομένη στο μεθυστικό τραγούδι του πελάγου.
Μείνε θάλασσα.
Γίνε γη.
Τώρα γεννιέται απ' την αρχή ο κόσμος
είναι δικό μας και τούτο το μεσημέρι
το αύριο είναι μακριά.
Ίσως δεν είμαστε εμείς στο αύριο.


Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ

Ο πατέρας μου δε φοβόταν να πεθάνει.
Ήταν ο μόνος άνθρωπος που ήξερε ότι θα πεθάνει.
Συνήθως οι άνθρωποι μέσα στα αγγελτήρια του θανάτου των άλλων
βεβαιώνονται για την αθανασία τους
κι ας θρηνολογούν με κατήφεια
για το εφήμερο της ζωής
για το αναπότρεπτο του θανάτου.
Είναι σα να έχουν την αίσθηση πως θα του ξεφύγουν.
Ο πατέρας μου περίμενε το θάνατό του τραγουδώντας
έπινε κάθε βράδυ μια κούπα κρασί
κάπνιζε το τελευταίο τσιγάρο
και ευχόταν «καλό ξημέρωμα»
εκείνος μόνο ήξερε πως το ευχόταν για τους άλλους.
Λυπόταν τους ανθρώπους
δεν ήθελε να πεθάνει κανείς έξω από αυτόν.
Μου το ψιθύρισε εκείνο το τελευταίο του ξημέρωμα:
«Να εύχεσαι για τους άλλους, γι' αυτό να ζεις».
Έκλεισαν τα μάτια κι έμεινε ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο
κάμπος πνιγμένος στα ασπρολούλουδα
και μια σιωπή γιομάτη φως
όπως τότε
ιδρωμένο κατακαλόκαιρο
σαν μου άνοιγε μονοπάτι να φτάσουμε
εκεί που ακούγονταν τα τραγούδια των ανθρώπων.


Ο Άγγελος Λάππας κατάγεται από τη Μεσσηνία. Γεννήθηκε στο χωριό Χανδρινού το 1947. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία και υπηρέτησε ως καθηγητής σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Έργα του: Τρεις λόγοι και τέσσερα γράμματα για ένα ταξίδι (ποιητική τετραλογία), Το ποτάμι ανάμεσά μας, μέσα μας (καθημερινές ιστορίες σε ποιητικό λόγο), Όταν ο Άβελ θα σκότωνε τον Κάιν (μυθιστόρημα, Εκδ. Ιωλκός), Εντός των τειχών (ποιητική συλλογή, Εκδ. Ιωλκός), Απόδραση στην άλλη μέρα (συλλογή διηγημάτων, θα κυκλοφορήσει εντός των ημερών από τις Εκδόσεις Ιωλκός). Ποιήματά του και πεζά έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Περίμενέ με» του Κονσταντίν Σίμονοφ

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη Το 1940, ο Κονσταντίν Σίμονοφ (1915-1979) γνώρισε και ερωτεύθηκε την πολύ αγαπητή στο κοινό ηθοποιό Βαλεντίνα Σερόβα, για την οποία έγραψε ένα ερωτικό ποίημα που έγινε πασίγνωστο στη...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Πέντε ποιήματα του Νίκου Μυλόπουλου

Ήρωες της επιβίωσης Ο αέρας γλιστρούσε απ’ τα πρόσωπα στη σκουριά Η βροχή γλύκιζε τα χείλη στη φαντασία Αρχίζαμε τότε τελευταίο ίσως ταξίδι στον έρωτα Εμπειρίες αξόδευτες και ρίγη ηδονικά στο μυαλό στοιβαγμένα Με λαιμό...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Σημείωμα που βρέθηκε πάνω σε τραπέζι της οδού Ντέσπερε» της Χλόης Κουτσουμπέλη

Όταν διαβάσεις το σημείωμα αυτό. Αγαπημένε, το ξεκαθαρίζω ευθύς. Υπήρξες αφοπλιστικά αθώος. Ποτέ δεν έπιανες το υπονοούμενο. Όταν έγνεφα ναι, εσύ προέβλεπες βροχή, όταν προκλητικά σε κοίταζα στα...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER