ΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Χρήστου Αντωνίου

 

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ
Αυτή η σιωπή των στίχων μου
δεν είναι καθόλου από βελούδο
που χαϊδεύει τα χείλη.
Έχει ξυράφια που κόβουν στα δυο στα τέσσερα
στα δέκα τις λέξεις
και τα βάφει με το αίμα τους.
Γι' αυτό και τα ποιήματά μου
έχουν κάτι αποχρώσεις κόκκινες
σαν από κεράσια.

 

ΟΧΙ ΠΟΙΗΜΑ, ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΟΝΟ
Να βρω μια πράξη μου αληθινή στη ζωή μου
δεν μπορώ και μόνο λάθη επί λαθών συσσωρεύω.
Να οδηγήσω μιαν απόφασή μου μέχρι τις ακραίες συνέπειές της
δεν τόλμησα, δηλαδή να πω π.χ. είμαι «αριστερός»
και να πάω μόνος μου, ας πούμε, να... φυλακιστώ
για να ξεπληρώσω την ενοχή τόσων και τόσων λαθών.
Μια νύχτα του Γενάρη δεν πήγα με τους άστεγους να κοιμηθώ
ή να κατεβώ στο Σύνταγμα έχοντας στα χέρια μου
μιαν αγκαλιά τριαντάφυλλα να τα μοιράσω
(γιατί αυτό κάνουμε όλοι, δίνουμε μόνο ό,τι έχουμε)
στους ματατζήδες που μας χτυπούν στις πορείες.
Ή να νοιαστώ αληθινά για τα παιδιά που πνίγονται
καθημερινά στη Μεσόγειο ξεσκεπάζοντας την υποκρισία
των Αρχών και... να μην ξεθυμαίνω
γράφοντας γι' αυτά ποιήματα στο FB.

Μ' άλλα λόγια, τελικά είμαι βυθισμένος στο λάθος, στο ψέμα
και τη μετριότητα. Κι αν σας ζητώ να με συγχωρέσετε γι' αυτό
είναι μόνο γι' αυτές μου τις λέξεις εδώ, πιστεύω, τις αληθινές!
Ή μήπως κι αυτές... συγχωρέστε με.

 

Η ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΡΑΣ
Ευτυχώς που οι στίχοι μου σε παραπλανούν
και δε βλέπεις ακριβώς
εμένα όταν τους διαβάζεις.
Ωραίοι εκείνοι ίσως σαν την Εσμεράλδα
άσκημος εγώ σαν τον Κουασιμόδο.
Γι' αυτό επιμένω τόσο πολύ στην αισθητική
μήπως απαλλαγώ απ' την ασχήμια μου
με την αγάπη της πεντάμορφης ποίησης
εγώ
το τέρας.

 

ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟΣ
Καθημερινά λαμβάνω μικρή δόση θανάτου
για ν' αποφύγω το αναπάντεχα ακαριαίο.
Την πρώτη μέρα παίρνω μια κουταλιά αδιαφορίας
την άλλη λίγη φιλαυτία
την τρίτη άδηλο κέρδος
κι έπειτα αναξιοπρέπεια, προστυχιά, βία
καταλαλιά κ.τ.λ. κ.τ.λ.

Ο Σύλλας θα περιφέρεται στην Αθήνα
πολύ νευρικός!

 

Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΛΠΗΝΩΡ
Δε θα 'θελα να σου μοιάσω
καθώς φοράς κορδέλα στα μαλλιά
μιαν αλυσίδα στο λαιμό
βραχιόλι ροζ στο πόδι
έχοντας τα μάτια σου διαρκώς καρφωμένα
στο ντεκολτέ της Αφροδίτης.

Σαν πέφτει η νύχτα τυφλωμένος από ουίσκι
σκουντουφλάς σε κάθε σκαλί
μέχρι να γκρεμιστείς στο τελευταίο.
Βαρέθηκες τα ταξίδια
ζητάς το εύκολο κέρδος
μαζεύεις τίτλους και πας σε δεξιώσεις
βρομάς μυρωδικά Trussardi ή Drakkar
κι έχεις ξεχάσει εντελώς και την ελάχιστη επανάσταση.

Πρόσεξε τη σκάλα π' ανεβαίνεις πάλι
μεθυσμένος. Αν τσακιστείς
μη νομίσεις ότι θα σε λυπηθεί κανείς.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκκίδα» της Κούλας Αδαλόγλου

κάμερα Τρυπώνω στον φακό της κάμερας και πάω περνώ βουνά σύνορα και φράχτες. Άνθρωποι με ελαφρά μπουφάν στο ψύχος το χιόνι κάτω παγωμένο η μάνα εξαθλιωμένη, μαντίλα στο κεφάλι, βήχει κι αυτή στην αγκαλιά της –...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Τρία ποιήματα του Αντώνη Δ. Σκιαθά

Ελένη Στις ερημιές της αγάπης, αφηγούμαι άλλοτε τους πρόωρους βίους των αργοναυτών και άλλοτε τις εποχές της λεηλασίας των νυχτολούλουδων της Κολχίδας. Στις ερημιές της αγάπης, μοσχοβολούσαν μέντα τα λινά της ρούχα...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Οδυσσέας ή Κοιτάζοντας το νερό» του Αλέξιου Μάινα

Οδυσσέας   (ήΚοιτάζοντας το νερό) Καρδιές. Παλλόμενο κρέας.   Ο Οδυσσέας θα γύρναγε, ήταν γραπτό και το γνώριζε.  Δεν τον νοιάζαν οι περιπέτειες, τα κόκκινα ψάρια, δεν τον ένοιαζαν οι πνιγμοί, οι κίνδυνοι τα θηρία, ο λαιμός της γυναίκας στα χείλη του. Δεν...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 7
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER