ΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Χρήστου Αντωνίου

ΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Χρήστου Αντωνίου

 

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ
Αυτή η σιωπή των στίχων μου
δεν είναι καθόλου από βελούδο
που χαϊδεύει τα χείλη.
Έχει ξυράφια που κόβουν στα δυο στα τέσσερα
στα δέκα τις λέξεις
και τα βάφει με το αίμα τους.
Γι' αυτό και τα ποιήματά μου
έχουν κάτι αποχρώσεις κόκκινες
σαν από κεράσια.

 

ΟΧΙ ΠΟΙΗΜΑ, ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΟΝΟ
Να βρω μια πράξη μου αληθινή στη ζωή μου
δεν μπορώ και μόνο λάθη επί λαθών συσσωρεύω.
Να οδηγήσω μιαν απόφασή μου μέχρι τις ακραίες συνέπειές της
δεν τόλμησα, δηλαδή να πω π.χ. είμαι «αριστερός»
και να πάω μόνος μου, ας πούμε, να... φυλακιστώ
για να ξεπληρώσω την ενοχή τόσων και τόσων λαθών.
Μια νύχτα του Γενάρη δεν πήγα με τους άστεγους να κοιμηθώ
ή να κατεβώ στο Σύνταγμα έχοντας στα χέρια μου
μιαν αγκαλιά τριαντάφυλλα να τα μοιράσω
(γιατί αυτό κάνουμε όλοι, δίνουμε μόνο ό,τι έχουμε)
στους ματατζήδες που μας χτυπούν στις πορείες.
Ή να νοιαστώ αληθινά για τα παιδιά που πνίγονται
καθημερινά στη Μεσόγειο ξεσκεπάζοντας την υποκρισία
των Αρχών και... να μην ξεθυμαίνω
γράφοντας γι' αυτά ποιήματα στο FB.

Μ' άλλα λόγια, τελικά είμαι βυθισμένος στο λάθος, στο ψέμα
και τη μετριότητα. Κι αν σας ζητώ να με συγχωρέσετε γι' αυτό
είναι μόνο γι' αυτές μου τις λέξεις εδώ, πιστεύω, τις αληθινές!
Ή μήπως κι αυτές... συγχωρέστε με.

 

Η ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΡΑΣ
Ευτυχώς που οι στίχοι μου σε παραπλανούν
και δε βλέπεις ακριβώς
εμένα όταν τους διαβάζεις.
Ωραίοι εκείνοι ίσως σαν την Εσμεράλδα
άσκημος εγώ σαν τον Κουασιμόδο.
Γι' αυτό επιμένω τόσο πολύ στην αισθητική
μήπως απαλλαγώ απ' την ασχήμια μου
με την αγάπη της πεντάμορφης ποίησης
εγώ
το τέρας.

 

ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟΣ
Καθημερινά λαμβάνω μικρή δόση θανάτου
για ν' αποφύγω το αναπάντεχα ακαριαίο.
Την πρώτη μέρα παίρνω μια κουταλιά αδιαφορίας
την άλλη λίγη φιλαυτία
την τρίτη άδηλο κέρδος
κι έπειτα αναξιοπρέπεια, προστυχιά, βία
καταλαλιά κ.τ.λ. κ.τ.λ.

Ο Σύλλας θα περιφέρεται στην Αθήνα
πολύ νευρικός!

 

Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΛΠΗΝΩΡ
Δε θα 'θελα να σου μοιάσω
καθώς φοράς κορδέλα στα μαλλιά
μιαν αλυσίδα στο λαιμό
βραχιόλι ροζ στο πόδι
έχοντας τα μάτια σου διαρκώς καρφωμένα
στο ντεκολτέ της Αφροδίτης.

Σαν πέφτει η νύχτα τυφλωμένος από ουίσκι
σκουντουφλάς σε κάθε σκαλί
μέχρι να γκρεμιστείς στο τελευταίο.
Βαρέθηκες τα ταξίδια
ζητάς το εύκολο κέρδος
μαζεύεις τίτλους και πας σε δεξιώσεις
βρομάς μυρωδικά Trussardi ή Drakkar
κι έχεις ξεχάσει εντελώς και την ελάχιστη επανάσταση.

Πρόσεξε τη σκάλα π' ανεβαίνεις πάλι
μεθυσμένος. Αν τσακιστείς
μη νομίσεις ότι θα σε λυπηθεί κανείς.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Στον σκύλο του Κατσάλοφ»* του Σεργκέι Γεσένιν

απόδοση: Ελένη Κατσιώλη   Δώσ’ μου, το πατουσάκι σου για γούρι, Τζιμ,τέτοια πατούσα πουθενά δεν είδα.Κάτω απ’ το φεγγάρι πάμε ν’ αλυχτήσουμε στον ήσυχο, γλυκό καιρό… Καλό και ξακουστό το αφεντικό σου.Πολλοί πάνε στο σπίτι...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Τρία ποιήματα του Γιώργου Σύρρου

Πρόβα (Μεταίχμιο Ι) Είναι φορές που πιστεύωπως δεν είμαστε παρά οι προπομποί των ανθρώπωνπου θα έρθουν κάποτε να κάνουν πραγματικότητααυτό που προβάραμε τις νύχτεςμε λέξεις και όνειρα.   …–…   Συμφωνία με...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: