Τέσσερα ποιήματα της Γιάννας Καπερνέκα

 

«Η ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΥΡΩΔΙΕΣ»

Είδα μια αυλή με ένα ξύλινο παγκάκι για καθιστικό και να μοσχοβολάει ο καφές στο φλιτζάνι.
Η φρεσκάδα των δέντρων και των φυτών να σε διαπερνά.
Πιο πέρα η θέα μιας κούνιας που την κουνούσε ο αέρας.
Το ποτάμι ακουγόταν στο βάθος και σου θύμιζε την παραδείσια γαλήνη,
Που μόνο η φύση μπορεί να σου προσφέρει.
Είδα τις κοπέλες να ανεμίζουν τα μαντίλια τους και να χορεύουν ανέμελα,
Σε μια κατηφοριά. Και οι φωνές τους; Ανάστα ο Κύριος!
Τα αγόρια ψάρευαν και σφύριζαν πονηρά, ούτως η αλλιώς κάτι περίμεναν «να τσιμπήσει».
Το δειλινό, αφού αποχαιρετούσαν τον ήλιο, σειρά είχαν τα σπίτια.
Άναβαν λοιπόν το τζάκι και τα σαλόνια γέμιζαν ζεστασιά,
Έψηναν κάστανα, έπιναν ροφήματα και ακολουθούσαν στη συνέχεια
Ατέρμονες συζητήσεις δίνοντας την κατάλληλη προσοχή ο ένας στον άλλο.
Γέμιζε η ψυχή σου εικόνες και μυρωδιές.
Αλλά εγώ απ' αυτή την κοινότητα ήμουν περαστική.
Όχι πως δε χόρτασα τη φύση και την ηρεμία,
Σε χωριό μεγάλωσα.
Αλλά να! Που πρόλαβα στην κόψη του ξυραφιού τις αξίες και τα ιδανικά.

 

ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Δυστυχεί αυτός που έχει αποδεχτεί τη δυστυχία.

Δεν τολμά να αγαπήσει
Όποιος προτιμά τον φόβο.

Πελαγώνει εκείνος
Που τερατώνει τα κύματα.

Και ύστερα είναι και η ελπίδα.

Ελπίζει όποιος χάνει την επιλογή
Και ξεχνά τη δράση.

Υπάρχουν κάτι λεπτές γραμμές,
Άλλοτε εμφανείς και άλλοτε όχι,
Που τα χωρίζουν όλα.

Και εμείς πριν φτάσουμε
Έχουμε προδικάσει,

Αμφιβάλλοντας, ή μη κατανοώντας
Πως το κόστος της ζωής
Δεν ξεχρεώνεται με ψεύτικες συναλλαγές,

Αλλά με αποδοχή και κατανόηση
Της ύπαρξής μας.

 

ΠΕΡΙ ΔΙΧΑΣΜΟΥ

Διχασμένες λέξεις, διχασμένα νοήματα στάζουν φιλαρέσκεια.
Μαντεύω, μαντεύεις, μαντεύουμε.
Ο μεγάλος φόβος για το άγνωστο μας απωθεί απ' την ένωση,
Παρότι το άγνωστο το κατοικούμε.
Η ελπίδα μας βαραίνει και ας ντυνόμαστε εξαρχής με το μάταιο.
Δυϊσμός ακόμα και στα νοήματα και θέλω να τα πετάξω από πάνω μου μονομιάς.
Το γυμνό είναι το αγνό, πώς μπερδευτήκαμε έτσι.
Ντυμένοι με προσωρινή φορεσιά ζεστών λέξεων
ή σκληραγωγημένοι στην άνευ όρου σιωπή.
Όντας διχασμένοι. Αλλού η αγάπη, αλλού ο έρωτας.
Τα ψάχνουμε και τα δύο σαν παρεξηγημένες έννοιες.
Ξεχάσαμε να βρούμε τα πρόσωπα που θα μας εμπνεύσουν
να παραδοθούμε σ' αυτές.
Κάτι μου λέει πως αν δε μας το προκαλέσουν τα πρόσωπα,
κινδυνεύουμε να νιώσουμε σκέτους ορισμούς.
Κατασυγκινημένοι, αδιαφορώντας, ο απόλυτος διχασμός.

Η Γιάννα Καπερνέκα γεννήθηκε το 1990 και κατάγεται από τη Μεσσηνία. Σπούδασε στο ΤΕΙ Ιονίων Νήσων δημόσιες σχέσεις και επικοινωνία και πραγματοποιεί την πρακτική άσκηση της σχολής της στον ιδιωτικό τομέα.

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκκίδα» της Κούλας Αδαλόγλου

κάμερα Τρυπώνω στον φακό της κάμερας και πάω περνώ βουνά σύνορα και φράχτες. Άνθρωποι με ελαφρά μπουφάν στο ψύχος το χιόνι κάτω παγωμένο η μάνα εξαθλιωμένη, μαντίλα στο κεφάλι, βήχει κι αυτή στην αγκαλιά της –...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
Τρία ποιήματα του Αντώνη Δ. Σκιαθά

Ελένη Στις ερημιές της αγάπης, αφηγούμαι άλλοτε τους πρόωρους βίους των αργοναυτών και άλλοτε τις εποχές της λεηλασίας των νυχτολούλουδων της Κολχίδας. Στις ερημιές της αγάπης, μοσχοβολούσαν μέντα τα λινά της ρούχα...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ > ΠΟΙΗΣΗ
«Οδυσσέας ή Κοιτάζοντας το νερό» του Αλέξιου Μάινα

Οδυσσέας   (ήΚοιτάζοντας το νερό) Καρδιές. Παλλόμενο κρέας.   Ο Οδυσσέας θα γύρναγε, ήταν γραπτό και το γνώριζε.  Δεν τον νοιάζαν οι περιπέτειες, τα κόκκινα ψάρια, δεν τον ένοιαζαν οι πνιγμοί, οι κίνδυνοι τα θηρία, ο λαιμός της γυναίκας στα χείλη του. Δεν...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 7
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER